LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

addō

addō (present infinitive addere, perfect active addidī, supine additum)
Classical[ˈad.doː]Ecclesiastical[ˈad.do]
№ 433 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to add
    adde huc (or istuc or eodem or eo)add to that
  2. to put, place, lay a person or thing to another
  3. to acquire
  4. to give, bring, add, or contribute to; annex, augment
    Quam inīquē comparātumst, eī quī minus habent / ut semper aliquid addant dītiōribus!What an unfair arrangement it is, that those who have less are always contributing something to the wealthier [people]!161 BCE, Publius Terentius Afer, Phormio 41–42

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ad id quod iam est dō; aquam frīgidam aquae calidae addit.
addō -ere addidī — in Mille Verba, Thermae

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.addōaddēbamaddamaddidīaddideramaddiderō
2nd sg.addisaddēbāsaddēsaddidistīaddiderāsaddideris
3rd sg.additaddēbataddetaddiditaddiderataddiderit
1st pl.addimusaddēbāmusaddēmusaddidimusaddiderāmusaddiderimus
2nd pl.additisaddēbātisaddētisaddidistisaddiderātisaddideritis
3rd pl.adduntaddēbantaddentaddidērunt
addidēre
addiderantaddiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.addamadderemaddiderimaddidissem
2nd sg.addāsadderēsaddiderīsaddidissēs
3rd sg.addatadderetaddideritaddidisset
1st pl.addāmusadderēmusaddiderīmusaddidissēmus
2nd pl.addātisadderētisaddiderītisaddidissētis
3rd pl.addantadderentaddiderintaddidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.addoraddēbaraddar
2nd sg.adderis
addere
addēbāris
addēbāre
addēris
addēre
3rd sg.addituraddēbāturaddētur
1st pl.addimuraddēbāmuraddēmur
2nd pl.addiminīaddēbāminīaddēminī
3rd pl.addunturaddēbanturaddentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.addaradderer
2nd sg.addāris
addāre
adderēris
adderēre
3rd sg.addāturadderētur
1st pl.addāmuradderēmur
2nd pl.addāminīadderēminī
3rd pl.addanturadderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.addeaddere
pres. 2nd pl.additeaddiminī
fut. 2nd sg.additōadditor
fut. 3rd sg.additōadditor
fut. 2nd pl.additōte—
fut. 3rd pl.adduntōadduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaddereaddī
perfect infinitiveaddidisseadditum esse
future infinitiveadditūrum esseadditum īrī
present participleaddēns—
perfect participle—additus
addita, additā, additae, additam, additārum, additās, additī, additōrum, additōs
future participleadditūrus
additūra, additūrā, additūrae, additūram, additūrārum, additūrās, additūre, additūrī, additūrīs, additūrō, additūrōrum, additūrōs, additūrum
addendus
addundus, addenda, addendā, addendae, addendam, addendārum, addendās, addende, addendīs, addendōrum, addendōs
gerundaddendī, addendō, addendumsupineadditum, additū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

fidem addere alicui rei
to confirm, ratify, sanction something.
animum facere, addere alicui
to succeed in encouraging a person.
quod ornandi causa additum est
a digression, episode.
gradum addere (sc. gradui) (Liv. 26. 9)
to increase one's pace.
adiungi, addi coniunctivo (Marc. Cap. 3. 83)
to be used with the conjunctive mood.

