noun · masculinesecond declension
administer
administer m (genitive administrī, feminine administra)
Classical[ad.mɪˈnɪs.tɛr]Ecclesiastical[ad.miˈnis.ter]
Meaning
- masculineassistant, helper, supporter
- masculineattendant
- masculinepriest, minister
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | administer | administrī |
| genitive | administrī | administrōrum |
| dative | administrō | administrīs |
| accusative | administrum | administrōs |
| ablative | administrō | administrīs |
| vocative | administer | administrī |
ad-mĭnister, tri, m.,
I. he who is near to aid or assist, a servant, an attendant, assistant; lit. and trop. (class.)—Absol.:
Jovi se consiliarium atque administrum datum, Cic. Leg. 3, 19, 43: cum neque bellum gerere sine administris posset, Sall. J. 74.— With gen.: puer victūs cotidiani administer, Cic. Rosc. Am. 28, 77: administri et satellites Sexti Naevii, id. Quint. 25, 80: satelles atque administer audaciae, id. Cat. 1, 3, 4: administer ipsius cupiditatum, Cic. Verr. 2, 2, 54: rerum transactor et administer, id. ib. 2, 69: socius et administer omnium consiliorum, Sall. J. 29, 2.—With ad: administris ad ea sacrificia Druidibus utuntur, Caes. B. G. 6, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad - minister trī, m
one who is at hand to help, an assistant, minister, helper: administris ad ea sacrificia Druidibus utuntur, Cs.: consiliorum, S. — Esp., a tool, instrument, pandar: Naevi: istius cupiditatum.—An engineer, attendant: opus et administros tutari, S.