noun · femininethird declension
abiectiō
abiectiō f (genitive abiectiōnis)
Classical[abˈjɛk.ti.oː]Ecclesiastical[abˈjɛk.t͡si.o]
Meaning
- throwing away or rejecting
- dejection, despondency
- outcast
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | abiectiō | abiectiōnēs |
| genitive | abiectiōnis | abiectiōnum |
| dative | abiectiōnī | abiectiōnibus |
| accusative | abiectiōnem | abiectiōnēs |
| ablative | abiectiōne | abiectiōnibus |
| vocative | abiectiō | abiectiōnēs |
abjectĭo, ōnis, f. abicio. *
I. A throwing away or rejecting:
figurarum (opp. additio), Quint. 9, 3, 18.—*II. Abjectio animi, dejection, despondency (joined h. l. with debilitatio), Cic. Pis. 36, 88.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
abiectiō ōnis, f
abicio, a casting down; only fig.: debilitatio atque abiectio animi.
Origins
From abiciō (“throw away or down; abandon”) + -tiō, from ab (“from, away from”) + iaciō (“throw, hurl”).
Elsewhere
- Catalanabjecció
- Englishabjection
- Frenchabjection
- Italianabiezione
- Occitanabjeccion
- Portugueseabjeção
- Romanianabjecție
- Spanishabyección
- Galicianabxección
Padanian
- Romagnolabieziôn