adjectivefirst/second-declension adjective
voluptārius
voluptārius (feminine voluptāria, neuter voluptārium)
Classical[wɔ.ɫʊpˈtaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[vo.lupˈtaː.ri.us]
Meaning
- adjectivepleasant, agreeable, delightful
- adjectivesensual
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | voluptārius | voluptāria voluptuāria | voluptārium voluptuārium |
| genitive | voluptāriī voluptuāriī | voluptāriae voluptuāriae | voluptāriī voluptuāriī |
| dative | voluptāriō voluptuāriō | voluptāriae voluptuāriae | voluptāriō voluptuāriō |
| accusative | voluptārium voluptuārium | voluptāriam voluptuāriam | voluptārium voluptuārium |
| ablative | voluptāriō voluptuāriō | voluptāriā voluptuāriā | voluptāriō voluptuāriō |
| vocative | voluptārie voluptuārie | voluptāria voluptuāria | voluptārium voluptuārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | voluptāriī voluptuāriī | voluptāriae voluptuāriae | voluptāria voluptuāria |
| genitive | voluptāriōrum voluptuāriōrum | voluptāriārum voluptuāriārum | voluptāriōrum voluptuāriōrum |
| dative | voluptāriīs voluptuāriīs | voluptāriīs voluptuāriīs | voluptāriīs voluptuāriīs |
| accusative | voluptāriōs voluptuāriōs | voluptāriās voluptuāriās | voluptāria voluptuāria |
| ablative | voluptāriīs voluptuāriīs | voluptāriīs voluptuāriīs | voluptāriīs voluptuāriīs |
| vocative | voluptāriī voluptuāriī | voluptāriae voluptuāriae | voluptāria voluptuāria |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- homo voluptarius (Tusc. 2. 7. 18)
- a devotee of pleasure; a self-indulgent man.
vŏluptārĭus (post-class. collat. form vŏluptŭārĭus, Capitol. Ver. 2; Mart. Cap. 2, § 144; Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 92), a, um, adj. voluptas,
I. of or belonging to pleasure or enjoyment, pleasant, agreeable, delightful; devoted to pleasure, sensual, voluptuous: quamquam Stoici communi nomine corporis et animi ἡδονὴν appellant, ego malo laetitiam appellare quasi gestientis animi elationem voluptariam, Cic. Fin. 3, 10, 35:
res (with amoenae), Plaut. Mil. 3, 1, 45: locus, id. Poen. 3, 2, 25: possessiones, Cic. Att. 12, 25, 1: gustatus, qui est sensus ex omnibus maxime voluptarius, susceptible of enjoyment, id. de Or. 3, 25, 99: Epicurus, homo, ut scis, voluptarius, a man devoted to pleasure, a voluptuary, id. Tusc. 2, 7, 18: homines, id. Fin. 5, 25, 74: quem mollem, quem voluptarium dicimus, id. Tusc. 5, 31, 88; Plaut. Rud. prol. 54.—As subst.: voluptarii atque potatores maximi, Plaut. Men. 2, 1, 34; cf.: voluptaria, delicata, mollis disciplina, Cic. Fin. 1, 11, 37: disputationes, concerning sensual enjoyment, id. de Or. 3, 17, 62: secta, Sen. Ot. Sap. 7, 3.—* Adv.: vŏluptārĭē, voluptuously: transactis paucis noctibus, App. M. 3, p. 138.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
voluptārius adj.
voluptas, of pleasure, giving enjoyment, pleasurable, pleasant, agreeable, delightful: animi elatio: possessiones.—Susceptible of pleasure, capable of enjoyment: sensus.—Devoted to pleasure, luxurious: homo: disciplina.— Plur m. as subst: ipsi voluptarii, the voluptuaries, i. e. the Epicureans.—Relating to pleasure, concerning enjoyment: disputationes.
Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin voluptas Latin -ārius Latin voluptārius From voluptas (“pleasure”) + -ārius.