verbfirst conjugation
adoptō
adoptō (present infinitive adoptāre, perfect active adoptāvī, supine adoptātum)
Classical[aˈdɔp.toː]Ecclesiastical[aˈdɔp.to]
Meaning
- to take by choice, choose, select
- to assume, adopt
- to take someone into a family, adopt
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adoptō | adoptābam | adoptābō | adoptāvī | adoptāveram | adoptāverō adoptārō |
| 2nd sg. | adoptās | adoptābās | adoptābis | adoptāvistī adoptāstī | adoptāverās adoptārās | adoptāveris |
| 3rd sg. | adoptat | adoptābat | adoptābit | adoptāvit | adoptāverat adoptārat | adoptāverit adoptārit |
| 1st pl. | adoptāmus | adoptābāmus | adoptābimus | adoptāvimus | adoptāverāmus | adoptāverimus adoptārimus |
| 2nd pl. | adoptātis | adoptābātis | adoptābitis | adoptāvistis adoptāstis | adoptāverātis adoptārātis | adoptāveritis adoptāritis |
| 3rd pl. | adoptant | adoptābant | adoptābunt | adoptāvērunt adoptāvēre, adoptārunt | adoptāverant adoptārant | adoptāverint adoptārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adoptem | adoptārem | adoptāverim adoptārim | adoptāvissem adoptāssem |
| 2nd sg. | adoptēs | adoptārēs | adoptāverīs | adoptāvissēs adoptāssēs |
| 3rd sg. | adoptet | adoptāret | adoptāverit adoptārit | adoptāvisset adoptāsset |
| 1st pl. | adoptēmus | adoptārēmus | adoptāverīmus adoptārīmus | adoptāvissēmus adoptāssēmus |
| 2nd pl. | adoptētis | adoptārētis | adoptāverītis adoptārītis | adoptāvissētis adoptāssētis |
| 3rd pl. | adoptent | adoptārent | adoptāverint adoptārint | adoptāvissent adoptāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | adoptor | adoptābar | adoptābor |
| 2nd sg. | adoptāris adoptāre | adoptābāris adoptābāre | adoptāberis adoptābere |
| 3rd sg. | adoptātur | adoptābātur | adoptābitur |
| 1st pl. | adoptāmur | adoptābāmur | adoptābimur |
| 2nd pl. | adoptāminī | adoptābāminī | adoptābiminī |
| 3rd pl. | adoptantur | adoptābantur | adoptābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | adopter | adoptārer |
| 2nd sg. | adoptēris adoptēre | adoptārēris adoptārēre |
| 3rd sg. | adoptētur | adoptārētur |
| 1st pl. | adoptēmur | adoptārēmur |
| 2nd pl. | adoptēminī | adoptārēminī |
| 3rd pl. | adoptentur | adoptārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | adoptā | adoptāre |
| pres. 2nd pl. | adoptāte | adoptāminī |
| fut. 2nd sg. | adoptātō | adoptātor |
| fut. 3rd sg. | adoptātō | adoptātor |
| fut. 2nd pl. | adoptātōte | — |
| fut. 3rd pl. | adoptantō | adoptantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | adoptāre | adoptārī |
| perfect infinitive | adoptāvisse adoptāsse | adoptātum esse |
| future infinitive | adoptātūrum esse | adoptātum īrī |
| present participle | adoptāns | — |
| perfect participle | — | adoptātus adoptāta, adoptātā, adoptātae, adoptātam, adoptātārum, adoptātās, adoptātī, adoptātōrum, adoptātōs |
| future participle | adoptātūrus adoptātūra, adoptātūrā, adoptātūrae, adoptātūram, adoptātūrārum, adoptātūrās, adoptātūre, adoptātūrī, adoptātūrīs, adoptātūrō, adoptātūrōrum, adoptātūrōs, adoptātūrum | adoptandus adoptanda, adoptandā, adoptandae, adoptandam, adoptandārum, adoptandās, adoptande, adoptandīs, adoptandōrum, adoptandōs |
gerundadoptandī, adoptandō, adoptandumsupineadoptātum, adoptātū
ăd-opto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to take to one's self by wish, choice (optando); to choose, select.
