noun · femininethird declension
adoptātiō
adoptātiō f (genitive adoptātiōnis)
Meaning
- adoption (of a child)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | adoptātiō | adoptātiōnēs |
| genitive | adoptātiōnis | adoptātiōnum |
| dative | adoptātiōnī | adoptātiōnibus |
| accusative | adoptātiōnem | adoptātiōnēs |
| ablative | adoptātiōne | adoptātiōnibus |
| vocative | adoptātiō | adoptātiōnēs |
ădoptātĭo, ōnis, f. id.; access. form of adoptio, by which it was supplanted after the class. per.,
I. an adopting, receiving as a child, υἱοθεσία:
quid propagatio nominis, quid adoptationes filiorum, Cic. Tusc. 1, 14, 31: adoptatio Theophani agitata est, id. Balb. 25, 57: ipsum illum adoptatione in regnum pervenisse, Sall. J. 11, 6: quod per praetorem fit, adoptatio dicitur; quod per populum, arrogatio, Gell. 5, 19; Tert. adv. Gent. 2, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
adoptātiō ōnis, f
adopto, an adopting, adoption: filiorum: adoptatione in regnum pervenisse, S.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin adoptātiō From adoptō + -tiō.