noun · femininefirst declension
vira
vira f (genitive virae)
Classical[ˈwɪ.ra]Ecclesiastical[ˈviː.ra]
Meaning
- femininea woman
Quae vērō nunc fēmina, antīquitus vira vocābātur; sīcut ā servō serva, sīcut ā famulō famula, ita ā virō vira.
c. 600 CE – 625 CE, Isidorus Hispalensis, Etymologiae 11.2.33
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vira | virae |
| genitive | virae | virārum |
| dative | virae | virīs |
| accusative | viram | virās |
| ablative | virā | virīs |
| vocative | vira | virae |
vĭra, ae, f. vir,
I. a woman:
quae nunc femina, antiquitus vira vocabatur, Isid. Orig. 11, 2, 23.Origins
- Proto-Indo-European*weyh₁-?
- Proto-Indo-European*wiHrós
- Proto-Italic*wiros
- Latinvira
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-eh₂ Proto-Italic *-ā Latin -a Latin vira From vir (“man”) + -a.