LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

vīperīnus

vīperīnus (feminine vīperīna, neuter vīperīnum)
Classical[wiː.pɛˈriː.nʊs]Ecclesiastical[vi.peˈriː.nus]

Meaning

  1. adjectiveviperine; of or relating to the viper

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevīperīnusvīperīnavīperīnum
genitivevīperīnīvīperīnaevīperīnī
dativevīperīnōvīperīnaevīperīnō
accusativevīperīnumvīperīnamvīperīnum
ablativevīperīnōvīperīnāvīperīnō
vocativevīperīnevīperīnavīperīnum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevīperīnīvīperīnaevīperīna
genitivevīperīnōrumvīperīnārumvīperīnōrum
dativevīperīnīsvīperīnīsvīperīnīs
accusativevīperīnōsvīperīnāsvīperīna
ablativevīperīnīsvīperīnīsvīperīnīs
vocativevīperīnīvīperīnaevīperīna

vīpĕrīnus, a, um, adj. id..
I. Of a viper, serpent, or snake.
A. Adj.: caro, Plin. 7, 2, 2, § 27: sanguis, Hor. C. 1, 8, 9; cf. cruor, id. Epod. 3, 6: sanies, Plin. 11, 53, 115, § 279: morsus, Att. ap. Cic. Fin. 2, 29, 94; id. Tusc. 2, 7, 19: nodo coërces viperino Bistonidum, Hor. C. 2, 19, 19.—
B. Subst.: vīpĕrīna, ae, f. (herba), a plant, called also serpentaria, dragonwort, App. Herb. 5. —
II. Serpent - formed, serpent-like: cauda (chamaeleonis) implicans se viperinis orbibus, Plin. 8, 33, 51, § 121.

Origins

Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin vīperīnus From vīpera (“viper”) + -īnus.

Descendants
  • Catalanviperí
  • Englishviperine
  • Frenchvipérin
  • Italianviperino
  • Portugueseviperino
  • Spanishviperino

Quick answers

What does vīperīnus mean in Latin?
vīperīnus, a adjective, means “viperine; of or relating to the viper”.
How do you pronounce vīperīnus?
In classical Latin, [wiː.pɛˈriː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vi.peˈriː.nus].