LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vocitō

vocitō (present infinitive vocitāre, perfect active vocitāvī, supine vocitātum)
Classical[ˈwɔ.kɪ.toː]Ecclesiastical[ˈvɔː.t͡ʃi.to]

Meaning

  1. to call or name

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vocitōvocitābamvocitābōvocitāvīvocitāveramvocitāverō
2nd sg.vocitāsvocitābāsvocitābisvocitāvistīvocitāverāsvocitāveris
3rd sg.vocitatvocitābatvocitābitvocitāvitvocitāveratvocitāverit
1st pl.vocitāmusvocitābāmusvocitābimusvocitāvimusvocitāverāmusvocitāverimus
2nd pl.vocitātisvocitābātisvocitābitisvocitāvistisvocitāverātisvocitāveritis
3rd pl.vocitantvocitābantvocitābuntvocitāvērunt
vocitāvēre
vocitāverantvocitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vocitemvocitāremvocitāverimvocitāvissem
2nd sg.vocitēsvocitārēsvocitāverīsvocitāvissēs
3rd sg.vocitetvocitāretvocitāveritvocitāvisset
1st pl.vocitēmusvocitārēmusvocitāverīmusvocitāvissēmus
2nd pl.vocitētisvocitārētisvocitāverītisvocitāvissētis
3rd pl.vocitentvocitārentvocitāverintvocitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vocitorvocitābarvocitābor
2nd sg.vocitāris
vocitāre
vocitābāris
vocitābāre
vocitāberis
vocitābere
3rd sg.vocitāturvocitābāturvocitābitur
1st pl.vocitāmurvocitābāmurvocitābimur
2nd pl.vocitāminīvocitābāminīvocitābiminī
3rd pl.vocitanturvocitābanturvocitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vocitervocitārer
2nd sg.vocitēris
vocitēre
vocitārēris
vocitārēre
3rd sg.vocitēturvocitārētur
1st pl.vocitēmurvocitārēmur
2nd pl.vocitēminīvocitārēminī
3rd pl.vocitenturvocitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vocitāvocitāre
pres. 2nd pl.vocitātevocitāminī
fut. 2nd sg.vocitātōvocitātor
fut. 3rd sg.vocitātōvocitātor
fut. 2nd pl.vocitātōte—
fut. 3rd pl.vocitantōvocitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevocitārevocitārī
perfect infinitivevocitāvissevocitātum esse
future infinitivevocitātūrum essevocitātum īrī
present participlevocitāns—
perfect participle—vocitātus
vocitāta, vocitātā, vocitātae, vocitātam, vocitātārum, vocitātās, vocitātī, vocitātōrum, vocitātōs
future participlevocitātūrus
vocitātūra, vocitātūrā, vocitātūrae, vocitātūram, vocitātūrārum, vocitātūrās, vocitātūre, vocitātūrī, vocitātūrīs, vocitātūrō, vocitātūrōrum, vocitātūrōs, vocitātūrum
vocitandus
vocitanda, vocitandā, vocitandae, vocitandam, vocitandārum, vocitandās, vocitande, vocitandīs, vocitandōrum, vocitandōs
gerundvocitandī, vocitandō, vocitandumsupinevocitātum, vocitātū

vŏcĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. and n. voco.
I. Act., to be wont to call, to call, name (class.): igneus Vertex, quem patrio vocitamus nomine fulmen, Lucr. 6, 298: hanc (Matrem) variae gentes ... Idaeam vocitant matrem, etc., id. 2, 611: nostri quidem omnes reges vocitaverunt, qui soli, etc., Cic. Rep. 2, 27, 50: has Graeci stellas Hyadas vocitare suerunt, id. poët. N. D. 2, 43, 111: Demetrius qui Phalereus vocitatus est, id. Rab. Post. 9, 23: qui vivum eum tyrannum vocitarant, Nep. Dion, 10, 2: Lipara antea Melogonis vocitata, Plin. 3, 9, 14, § 93; Tac. H. 5, 2.—
II. Neutr., to call loudly, call out (very rare): clamor accurrentium, vocitantium, Tac. H. 2, 41.

Origins

Proto-Indo-European *wekʷ-der. Proto-Indo-European *wokʷ-der. Latin vocō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin vocitō From vocō + -itō.

Descendants
  • Englishvocitate

Quick answers

What does vocitō mean in Latin?
vocitō, a verb, means “to call or name”.
What are the principal parts of vocitō?
vocitō, vocitāre, vocitāvī, vocitātum (first conjugation).
How do you pronounce vocitō?
In classical Latin, [ˈwɔ.kɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvɔː.t͡ʃi.to].