LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

adoptō

adoptō (present infinitive adoptāre, perfect active adoptāvī, supine adoptātum)
Classical[aˈdɔp.toː]Ecclesiastical[aˈdɔp.to]

Meaning

  1. to take by choice, choose, select
  2. to assume, adopt
  3. to take someone into a family, adopt

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adoptōadoptābamadoptābōadoptāvīadoptāveramadoptāverō
adoptārō
2nd sg.adoptāsadoptābāsadoptābisadoptāvistī
adoptāstī
adoptāverās
adoptārās
adoptāveris
3rd sg.adoptatadoptābatadoptābitadoptāvitadoptāverat
adoptārat
adoptāverit
adoptārit
1st pl.adoptāmusadoptābāmusadoptābimusadoptāvimusadoptāverāmusadoptāverimus
adoptārimus
2nd pl.adoptātisadoptābātisadoptābitisadoptāvistis
adoptāstis
adoptāverātis
adoptārātis
adoptāveritis
adoptāritis
3rd pl.adoptantadoptābantadoptābuntadoptāvērunt
adoptāvēre, adoptārunt
adoptāverant
adoptārant
adoptāverint
adoptārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adoptemadoptāremadoptāverim
adoptārim
adoptāvissem
adoptāssem
2nd sg.adoptēsadoptārēsadoptāverīsadoptāvissēs
adoptāssēs
3rd sg.adoptetadoptāretadoptāverit
adoptārit
adoptāvisset
adoptāsset
1st pl.adoptēmusadoptārēmusadoptāverīmus
adoptārīmus
adoptāvissēmus
adoptāssēmus
2nd pl.adoptētisadoptārētisadoptāverītis
adoptārītis
adoptāvissētis
adoptāssētis
3rd pl.adoptentadoptārentadoptāverint
adoptārint
adoptāvissent
adoptāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.adoptoradoptābaradoptābor
2nd sg.adoptāris
adoptāre
adoptābāris
adoptābāre
adoptāberis
adoptābere
3rd sg.adoptāturadoptābāturadoptābitur
1st pl.adoptāmuradoptābāmuradoptābimur
2nd pl.adoptāminīadoptābāminīadoptābiminī
3rd pl.adoptanturadoptābanturadoptābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.adopteradoptārer
2nd sg.adoptēris
adoptēre
adoptārēris
adoptārēre
3rd sg.adoptēturadoptārētur
1st pl.adoptēmuradoptārēmur
2nd pl.adoptēminīadoptārēminī
3rd pl.adoptenturadoptārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adoptāadoptāre
pres. 2nd pl.adoptāteadoptāminī
fut. 2nd sg.adoptātōadoptātor
fut. 3rd sg.adoptātōadoptātor
fut. 2nd pl.adoptātōte—
fut. 3rd pl.adoptantōadoptantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadoptāreadoptārī
perfect infinitiveadoptāvisse
adoptāsse
adoptātum esse
future infinitiveadoptātūrum esseadoptātum īrī
present participleadoptāns—
perfect participle—adoptātus
adoptāta, adoptātā, adoptātae, adoptātam, adoptātārum, adoptātās, adoptātī, adoptātōrum, adoptātōs
future participleadoptātūrus
adoptātūra, adoptātūrā, adoptātūrae, adoptātūram, adoptātūrārum, adoptātūrās, adoptātūre, adoptātūrī, adoptātūrīs, adoptātūrō, adoptātūrōrum, adoptātūrōs, adoptātūrum
adoptandus
adoptanda, adoptandā, adoptandae, adoptandam, adoptandārum, adoptandās, adoptande, adoptandīs, adoptandōrum, adoptandōs
gerundadoptandī, adoptandō, adoptandumsupineadoptātum, adoptātū

