adjectivefirst/second-declension adjective
absurdus
absurdus (feminine absurda, neuter absurdum, comparative absurdior, superlative absurdissimus, adverb absurdē)
Classical[apˈsʊr.dʊs]Ecclesiastical[abˈsur.dus]
Meaning
- adjectivediscordant, harsh
- adjectiveincongruous, inconsistent, illogical
- adjectivesilly, stupid, senseless, absurd, worthless
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | absurdus | absurda | absurdum |
| genitive | absurdī | absurdae | absurdī |
| dative | absurdō | absurdae | absurdō |
| accusative | absurdum | absurdam | absurdum |
| ablative | absurdō | absurdā | absurdō |
| vocative | absurde | absurda | absurdum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | absurdī | absurdae | absurda |
| genitive | absurdōrum | absurdārum | absurdōrum |
| dative | absurdīs | absurdīs | absurdīs |
| accusative | absurdōs | absurdās | absurda |
| ablative | absurdīs | absurdīs | absurdīs |
| vocative | absurdī | absurdae | absurda |
ab-surdus, a, um, adj. ab, mis-, and Sanscr. svan = sonare; cf. susurrus, and σῦριγξ, = a pipe; cf. also absonus,
I. out of tune, hence giving a disagreeable sound, harsh, rough.
I. Lit.:
vox absona et absurda, Cic. de Or. 3, 11, 41; so of the croaking of frogs: absurdoque sono fontes et stagna cietis, Poët. ap. Cic. Div. 1, 9, 15.—II. Fig., of persons and things, irrational, incongruous, absurd, silly, senseless, stupid:
ratio inepta atque absurda, Ter. Ad. 3, 3, 22: hoc pravum, ineptum, absurdum atque alienum a vitā meā videtur, id. ib. 5, 8, 21: carmen cum ceteris rebus absurdum tum vero in illo, Cic. Mur. 26: illud quam incredibile, quam absurdum! id. Sull. 20: absurda res est caveri, id. Balb. 37: bene dicere haud absurdum est, is not inglorious, per litotem for, is praiseworthy, glorious, Sall. C. 3 Kritz.—Homo absurdus, a man who is fit or good for nothing: sin plane abhorrebit et erit absurdus, Cic. de Or. 2, 20, 85: absurdus ingenio, Tac. H. 3, 62; cf.: sermo comis, nec absurdum ingenium, id. A. 13, 45.—Comp., Cic. Phil. 8, 41; id. N. D. 1, 16; id. Fin. 2, 13.—Sup., Cic. Att. 7, 13.—Adv.: absurdē. 2. Fig., irrationally, absurdly, Plaut. Ep. 3, 1, 6; Cic. Rep. 2, 15; id. Div. 2, 58, 219 al.—Comp., Cic. Phil. 8, 1, 4.—Sup., Aug. Trin. 4 fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ab-surdus adj.
with comp. and sup., out of tune, discordant, harsh: vox.—Fig., incongruous, inconsistent, silly: ratio, T.: absurdissima mandata: bene dicere haud absurdum est, not without merit, S.: quid absurdius dici potest?—Worthless, stupid: ingenium haud absurdum, S.
Origins
Proto-Indo-European *swer-der. Latin surdus blend Latin absurdus Blend of absonus + surdus.
Descendants
- Catalanabsurd
- Englishabsurd
- Frenchabsurde
- Germanabsurd
- Italianassurdo
- Portugueseabsurdo
- Romanianabsurd
- Spanishabsurdo
- Dutchabsurd
- Galicianabsurdo