LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

lū̆xuria

lū̆xuria f (genitive lū̆xuriae)
Classical[ɫuːkˈsʊ.ri.a]Ecclesiastical[lukˈsuː.ri.a]

Meaning

  1. luxury
  2. extravagance
  3. lust

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Luxus · Luxuria

Luxus denotes luxury as an act or as a condition, and sometimes even objectively, as an object of luxury; whereas luxuria, always subjectively, as a propensity and disposition, as the desiderative of luxus. Sen. Ir. i. 11. Animis delicias, luxus, opes ignorantibus: and further on; Opinionem luxuriæ segnitiæque. Sall. Cat. 13. Romani famem aut sitim . . . . luxu antecapere; that is, by the arts of luxury: compare with Jug. 90. Luxuria atque ignavia pessimæ artes: that is, as proceeding from voluptuousness. (ii. 23.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativelū̆xurialū̆xuriae
genitivelū̆xuriaelū̆xuriārum
dativelū̆xuriaelū̆xuriīs
accusativelū̆xuriamlū̆xuriās
ablativelū̆xuriālū̆xuriīs
vocativelū̆xurialū̆xuriae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in luxuriam effundi
to plunge into excesses, a career of excess.
luxuria diffluere (Off. 1. 30. 106)
to be abandoned to a life of excess.

luxŭrĭa, ae, and luxŭrĭēs, ēi (v. Zumpt, Verr. 2, 2, 3, § 7, and 2, 5, 31, § 80; Roby, Gram. § 342; old
I. gen. luxurii, Gracch. ap. Gell. 9, 14; the dat. of the fifth decl. is not in use, and the abl. is doubtful; v. Neue, Formenl. 1, 382 sqq.), f. luxus, rankness.
I. Lit., rankness, luxuriance of trees and plants: luxuriem segetum tenerā depascit in herbā, Verg. G. 1, 112: si vitis luxuria se consumpserit, Plin. 17, 22, 35, § 181; 9, 2, 1, § 2.—
B. Poet., transf., of animals: wantonness, friskiness, frolicsomeness, Val. Fl. 7, 65.—
II. Trop., riotous living, extravagance, profusion, luxury, excess: quam ecfliges, luxuriae sumptus suppeditare ut possies, Plaut. As. 4, 2, 10: animus, qui nunc luxuriā et lasciviā diffluit, Ter. Heaut. 5, 1, 72: in urbe luxuries creatur, ex luxuriā existat avaritia, necesse est, Cic. Rosc. Am. 27, 75: odit populus Romanus privatam luxuriam, id. Mur. 36, 76: luxuries Hannibalem ipsum Capuae corrupit, id. Agr. 1, 7, 20: diffluere luxuriā, id. Off. 1, 30, 106; 1, 34, 123: res ad luxuriam pertinentes, Caes. B. G. 2, 15: saevior armis Luxuria incubuit, Juv. 6, 293: quis ferat istas luxuriae sordes? id. 1, 140. —
B. Of style: in qua (oratione), ut in herbis, in summā ubertate inest luxuries quaedam, Cic. de Or. 2, 23, 96.

Origins

From lū̆xus (“excess”) + -ia. Ernout and Meillet suggests that the -ur- suffix (found here before -ia) can be identified with the "desiderative" suffix -turiō, as seen in ēsuriēs (“hunger”). De Vaan proposes an intermediate adjective *luxuros without elaborating further on its etymology.

Descendants
  • Catalanluxúria
  • Italianlussuria
  • Occitanluxúria
  • Portugueseluxúria
  • Spanishlujuria
  • Old Frenchluisoire
  • Old Frenchluissoire
  • Friulianlussurie
  • Old Frenchluxurie
  • Old Frenchluxure

Quick answers

What does lū̆xuria mean in Latin?
lū̆xuria, a noun, means “luxury; extravagance; lust”.
What is the genitive of lū̆xuria?
The genitive singular is lū̆xuriae. lū̆xuria is feminine, first declension.
How do you pronounce lū̆xuria?
In classical Latin, [ɫuːkˈsʊ.ri.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [lukˈsuː.ri.a].