LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

voluptārius

voluptārius (feminine voluptāria, neuter voluptārium)
Classical[wɔ.ɫʊpˈtaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[vo.lupˈtaː.ri.us]

Meaning

  1. adjectivepleasant, agreeable, delightful
  2. adjectivesensual

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevoluptāriusvoluptāria
voluptuāria
voluptārium
voluptuārium
genitivevoluptāriī
voluptuāriī
voluptāriae
voluptuāriae
voluptāriī
voluptuāriī
dativevoluptāriō
voluptuāriō
voluptāriae
voluptuāriae
voluptāriō
voluptuāriō
accusativevoluptārium
voluptuārium
voluptāriam
voluptuāriam
voluptārium
voluptuārium
ablativevoluptāriō
voluptuāriō
voluptāriā
voluptuāriā
voluptāriō
voluptuāriō
vocativevoluptārie
voluptuārie
voluptāria
voluptuāria
voluptārium
voluptuārium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevoluptāriī
voluptuāriī
voluptāriae
voluptuāriae
voluptāria
voluptuāria
genitivevoluptāriōrum
voluptuāriōrum
voluptāriārum
voluptuāriārum
voluptāriōrum
voluptuāriōrum
dativevoluptāriīs
voluptuāriīs
voluptāriīs
voluptuāriīs
voluptāriīs
voluptuāriīs
accusativevoluptāriōs
voluptuāriōs
voluptāriās
voluptuāriās
voluptāria
voluptuāria
ablativevoluptāriīs
voluptuāriīs
voluptāriīs
voluptuāriīs
voluptāriīs
voluptuāriīs
vocativevoluptāriī
voluptuāriī
voluptāriae
voluptuāriae
voluptāria
voluptuāria

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

homo voluptarius (Tusc. 2. 7. 18)
a devotee of pleasure; a self-indulgent man.

vŏluptārĭus (post-class. collat. form vŏluptŭārĭus, Capitol. Ver. 2; Mart. Cap. 2, § 144; Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 92), a, um, adj. voluptas,
I. of or belonging to pleasure or enjoyment, pleasant, agreeable, delightful; devoted to pleasure, sensual, voluptuous: quamquam Stoici communi nomine corporis et animi ἡδονὴν appellant, ego malo laetitiam appellare quasi gestientis animi elationem voluptariam, Cic. Fin. 3, 10, 35: res (with amoenae), Plaut. Mil. 3, 1, 45: locus, id. Poen. 3, 2, 25: possessiones, Cic. Att. 12, 25, 1: gustatus, qui est sensus ex omnibus maxime voluptarius, susceptible of enjoyment, id. de Or. 3, 25, 99: Epicurus, homo, ut scis, voluptarius, a man devoted to pleasure, a voluptuary, id. Tusc. 2, 7, 18: homines, id. Fin. 5, 25, 74: quem mollem, quem voluptarium dicimus, id. Tusc. 5, 31, 88; Plaut. Rud. prol. 54.—As subst.: voluptarii atque potatores maximi, Plaut. Men. 2, 1, 34; cf.: voluptaria, delicata, mollis disciplina, Cic. Fin. 1, 11, 37: disputationes, concerning sensual enjoyment, id. de Or. 3, 17, 62: secta, Sen. Ot. Sap. 7, 3.—* Adv.: vŏluptārĭē, voluptuously: transactis paucis noctibus, App. M. 3, p. 138.

Origins

Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin voluptas Latin -ārius Latin voluptārius From voluptas (“pleasure”) + -ārius.

Quick answers

What does voluptārius mean in Latin?
voluptārius, a adjective, means “pleasant, agreeable, delightful; sensual”.
How do you pronounce voluptārius?
In classical Latin, [wɔ.ɫʊpˈtaː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vo.lupˈtaː.ri.us].