LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

lū̆xuriō

lū̆xuriō (present infinitive lū̆xuriāre, perfect active lū̆xuriāvī, supine lū̆xuriātum)
Classical[ɫuːkˈsʊ.ri.oː]Ecclesiastical[lukˈsuː.ri.o]
lū̆xurior 1st sg. pres. pass. ind.

Meaning

  1. to be luxuriant, rank, abounding to excess
  2. to have in abundance. (coupled with ablative)
    aliqua re luxuriarebeing full of, be rich in
  3. to swell, enlarge, grow rapidly
  4. to run riot, be too luxuriant
  5. to sport, skip, bound
  6. to revel, be wanton, licentious

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.lū̆xuriōlū̆xuriābamlū̆xuriābōlū̆xuriāvīlū̆xuriāveramlū̆xuriāverō
luxuriārō
2nd sg.lū̆xuriāslū̆xuriābāslū̆xuriābislū̆xuriāvistī
luxuriāstī
lū̆xuriāverās
luxuriārās
lū̆xuriāveris
3rd sg.lū̆xuriatlū̆xuriābatlū̆xuriābitlū̆xuriāvitlū̆xuriāverat
luxuriārat
lū̆xuriāverit
luxuriārit
1st pl.lū̆xuriāmuslū̆xuriābāmuslū̆xuriābimuslū̆xuriāvimuslū̆xuriāverāmuslū̆xuriāverimus
luxuriārimus
2nd pl.lū̆xuriātislū̆xuriābātislū̆xuriābitislū̆xuriāvistis
luxuriāstis
lū̆xuriāverātis
luxuriārātis
lū̆xuriāveritis
luxuriāritis
3rd pl.lū̆xuriantlū̆xuriābantlū̆xuriābuntlū̆xuriāvērunt
lū̆xuriāvēre, luxuriārunt
lū̆xuriāverant
luxuriārant
lū̆xuriāverint
luxuriārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.lū̆xuriemlū̆xuriāremlū̆xuriāverim
luxuriārim
lū̆xuriāvissem
luxuriāssem
2nd sg.lū̆xuriēslū̆xuriārēslū̆xuriāverīslū̆xuriāvissēs
luxuriāssēs
3rd sg.lū̆xurietlū̆xuriāretlū̆xuriāverit
luxuriārit
lū̆xuriāvisset
luxuriāsset
1st pl.lū̆xuriēmuslū̆xuriārēmuslū̆xuriāverīmus
luxuriārīmus
lū̆xuriāvissēmus
luxuriāssēmus
2nd pl.lū̆xuriētislū̆xuriārētislū̆xuriāverītis
luxuriārītis
lū̆xuriāvissētis
luxuriāssētis
3rd pl.lū̆xurientlū̆xuriārentlū̆xuriāverint
luxuriārint
lū̆xuriāvissent
luxuriāssent
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.lū̆xuriorlū̆xuriābarlū̆xuriābor
2nd sg.lū̆xuriāris
lū̆xuriāre
lū̆xuriābāris
lū̆xuriābāre
lū̆xuriāberis
lū̆xuriābere
3rd sg.lū̆xuriāturlū̆xuriābāturlū̆xuriābitur
1st pl.lū̆xuriāmurlū̆xuriābāmurlū̆xuriābimur
2nd pl.lū̆xuriāminīlū̆xuriābāminīlū̆xuriābiminī
3rd pl.lū̆xurianturlū̆xuriābanturlū̆xuriābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.lū̆xurierlū̆xuriārer
2nd sg.lū̆xuriēris
lū̆xuriēre
lū̆xuriārēris
lū̆xuriārēre
3rd sg.lū̆xuriēturlū̆xuriārētur
1st pl.lū̆xuriēmurlū̆xuriārēmur
2nd pl.lū̆xuriēminīlū̆xuriārēminī
3rd pl.lū̆xurienturlū̆xuriārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.lū̆xuriālū̆xuriāre
pres. 2nd pl.lū̆xuriātelū̆xuriāminī
fut. 2nd sg.lū̆xuriātōlū̆xuriātor
fut. 3rd sg.lū̆xuriātōlū̆xuriātor
fut. 2nd pl.lū̆xuriātōte—
fut. 3rd pl.lū̆xuriantōlū̆xuriantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelū̆xuriārelū̆xuriārī
perfect infinitivelū̆xuriāvisse
luxuriāsse
lū̆xuriātum esse
future infinitivelū̆xuriātūrum esselū̆xuriātum īrī
present participlelū̆xuriāns
lū̆xuriante, lū̆xuriantem, lū̆xuriantēs, lū̆xuriantī, lū̆xuriantia, lū̆xuriantibus, lū̆xuriantis, lū̆xuriantīs, lū̆xuriantium
—
perfect participle—lū̆xuriātus
lū̆xuriāta, lū̆xuriātā, lū̆xuriātae, lū̆xuriātam, lū̆xuriātārum, lū̆xuriātās, lū̆xuriātī, lū̆xuriātōrum, lū̆xuriātōs
future participlelū̆xuriātūrus
lū̆xuriātūra, lū̆xuriātūrā, lū̆xuriātūrae, lū̆xuriātūram, lū̆xuriātūrārum, lū̆xuriātūrās, lū̆xuriātūre, lū̆xuriātūrī, lū̆xuriātūrīs, lū̆xuriātūrō, lū̆xuriātūrōrum, lū̆xuriātūrōs, lū̆xuriātūrum
lū̆xuriandus
lū̆xurianda, lū̆xuriandā, lū̆xuriandae, lū̆xuriandam, lū̆xuriandārum, lū̆xuriandās, lū̆xuriande, lū̆xuriandīs, lū̆xuriandōrum, lū̆xuriandōs
gerundlū̆xuriandī, lū̆xuriandō, lū̆xuriandumsupinelū̆xuriātum, lū̆xuriātū

luxŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. n., and luxŭ-rĭor, ātus, 1, v. dep. (cf. Quint. 9, 3, 7) [luxuria],
I. to be rank, luxuriant, abound to excess (not in Cic. or Cæs.).
I. Lit.: ager assiduā luxuriabat aquā, Ov. F. 4, 644: luxuriat Phrygio sanguine pinguis humus, id. H. 1, 53: cacumina virgarum ne luxurientur, Col. Arb. 11: ne (caules) in frondem luxurient, Plin. 19, 6, 34, § 113: in patulas comas, Ov. de Nuce, 20: ut seges in pingui luxuriabit humo, id. A. A. 1, 360.—
B. Transf.
1. To wanton, sport, skip, bound, frisk: (equus) luxurians, Verg. A. 11, 497: luxuriat pecus, Ov. F. 1, 156: leo luxurians, Val. Fl. 6, 613.—
2. To have in abundance or excess, to abound in: luxuriatque toris animosum pectus, Verg. G. 3, 81: faciem Deliciis decet luxuriare novis, Ov. H. 16, 191.—
3. To swell, enlarge, grow rapidly: membra luxuriant, Ov. M. 7, 292.—
II. Trop.
A. Of style or language, to be luxuriant, to be too fruitful, to run riot: luxuriantia compescet, Hor. Ep. 2, 2, 122; cf.: luxuriantia astringere (stilo), Quint. 10, 4, 1.—
B. To be wanton or licentious, to indulge to excess, to revel, run riot, be dissolute: ne luxuriarentur otio animi, Liv. 1, 19: Capuam luxuriantem felicitate, id, 23, 2; cf. Flor. 2, 15: libertate luxuriare, Curt. 10, 7, 11: vereor ne haec laetitia luxuriet. Liv. 23, 12: usus luxuriantis aetatis, Macr. S. 7, 13, 11.

Origins

From lū̆xuria (“luxury, excess”).

Quick answers

What does lū̆xuriō mean in Latin?
lū̆xuriō, a verb, means “to be luxuriant, rank, abounding to excess; to have in abundance. (coupled with ablative); to swell, enlarge, grow rapidly”.
What are the principal parts of lū̆xuriō?
lū̆xuriō, lū̆xuriāre, lū̆xuriāvī, lū̆xuriātum (first conjugation).
How do you pronounce lū̆xuriō?
In classical Latin, [ɫuːkˈsʊ.ri.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [lukˈsuː.ri.o].