ad-do, dĭdi, dĭtum, 3, v. a. 2. do (addues for addideris, Paul. ex Fest. p. 27 Müll.),
I. to put, place, lay, etc., a person or thing to another.
I. In gen.
A. Lit., NEVE AVROM ADDITO, let no gold be put into the grave with the dead, Fragm. of the XII. Tab. in Cic. de Leg. 2, 24: Argus, quem quondam Ioni Juno custodem addidit, Plaut. Aul. 3, 6, 20; so id. Mil. 2, 6, 69: adimunt diviti, addunt pauperi, Ter. Ph. 2, 1, 47: spumantia addit Frena feris, Verg. A. 5, 818: Pergamaque Iliacamque jugis hanc addidit arcem, i.e. imposuit, id. ib. 3, 336; Hor. Epod. 8, 10: flammae aquam, to throw upon, Tib. 2, 4, 42: incendia ramis, Sil. 7, 161: propiorem Martem, to bring nearer, id. 5, 442.— With in: uram in ollulas addere, Varr. R. R. 2, 54, 2: glandem in dolium, id. ib. 3, 15, 2: eas epistulas in eundem fasciculum velim addas, Cic. Att. 12, 53: adde manus in vincla meas, Ov. Am. 1, 7, 1; id. A. A. 2, 672, 30.—Poet.: cum carceribus sese effudere quadrigae, addunt in spatia, i. e. dant se, Verg. G. 1, 513, v. Heyne and Forb.—Hence,
B. Trop., to bring to, to add to; with dat.: pudicitiae hujus vitium me hinc absente'st additum, Plaut. Am. 2, 2, 179: fletum ingenio muliebri, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50; also absol.: operam addam sedulo, Plaut. Cist. 1, 1, 54; so id. Pers. 4, 4, 57: addere animum, or animos, to give courage, make courageous: mihi quidem addit animum, Ter. Heaut. 3, 2, 31: sed haec sunt in iis libris, quos tu laudando animos mihi addidisti, Cic. Att. 7, 2, 4; so, animos cum clamore, Ov. M. 8, 388.—So also: addis mihi alacritatem scribendi, Cic. Att. 16, 3: verba virtutem non addere, impart, bestow, Sall. C. 58: severitas dignitatem addiderat, id. ib. 57: audaciam, id. J. 94: formidinem, id. ib. 37: metum, Tac. H. 1, 62; cf. ib. 76: ex ingenio suo quisque demat vel addat fidem, id. G. 3: ardorem mentibus, Verg. A. 9, 184: ductoribus honores, id. ib. 5, 249; hence, addere alicui calcar, to give one the spur, to spur him on: anticipate atque addite calcar, Varr. ap. Non. 70, 13: vatibus addere calcar, Hor. Ep. 2, 1, 217 (cf.: admovere calcar Cic. Att. 6, 1, and adhibere calcar, id. Brut. 56).
II. Esp.
A. To add to by way of increase, to join or annex to, to augment, with dat. or ad (the most common signif. of this word): etiam fides, ei quae accessere, tibi addam dono gratiis, Plaut. Ep. 3, 4, 37: verbum adde etiam unum, id. Rud. 4, 3, 68; cf. Ter. And. 5, 2, 19: non satis habes quod tibi dieculam addo? id. ib. 4, 2, 27; so id. Eun. 1, 1, 33; id. Ph. 1, 1, 8: illud in his rebus non addunt, Lucr. 3, 900: quaeso ne ad malum hoc addas malum, Caec. ap. Non. 154, 15: addendo deducendoque videre quae reliqui summa fiat, Cic. Off. 1, 18, 59; so id. de Or. 2, 12 fin.; id. Fam. 15, 20; id Att. 1, 13: acervum efficiunt uno addito grano, id. Ac. 2, 16, 49: hunc laborem ad cotidiana opera addebant, Caes. B. C. 3, 49: multas res novas in edictum addidit, he made essential additions to, Nep. Cat. 2, 3: eaque res multum animis eorum addidit, Sall. J. 75, 9: addita est alia insuper injuria, Liv. 2, 2: novas litterarum formas addidit vulgavitque, Tac. A. 11, 13; cf. ib. 14 al.—Poet.: noctem addens operi, also the night to the work, Verg. A. 8, 411; ut quantum generi demas, virtutibus addas, Hor. Ep. 1, 20, 22.— With ad: additum ad caput legis, Suet. Calig. 40; so Flor. 1, 13, 17.—Poet. with inf.: ille viris pila et ferro circumdare pectus addiderat, he instructed them in addition, Sil. 8, 550: addere gradum (sc. gradui), to add step to step, i. e. to quicken one's pace: adde gradum, appropera, Plaut. Tr. 4, 3, 3; so Liv. 3, 27; 26, 9; Plin. Ep. 6, 20; cf. Doed. Syn. 4, 58: addito tempore, in course of time: conjugia sobrinarum diu ignorata addito tempore percrebuisse, Tac. A. 12, 6; so also: addita aetate, with increased age: in infantia scabunt aures; quod addita aetate non queunt, as they grow older, Plin. 11, 48, 108, § 260.—