ăd-opto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to take to one's self by wish, choice (optando); to choose, select.
I. In gen.: sociam te mihi adopto ad meam salutem, Plaut. Cist. 4, 2, 78: qui manstutorem me adoptavit bonis, who has chosen me as a guardian of his property, id. Truc. 4, 4, 6: quem sibi illa (provincia) defensorem sui juris adoptavit, Cic. Div. in Caecin. 16 fin.: eum sibi patronum, id ib. 20, 64: quem potius adoptem aut invocem, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 9: Frater, Pater, adde; Ut cuique est aetas, ita quemque facetus adopta (i. e. adscisce, adjunge, sc. tuo alloquio, Cruqu.), make him by thy greeting a father, brother, etc., i. e. call him, Hor. Ep. 1, 6, 55: Etruscas Turnus adoptat opes, strives after, Ov. F. 4, 880.—Hence: adoptare se alicui, to give or attach one's self to: qui se potentiae causā Caesaris libertis adoptāsset, Plin. 12, 1, 5, § 12.—
II. Esp. as t. t., to take one in the place of a child or grandchild, to adopt (diff. from arrogo; v. adoptio).
A. Lit., constr. with aliquem, also with ab aliquo aliquem (from the real father, a patre naturali), Plaut. Poen. prol. 74 (cf. id. ib. 4, 2, 82): adoptat illum puerum subreptitium sibi filium, id. Men. prol. 60: filium senatorem populum Romanum sibi velle adoptare, Cic. Dom. 14: adoptatus patricius a plebeio, id. Att. 7, 7: is qui hunc minorem Scipionem a Paulo adoptavit, id. Brut. 19, 77: adoptavit eum heredemque fecit ex dodrante, Nep. Att. 5, 2: adoptatus testamento, Suet. Tib. 6: adoptari a se Pisonem pronuntiat, Tac. H. 1, 18: Pisonem pro contione adoptavit, Suet. Galb. 17: quem illa adoptavit, Vulg. Exod. 2, 10.—With in and acc.: in regnum, Sall. J. 22, 3: in familiam nomenque, Suet. Caes. 83: in successionem, Just. 9, 2.—
B. Fig.: servi in bona libertatis nostrae adoptantur, are, as it were, adopted into freedom, are made participants of freedom, Flor. 3, 20; and of ingrafting (cf. adoptivus): venerit insitio: fac ramum ramus adoptet, Ov. R. Am. 195; so Col. 10, 38. Those who were adopted commonly received the family name of the adoptive father, with the ending -anus, e. g. Aemilianus, Pomponianus, etc.—Hence Cic. says ironic. of one who appropriated to himself the name of another: ipse se adoptat: et C. Stalenus, qui se ipse adoptaverat et de Staleno Aelium fecerat, had changed himself from a Stalenus to an Ælius, Brut. 68, 241; and Vitruv.: Zoilus qui adoptavit cognomen, ut Homeromastix vocitaretur, had himself called, 7, 8. So: ergo aliquod gratum Musis tibi nomen adopta, Mart. 6, 31; in Pliny, very often, adoptare aliquid (also with the addition of nomine suo or in nomen), to give a thing its name: Baetis Oceanum Atlanticum, provinciam adoptans, petit, while it gives to the province the name (Baetica). Plin. 3, 1, 3, § 9: A Zmyrna Hermus campos facit et nomini suo adoptat, id. 5, 29, 31, § 119; so 25, 3, 7, § 22: in nomen, id. 37, 3, 12, § 50; so also Statius, Theb. 7, 259.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadoptō

Proto-Italic *opeō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Proto-Italic *optos Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin optō Latin adoptō From ad- + optō (“choose, select”).

Descendants
  • Englishadopt
  • Frenchadopter
  • Germanadoptieren
  • Italianadottare
  • Portugueseadotarfrom Old Galician-Portuguese adoutar
  • Spanishadoptar

In English words that came into English from adoptō

  • adoptadoptō
  • adoptionadoptio
  • adoptativeadoptātus

Quick answers

What does adoptō mean in Latin?
adoptō, a verb, means “to take by choice, choose, select; to assume, adopt; to take someone into a family, adopt”.
What are the principal parts of adoptō?
adoptō, adoptāre, adoptāvī, adoptātum (first conjugation).
How do you pronounce adoptō?
In classical Latin, [aˈdɔp.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈdɔp.to].
Where does adoptō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin adoptō.
Which English words come from adoptō?
English words that go back to Latin adoptō include adopt, adoptative and adoption.