adjectivefirst/second-declension adjective
viridicātus
viridicātus (feminine viridicāta, neuter viridicātum)
Classical[wɪ.rɪ.dɪˈkaː.tʊs]Ecclesiastical[vi.ri.diˈkaː.tus]
Meaning
- adjectivemade green, greened
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | viridicātus | viridicāta | viridicātum |
| genitive | viridicātī | viridicātae | viridicātī |
| dative | viridicātō | viridicātae | viridicātō |
| accusative | viridicātum | viridicātam | viridicātum |
| ablative | viridicātō | viridicātā | viridicātō |
| vocative | viridicāte | viridicāta | viridicātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | viridicātī | viridicātae | viridicāta |
| genitive | viridicātōrum | viridicātārum | viridicātōrum |
| dative | viridicātīs | viridicātīs | viridicātīs |
| accusative | viridicātōs | viridicātās | viridicāta |
| ablative | viridicātīs | viridicātīs | viridicātīs |
| vocative | viridicātī | viridicātae | viridicāta |
vĭrĭdĭcātus, a, um, Part. [id.],
I. made green, green:
silva, Cic. Q. Fr. 3, 1, 2, § 3 dub.; v. Orell. N. cr. (Bait. virdicata).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
viridicātus see virdicatus.
Origins
Has the form of a perfect passive participle from an unattested verb *viridicō from viridis (“green”) + -icō (verb-forming suffix). Compare viridicāns (“greenish”). Or possibly from an unattested adjective *viridicus (from viridis (“green”) + -icus), via viridicus + -ātus (“-ed”).