2. Mercant. t. t., to add to one's bidding, to give more: nihil addo, Poët. ap. Cic. de Or. 2, 63, 255.—
B. When a new thought is added to what precedes, as an enlargement of it, it is introduced by adde, adde huc, adde quod, and the like (cf. accedo), add to this, add to this the circumstance that, or besides, moreover . . .: adde furorem animi proprium atque oblivia rerum, adde quod in nigras lethargi mergitur undas, Lucr. 3, 828 sq. (cf. the third verse before: advenit id quod eam de rebus saepe futuris Macerat): adde huc, si placet, unguentarios, saltatores totumque ludum talarium, Cic. Off. 1, 42, 150: adde hos praeterea casus, etc., Hor. S. 2, 8, 71: adde huc populationem agrorum, Liv. 7, 30: adde quod pubes tibi crescit omnis, Hor. C. 2, 8, 17; id. Ep. 1, 18, 52: adde quod ingenuas didicisse fideliter artes Emollit mores nec sinit esse feros, Ov. Pont. 2, 9, 49: adde huc quod mercem sine fucis gestat, Hor. Sat. 1, 2, 83: adde super dictis quod non levius valeat, id. ib. 2, 7, 78.—So also when several are addressed, as in the speech of Scipic to his soldiers: adde defectionem Italiae, Siciliae, etc., Liv. 26, 41, 12.—Also with the acc. and inf.: addebat etiam, se in legem Voconiam juratum contra eam facere non audere, Cic. Fin. 2, 17, 55; and with an anticipatory dem. pron.: Addit etiam illud, equites non optimos fuisse, id. Deiot. 8, 24: Addit haec, fortes viros sequi, etc., id. Mil. 35, 96 al.: addito as abl. absol. with a subj. clause; with the addition, with this addition (post-Aug.): vocantur patres, addito consultandum super re magna et atroci, with this intimation, that they were to consult, etc., Tac. A. 2, 28: addito ut luna infra terram sit, Plin. 15, 17, 18, § 62 (cf.: adjuncto ut ... haberentur, Cic. Off. 2, 12).— Hence, addĭtus, a, um, P. a. (addo I.), joined to one as a constant observer; so,
A. Watching or observing in a hostile or troublesome manner: si mihi non praetor siet additus atque agitet me, Lucil. ap. Macr. Sat. 6, 4.—Hence, in gen.,
B. Pursuing one incessantly, persecuting: nec Teucris addita Juno Usquam aberit, Verg. A. 6, 90 Serv. (= adfixa, incumbens, infesta).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaddō

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰéh₁tder. Proto-Italic *-ðō Latin -dō Latin addō From ad- (“to”) + -dō (“put”). Cognate with Sanskrit आद॑धाति (ā́dadhāti, “to place, put down, add”).

Descendants
  • Englishadd
  • Englishaddendum
  • Spanishaditar
  • Portugueseenadirfrom Vulgar Latin *inaddere
  • Portugueseanadirfrom Vulgar Latin *inaddere
  • Spanishañadirfrom Vulgar Latin *inaddere
  • Danishaddere
  • Norwegian Bokmåladdere
  • Old Galician-Portugueseader
  • Old Galician-Portugueseadir

Quick answers

What does addō mean in Latin?
addō, a verb, means “to add; to put, place, lay a person or thing to another; to acquire”.
What are the principal parts of addō?
addō, addere, addidī, additum (third conjugation).
How do you pronounce addō?
In classical Latin, [ˈad.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈad.do].
Where does addō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin addō.