LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

absurdus

absurdus (feminine absurda, neuter absurdum, comparative absurdior, superlative absurdissimus, adverb absurdē)
Classical[apˈsʊr.dʊs]Ecclesiastical[abˈsur.dus]

Meaning

  1. adjectivediscordant, harsh
  2. adjectiveincongruous, inconsistent, illogical
  3. adjectivesilly, stupid, senseless, absurd, worthless

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeabsurdusabsurdaabsurdum
genitiveabsurdīabsurdaeabsurdī
dativeabsurdōabsurdaeabsurdō
accusativeabsurdumabsurdamabsurdum
ablativeabsurdōabsurdāabsurdō
vocativeabsurdeabsurdaabsurdum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeabsurdīabsurdaeabsurda
genitiveabsurdōrumabsurdārumabsurdōrum
dativeabsurdīsabsurdīsabsurdīs
accusativeabsurdōsabsurdāsabsurda
ablativeabsurdīsabsurdīsabsurdīs
vocativeabsurdīabsurdaeabsurda

ab-surdus, a, um, adj. ab, mis-, and Sanscr. svan = sonare; cf. susurrus, and σῦριγξ, = a pipe; cf. also absonus,
I. out of tune, hence giving a disagreeable sound, harsh, rough.
I. Lit.: vox absona et absurda, Cic. de Or. 3, 11, 41; so of the croaking of frogs: absurdoque sono fontes et stagna cietis, Poët. ap. Cic. Div. 1, 9, 15.—
II. Fig., of persons and things, irrational, incongruous, absurd, silly, senseless, stupid: ratio inepta atque absurda, Ter. Ad. 3, 3, 22: hoc pravum, ineptum, absurdum atque alienum a vitā meā videtur, id. ib. 5, 8, 21: carmen cum ceteris rebus absurdum tum vero in illo, Cic. Mur. 26: illud quam incredibile, quam absurdum! id. Sull. 20: absurda res est caveri, id. Balb. 37: bene dicere haud absurdum est, is not inglorious, per litotem for, is praiseworthy, glorious, Sall. C. 3 Kritz.—Homo absurdus, a man who is fit or good for nothing: sin plane abhorrebit et erit absurdus, Cic. de Or. 2, 20, 85: absurdus ingenio, Tac. H. 3, 62; cf.: sermo comis, nec absurdum ingenium, id. A. 13, 45.—Comp., Cic. Phil. 8, 41; id. N. D. 1, 16; id. Fin. 2, 13.—Sup., Cic. Att. 7, 13.—Adv.: absurdē.
1. Lit., discordantly: canere, Cic. Tusc. 2, 4, 12.—
2. Fig., irrationally, absurdly, Plaut. Ep. 3, 1, 6; Cic. Rep. 2, 15; id. Div. 2, 58, 219 al.—Comp., Cic. Phil. 8, 1, 4.—Sup., Aug. Trin. 4 fin.

Origins

Proto-Indo-European *swer-der. Latin surdus blend Latin absurdus Blend of absonus + surdus.

Descendants
  • Catalanabsurd
  • Englishabsurd
  • Frenchabsurde
  • Germanabsurd
  • Italianassurdo
  • Portugueseabsurdo
  • Romanianabsurd
  • Spanishabsurdo
  • Dutchabsurd
  • Galicianabsurdo

Quick answers

What does absurdus mean in Latin?
absurdus, a adjective, means “discordant, harsh; incongruous, inconsistent, illogical; silly, stupid, senseless, absurd, worthless”.
How do you pronounce absurdus?
In classical Latin, [apˈsʊr.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [abˈsur.dus].