LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

vittātus

vittātus (feminine vittāta, neuter vittātum)
Classical[wɪtˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[vitˈtaː.tus]

Meaning

  1. adjectivebanded
  2. adjectivehaving a fillet or chaplet

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevittātusvittātavittātum
genitivevittātīvittātaevittātī
dativevittātōvittātaevittātō
accusativevittātumvittātamvittātum
ablativevittātōvittātāvittātō
vocativevittātevittātavittātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevittātīvittātaevittāta
genitivevittātōrumvittātārumvittātōrum
dativevittātīsvittātīsvittātīs
accusativevittātōsvittātāsvittāta
ablativevittātīsvittātīsvittātīs
vocativevittātīvittātaevittāta

vittātus, a, um, adj. vitta,
I. bound with a fillet or chaplet: capilli, Ov. Am. 1, 7, 17: sacerdos, Luc. 1, 597: honos frontis, Stat. S. 5, 5, 28: navis, Plin. 7, 30, 31, § 110.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *-eh₂tos Proto-Italic *-ātos Latin -ātus Latin vittātus From vitta + -ātus.

Quick answers

What does vittātus mean in Latin?
vittātus, a adjective, means “banded; having a fillet or chaplet”.
How do you pronounce vittātus?
In classical Latin, [wɪtˈtaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vitˈtaː.tus].