lū̆xuria
Meaning
- luxury
- extravagance
- lust
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Luxus · Luxuria
Luxus denotes luxury as an act or as a condition, and sometimes even objectively, as an object of luxury; whereas luxuria, always subjectively, as a propensity and disposition, as the desiderative of luxus. Sen. Ir. i. 11. Animis delicias, luxus, opes ignorantibus: and further on; Opinionem luxuriæ segnitiæque. Sall. Cat. 13. Romani famem aut sitim . . . . luxu antecapere; that is, by the arts of luxury: compare with Jug. 90. Luxuria atque ignavia pessimæ artes: that is, as proceeding from voluptuousness. (ii. 23.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lū̆xuria | lū̆xuriae |
| genitive | lū̆xuriae | lū̆xuriārum |
| dative | lū̆xuriae | lū̆xuriīs |
| accusative | lū̆xuriam | lū̆xuriās |
| ablative | lū̆xuriā | lū̆xuriīs |
| vocative | lū̆xuria | lū̆xuriae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in luxuriam effundi
- to plunge into excesses, a career of excess.
- luxuria diffluere (Off. 1. 30. 106)
- to be abandoned to a life of excess.
luxuriem segetum tenerā depascit in herbā, Verg. G. 1, 112: si vitis luxuria se consumpserit, Plin. 17, 22, 35, § 181; 9, 2, 1, § 2.—quam ecfliges, luxuriae sumptus suppeditare ut possies, Plaut. As. 4, 2, 10: animus, qui nunc luxuriā et lasciviā diffluit, Ter. Heaut. 5, 1, 72: in urbe luxuries creatur, ex luxuriā existat avaritia, necesse est, Cic. Rosc. Am. 27, 75: odit populus Romanus privatam luxuriam, id. Mur. 36, 76: luxuries Hannibalem ipsum Capuae corrupit, id. Agr. 1, 7, 20: diffluere luxuriā, id. Off. 1, 30, 106; 1, 34, 123: res ad luxuriam pertinentes, Caes. B. G. 2, 15: saevior armis Luxuria incubuit, Juv. 6, 293: quis ferat istas luxuriae sordes? id. 1, 140. —in qua (oratione), ut in herbis, in summā ubertate inest luxuries quaedam, Cic. de Or. 2, 23, 96.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From lū̆xus (“excess”) + -ia. Ernout and Meillet suggests that the -ur- suffix (found here before -ia) can be identified with the "desiderative" suffix -turiō, as seen in ēsuriēs (“hunger”). De Vaan proposes an intermediate adjective *luxuros without elaborating further on its etymology.
- Catalanluxúria
- Italianlussuria
- Occitanluxúria
- Portugueseluxúria
- Spanishlujuria
- Old Frenchluisoire
- Old Frenchluissoire
- Friulianlussurie
- Old Frenchluxurie
- Old Frenchluxure