LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vīlicō

vīlicō (present infinitive vīlicāre, perfect active vīlicāvī, supine vīlicātum)
Classical[ˈwiː.lɪ.koː]Ecclesiastical[ˈviː.li.ko]

Meaning

  1. transitiveto act as an overseer or bailiff (over)
  2. intransitiveto live in the countryside

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vīlicōvīlicābamvīlicābōvīlicāvīvīlicāveramvīlicāverō
vīlicārō
2nd sg.vīlicāsvīlicābāsvīlicābisvīlicāvistī
vīlicāstī
vīlicāverās
vīlicārās
vīlicāveris
3rd sg.vīlicatvīlicābatvīlicābitvīlicāvitvīlicāverat
vīlicārat
vīlicāverit
vīlicārit
1st pl.vīlicāmusvīlicābāmusvīlicābimusvīlicāvimusvīlicāverāmusvīlicāverimus
vīlicārimus
2nd pl.vīlicātisvīlicābātisvīlicābitisvīlicāvistis
vīlicāstis
vīlicāverātis
vīlicārātis
vīlicāveritis
vīlicāritis
3rd pl.vīlicantvīlicābantvīlicābuntvīlicāvērunt
vīlicāvēre, vīlicārunt
vīlicāverant
vīlicārant
vīlicāverint
vīlicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vīlicemvīlicāremvīlicāverim
vīlicārim
vīlicāvissem
vīlicāssem
2nd sg.vīlicēsvīlicārēsvīlicāverīsvīlicāvissēs
vīlicāssēs
3rd sg.vīlicetvīlicāretvīlicāverit
vīlicārit
vīlicāvisset
vīlicāsset
1st pl.vīlicēmusvīlicārēmusvīlicāverīmus
vīlicārīmus
vīlicāvissēmus
vīlicāssēmus
2nd pl.vīlicētisvīlicārētisvīlicāverītis
vīlicārītis
vīlicāvissētis
vīlicāssētis
3rd pl.vīlicentvīlicārentvīlicāverint
vīlicārint
vīlicāvissent
vīlicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vīlicorvīlicābarvīlicābor
2nd sg.vīlicāris
vīlicāre
vīlicābāris
vīlicābāre
vīlicāberis
vīlicābere
3rd sg.vīlicāturvīlicābāturvīlicābitur
1st pl.vīlicāmurvīlicābāmurvīlicābimur
2nd pl.vīlicāminīvīlicābāminīvīlicābiminī
3rd pl.vīlicanturvīlicābanturvīlicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vīlicervīlicārer
2nd sg.vīlicēris
vīlicēre
vīlicārēris
vīlicārēre
3rd sg.vīlicēturvīlicārētur
1st pl.vīlicēmurvīlicārēmur
2nd pl.vīlicēminīvīlicārēminī
3rd pl.vīlicenturvīlicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vīlicāvīlicāre
pres. 2nd pl.vīlicātevīlicāminī
fut. 2nd sg.vīlicātōvīlicātor
fut. 3rd sg.vīlicātōvīlicātor
fut. 2nd pl.vīlicātōte—
fut. 3rd pl.vīlicantōvīlicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevīlicārevīlicārī
perfect infinitivevīlicāvisse
vīlicāsse
vīlicātum esse
future infinitivevīlicātūrum essevīlicātum īrī
present participlevīlicāns—
perfect participle—vīlicātus
vīlicāta, vīlicātā, vīlicātae, vīlicātam, vīlicātārum, vīlicātās, vīlicātī, vīlicātōrum, vīlicātōs
future participlevīlicātūrus
vīlicātūra, vīlicātūrā, vīlicātūrae, vīlicātūram, vīlicātūrārum, vīlicātūrās, vīlicātūre, vīlicātūrī, vīlicātūrīs, vīlicātūrō, vīlicātūrōrum, vīlicātūrōs, vīlicātūrum
vīlicandus
vīlicanda, vīlicandā, vīlicandae, vīlicandam, vīlicandārum, vīlicandās, vīlicande, vīlicandīs, vīlicandōrum, vīlicandōs
gerundvīlicandī, vīlicandō, vīlicandumsupinevīlicātum, vīlicātū

vīlĭco (villĭco;
I. perf. and sup. perh. not found), āre, 1, v. n. and a.; and vīlĭ-cor, ātus sum, āri, 1., v. dep. vilicus.
I. Neutr.
A. To act as bailiff, overseer; to superintend (prop. of a country estate).
1. Form vilico: dispensare rem publicam, et in eā quodammodo vilicare, Cic. Rep. 5, 3, 5.—
2. Form vincor: non vilicari, sed dominari mea est sententia, Pomp. ap. Non. p. 186, 2 (Com. Rel. v. 45 Rib.): longe ab urbe vilicari, quo erus rarenter venit, id. ib. p. 186, 1: hic vilicor ante urbem: nunc rus eo, Turp. ap. Non. p. 186, 7 (Com. Rel. v. 82 Rib.).—
B. Transf., to live or reside in the country.
1. Absol.: in Arpinos jam ... explodam hominem, ut vilicetur, Afran. ap. Non. p. 186, 5.—
2. With adv. of place: ego nondum etiam hic vilicabar, Turp. ap. Non. p. 186, 7.—
3. With abl.: vilicatus praediis, Aus. Ep. 22, 1.—
II. Act., to manage an estate, etc., as a bailiff, etc.: possessionem maximam illam vilicabat, App. M. 8, p. 211, 20.
vīlĭco (villĭco), ōnis, m. 1. vilico, II.,
I. one managing a farm; a bailiff, overseer, etc. (post-class.): neget eum rationibus viliconum, et upilionum, et equisonum sollertissime subscripsisse, App. Mag. p. 329.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vīlicō From vīlicus + -ō (foming verbs).

Quick answers

What does vīlicō mean in Latin?
vīlicō, a verb, means “to act as an overseer or bailiff (over); to live in the countryside”.
What are the principal parts of vīlicō?
vīlicō, vīlicāre, vīlicāvī, vīlicātum (first conjugation).
How do you pronounce vīlicō?
In classical Latin, [ˈwiː.lɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈviː.li.ko].