I. In gen.:
sociam te mihi adopto ad meam salutem, Plaut. Cist. 4, 2, 78: qui manstutorem me adoptavit bonis, who has chosen me as a guardian of his property, id. Truc. 4, 4, 6: quem sibi illa (provincia) defensorem sui juris adoptavit, Cic. Div. in Caecin. 16 fin.: eum sibi patronum, id ib. 20, 64: quem potius adoptem aut invocem, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 9: Frater, Pater, adde; Ut cuique est aetas, ita quemque facetus adopta (i. e. adscisce, adjunge, sc. tuo alloquio, Cruqu.), make him by thy greeting a father, brother, etc., i. e. call him, Hor. Ep. 1, 6, 55: Etruscas Turnus adoptat opes, strives after, Ov. F. 4, 880.—Hence: adoptare se alicui, to give or attach one's self to: qui se potentiae causā Caesaris libertis adoptāsset, Plin. 12, 1, 5, § 12.—II. Esp. as t. t., to take one in the place of a child or grandchild, to adopt (diff. from arrogo; v. adoptio).
A. Lit., constr. with aliquem, also with ab aliquo aliquem (from the real father, a patre naturali), Plaut. Poen. prol. 74 (cf. id. ib. 4, 2, 82):
adoptat illum puerum subreptitium sibi filium, id. Men. prol. 60: filium senatorem populum Romanum sibi velle adoptare, Cic. Dom. 14: adoptatus patricius a plebeio, id. Att. 7, 7: is qui hunc minorem Scipionem a Paulo adoptavit, id. Brut. 19, 77: adoptavit eum heredemque fecit ex dodrante, Nep. Att. 5, 2: adoptatus testamento, Suet. Tib. 6: adoptari a se Pisonem pronuntiat, Tac. H. 1, 18: Pisonem pro contione adoptavit, Suet. Galb. 17: quem illa adoptavit, Vulg. Exod. 2, 10.—With in and acc.: in regnum, Sall. J. 22, 3: in familiam nomenque, Suet. Caes. 83: in successionem, Just. 9, 2.—B. Fig.:
servi in bona libertatis nostrae adoptantur, are, as it were, adopted into freedom, are made participants of freedom, Flor. 3, 20; and of ingrafting (cf. adoptivus): venerit insitio: fac ramum ramus adoptet, Ov. R. Am. 195; so Col. 10, 38. Those who were adopted commonly received the family name of the adoptive father, with the ending -anus, e. g. Aemilianus, Pomponianus, etc.—Hence Cic. says ironic. of one who appropriated to himself the name of another: ipse se adoptat: et C. Stalenus, qui se ipse adoptaverat et de Staleno Aelium fecerat, had changed himself from a Stalenus to an Ælius, Brut. 68, 241; and Vitruv.: Zoilus qui adoptavit cognomen, ut Homeromastix vocitaretur, had himself called, 7, 8. So: ergo aliquod gratum Musis tibi nomen adopta, Mart. 6, 31; in Pliny, very often, adoptare aliquid (also with the addition of nomine suo or in nomen), to give a thing its name: Baetis Oceanum Atlanticum, provinciam adoptans, petit, while it gives to the province the name (Baetica). Plin. 3, 1, 3, § 9: A Zmyrna Hermus campos facit et nomini suo adoptat, id. 5, 29, 31, § 119; so 25, 3, 7, § 22: in nomen, id. 37, 3, 12, § 50; so also Statius, Theb. 7, 259.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad-optō āvī, ātus, āre,
to take by choice, select, choose, adopt: alqm sibi defensorem sui iuris: eum sibi patronum. —Esp., to take into a family, adopt as a child: eum adoptavit heredemque fecit, N.: alqm in regnum, as successor to the throne, S.— Poet.: fac ramus ramum adoptet (by grafting), O.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadoptō
Proto-Italic *opeō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Proto-Italic *optos Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin optō Latin adoptō From ad- + optō (“choose, select”).
Descendants
- Englishadopt
- Frenchadopter
- Germanadoptieren
- Italianadottare
- Portugueseadotarfrom Old Galician-Portuguese adoutar
- Spanishadoptar
In English words that came into English from adoptō
- adoptadoptō
- adoptionadoptio
- adoptativeadoptātus