verbfirst conjugation
vīlicō
vīlicō (present infinitive vīlicāre, perfect active vīlicāvī, supine vīlicātum)
Classical[ˈwiː.lɪ.koː]Ecclesiastical[ˈviː.li.ko]
Meaning
- transitiveto act as an overseer or bailiff (over)
- intransitiveto live in the countryside
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vīlicō | vīlicābam | vīlicābō | vīlicāvī | vīlicāveram | vīlicāverō vīlicārō |
| 2nd sg. | vīlicās | vīlicābās | vīlicābis | vīlicāvistī vīlicāstī | vīlicāverās vīlicārās | vīlicāveris |
| 3rd sg. | vīlicat | vīlicābat | vīlicābit | vīlicāvit | vīlicāverat vīlicārat | vīlicāverit vīlicārit |
| 1st pl. | vīlicāmus | vīlicābāmus | vīlicābimus | vīlicāvimus | vīlicāverāmus | vīlicāverimus vīlicārimus |
| 2nd pl. | vīlicātis | vīlicābātis | vīlicābitis | vīlicāvistis vīlicāstis | vīlicāverātis vīlicārātis | vīlicāveritis vīlicāritis |
| 3rd pl. | vīlicant | vīlicābant | vīlicābunt | vīlicāvērunt vīlicāvēre, vīlicārunt | vīlicāverant vīlicārant | vīlicāverint vīlicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vīlicem | vīlicārem | vīlicāverim vīlicārim | vīlicāvissem vīlicāssem |
| 2nd sg. | vīlicēs | vīlicārēs | vīlicāverīs | vīlicāvissēs vīlicāssēs |
| 3rd sg. | vīlicet | vīlicāret | vīlicāverit vīlicārit | vīlicāvisset vīlicāsset |
| 1st pl. | vīlicēmus | vīlicārēmus | vīlicāverīmus vīlicārīmus | vīlicāvissēmus vīlicāssēmus |
| 2nd pl. | vīlicētis | vīlicārētis | vīlicāverītis vīlicārītis | vīlicāvissētis vīlicāssētis |
| 3rd pl. | vīlicent | vīlicārent | vīlicāverint vīlicārint | vīlicāvissent vīlicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | vīlicor | vīlicābar | vīlicābor |
| 2nd sg. | vīlicāris vīlicāre | vīlicābāris vīlicābāre | vīlicāberis vīlicābere |
| 3rd sg. | vīlicātur | vīlicābātur | vīlicābitur |
| 1st pl. | vīlicāmur | vīlicābāmur | vīlicābimur |
| 2nd pl. | vīlicāminī | vīlicābāminī | vīlicābiminī |
| 3rd pl. | vīlicantur | vīlicābantur | vīlicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | vīlicer | vīlicārer |
| 2nd sg. | vīlicēris vīlicēre | vīlicārēris vīlicārēre |
| 3rd sg. | vīlicētur | vīlicārētur |
| 1st pl. | vīlicēmur | vīlicārēmur |
| 2nd pl. | vīlicēminī | vīlicārēminī |
| 3rd pl. | vīlicentur | vīlicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | vīlicā | vīlicāre |
| pres. 2nd pl. | vīlicāte | vīlicāminī |
| fut. 2nd sg. | vīlicātō | vīlicātor |
| fut. 3rd sg. | vīlicātō | vīlicātor |
| fut. 2nd pl. | vīlicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | vīlicantō | vīlicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | vīlicāre | vīlicārī |
| perfect infinitive | vīlicāvisse vīlicāsse | vīlicātum esse |
| future infinitive | vīlicātūrum esse | vīlicātum īrī |
| present participle | vīlicāns | — |
| perfect participle | — | vīlicātus vīlicāta, vīlicātā, vīlicātae, vīlicātam, vīlicātārum, vīlicātās, vīlicātī, vīlicātōrum, vīlicātōs |
| future participle | vīlicātūrus vīlicātūra, vīlicātūrā, vīlicātūrae, vīlicātūram, vīlicātūrārum, vīlicātūrās, vīlicātūre, vīlicātūrī, vīlicātūrīs, vīlicātūrō, vīlicātūrōrum, vīlicātūrōs, vīlicātūrum | vīlicandus vīlicanda, vīlicandā, vīlicandae, vīlicandam, vīlicandārum, vīlicandās, vīlicande, vīlicandīs, vīlicandōrum, vīlicandōs |
gerundvīlicandī, vīlicandō, vīlicandumsupinevīlicātum, vīlicātū
vīlĭco (villĭco;
I. perf. and sup. perh. not found), āre, 1, v. n. and a.; and vīlĭ-cor, ātus sum, āri, 1., v. dep. vilicus.
I. Neutr.
A. To act as bailiff, overseer; to superintend (prop. of a country estate).
1. Form vilico:
dispensare rem publicam, et in eā quodammodo vilicare, Cic. Rep. 5, 3, 5.—2. Form vincor: non vilicari, sed dominari mea est sententia, Pomp. ap. Non. p. 186, 2 (Com. Rel. v. 45 Rib.):
longe ab urbe vilicari, quo erus rarenter venit, id. ib. p. 186, 1: hic vilicor ante urbem: nunc rus eo, Turp. ap. Non. p. 186, 7 (Com. Rel. v. 82 Rib.).—B. Transf., to live or reside in the country.
1. Absol.: in Arpinos jam ... explodam hominem, ut vilicetur, Afran. ap. Non. p. 186, 5.—
2. With adv. of place: ego nondum etiam hic vilicabar, Turp. ap. Non. p. 186, 7.—
3. With abl.:
vilicatus praediis, Aus. Ep. 22, 1.—II. Act., to manage an estate, etc., as a bailiff, etc.:
possessionem maximam illam vilicabat, App. M. 8, p. 211, 20.vīlĭco (villĭco), ōnis, m. 1. vilico, II.,
I. one managing a farm; a bailiff, overseer, etc. (post-class.):
neget eum rationibus viliconum, et upilionum, et equisonum sollertissime subscripsisse, App. Mag. p. 329.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vīlicō (vīll-) —, —, āre
vilicus, to superintend an estate, be overseer: in eā (re p.).
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vīlicō From vīlicus + -ō (foming verbs).