adjectivethird-declension one-termination adjective
vigilāns
vigilāns (genitive vigilantis, comparative vigilantior, superlative vigilantissimus, adverb vigilanter)
Classical[ˈwɪ.ɡɪ.ɫãːs]Ecclesiastical[ˈviː.d͡ʒi.lans]
Meaning
- one terminationvigilant, watchful
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vigilāns | vigilāns | vigilāns |
| genitive | vigilantis | vigilantis | vigilantis |
| dative | vigilantī | vigilantī | vigilantī |
| accusative | vigilantem | vigilantem | vigilāns |
| ablative | vigilantī vigilante | vigilantī vigilante | vigilantī vigilante |
| vocative | vigilāns | vigilāns | vigilāns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vigilantēs | vigilantēs | vigilantia |
| genitive | vigilantium | vigilantium | vigilantium |
| dative | vigilantibus | vigilantibus | vigilantibus |
| accusative | vigilantīs vigilantēs | vigilantīs vigilantēs | vigilantia |
| ablative | vigilantibus | vigilantibus | vigilantibus |
| vocative | vigilantēs | vigilantēs | vigilantia |
vĭgĭlans, antis, Part. and P. a. of vigilo.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vigilāns antis, adj. with comp.
P. of vigilo, watchful, anxious, careful, vigilant: vigilantes et boni oculi: homo: curae, sleepless anxiety: nemo paratior, vigilantior: lumina, always burning (of a light-house), O.; see also vigilo.
Origins
Present participle of vigilō.
Descendants
- Catalanvigilant
- Englishvigilant
- Englishvigilante
- Frenchvigilant
- Germanvigilant
- Italianvigilante
- Portuguesevigilante
- Romanianvigilent
- Spanishvigilante
- Galicianvixiante