adjectivefirst/second-declension adjective
subabsurdus
subabsurdus (feminine subabsurda, neuter subabsurdum, adverb subabsurdē)
Classical[sʊ.bapˈsʊr.dʊs]Ecclesiastical[su.babˈsur.dus]
Meaning
- adjectivesomewhat absurd
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | subabsurdus | subabsurda | subabsurdum |
| genitive | subabsurdī | subabsurdae | subabsurdī |
| dative | subabsurdō | subabsurdae | subabsurdō |
| accusative | subabsurdum | subabsurdam | subabsurdum |
| ablative | subabsurdō | subabsurdā | subabsurdō |
| vocative | subabsurde | subabsurda | subabsurdum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | subabsurdī | subabsurdae | subabsurda |
| genitive | subabsurdōrum | subabsurdārum | subabsurdōrum |
| dative | subabsurdīs | subabsurdīs | subabsurdīs |
| accusative | subabsurdōs | subabsurdās | subabsurda |
| ablative | subabsurdīs | subabsurdīs | subabsurdīs |
| vocative | subabsurdī | subabsurdae | subabsurda |
sŭb-absurdus, a, um, adj.,
I. somewhat or rather absurd (Ciceronian):
sunt illa subabsurda, Cic. de Or. 2, 67, 274: subabsurda dicere, id. ib. 2, 71, 289: tempus discessūs, id. Att. 16, 3, 4: incompositus, reconditus et, quo Cicero utitur, subabsurdus, Quint. 1, 5, 65; cf. id. 6, 3, 23; 6, 3, 99.—Adv.: sŭbabsurdē, somewhat absurdly: aliquid subabsurde dicere, Cic. de Or. 2, 68, 275.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sub-absurdus adj.,
rather inappropriate, somewhat absurd: tempus discessūs.—Plur n. as subst, sayings affecting stupidity.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsubabsurdus
Latin sub- Latin absurdus Latin subabsurdus From sub- (“somewhat”) + absurdus (“absurd”).