LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

victor1

victor m (genitive victōris, feminine victrīx)
Classical[ˈwɪk.tɔr]Ecclesiastical[ˈvik.tor]
№ 340 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculineconqueror, vanquisher
  2. masculinevictor, winner, champion

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī vīcit.
victor -ōris m — in Mille Verba, Bellum et Arma

Declension

declension
formsingularplural
nominativevictorvictōrēs
genitivevictōrisvictōrum
dativevictōrīvictōribus
accusativevictōremvictōrēs
ablativevictōrevictōribus
vocativevictorvictōrēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

exercitus victor
the victorious army.
salutem petere a victore
to beg for mercy from the conqueror.
se suaque omnia dedere victori
to give up one's person and all one's possessions to the conqueror.
se suaque omnia permittere victoris potestati
to give up one's person and all one's possessions to the conqueror.
superiorem (opp. inferiorem), victorem (proelio, pugna) discedere
to come off victorious.

victor, ōris, m. vinco.
I. In gen., a conqueror, vanquisher, victor.
A. Prop.
1. Absol.: quod (sc. stipendium) victores victis imponere consuērint, Caes. B. G. 1, 44: multa victori, eorum arbitrio, per quos vicit, etiam invito facienda sunt, Cic. Fam. 4, 9, 3.—
2. With gen.: omnium gentium victor, Cic. Pis. 7, 16: ille exercitus tot divitissimarum gentium victor, Curt. 10, 2, 11: Atheniensium, id. 3, 10, 4; 3, 10, 7; 6, 6, 4; 7, 10, 6.—Esp., with belli or bellorum: ut meus victor vir belli clueat, Plaut. Am. 2, 2, 15: cujus belli (i. e. cum Antiocho) victor L. Scipio laudem adsumpsit, etc., Cic. Mur. 14, 31: victores bellorum civilium vincere, id. Marcell. 4, 12; Tac. A. 1, 19: Camillus trium simul bellorum victor, Liv. 6, 4, 1: Paulum tanti belli victorem, id. 45, 36, 7; Vell. 2, 55, 2; Stat. Th. 9, 625: Macedones, tot bellorum in Europā victores, Curt. 3, 10, 4; Tac. H. 2, 28; 4, 58; cf.: omnis generis certaminum (Hercules), Vell. 1, 8, 2: pancratii, Plin. 34, 8, 19, § 79.—
3. With abl.: cum civili bello victor iratus respondit, etc., Cic. Tusc. 5, 19, 56: bello civili victores victosque numquam coalescere, Tac. H. 2, 7 Halm (Ritter, belli civilis).—
B. Fig. (rare; not in Cic.): animus libidinis et divitiarum victor, master of, Sall. J. 63, 2: victor propositi, successful in, Hor. Ep. 1, 13, 11.—
II. Esp.
A. Victor, the Conquering, the Victorious, an epithet of Jupiter, Inscr. Grut. 23, 8 sq.—Of Hercules, Macr. S. 8, 6.—
B. In appos., = vincens, superior.
1. Prop., victorious, conquering (cf. Zumpt, § 102, n. 2; Madv. § 60, obs. 2).
a. Of living beings: tantum exercitum victorem, Caes. B. G. 7, 20 fin.: pejus victoribus Sequanis, quam Aeduis victis accidisse, id. ib. 1, 31: galli (aves) victi silere solent, canere victores, Cic. Div. 2, 26, 56: victores Graii, Ov. M. 13, 414: equus, Verg. G. 3, 499: taurus, Luc. 2, 605; cf. Verg. A. 2, 329; 10, 409; 11, 565; Ov. M. 2, 437.—Esp., with discedo, abeo, redeo, revertor, etc. (= the more freq. superior discedo, etc.): victores victis hostibus legiones reveniunt domum, Plaut. Am. 1, 1, 33: meminerant ad Alesiam magnam se inopiam perpessos ... maximarum gentium victores discessisse, Caes. B. C. 3, 47: ita certe inde abiere Romani ut victores, Etrusci pro victis, Liv. 2, 7, 3; 34, 19, 2: nisi victores se redituros ex hac pugnā jurant, id. 2, 45, 13: victores reverterunt, id. 7, 17, 5; Suet. Aug. 1; 29; Val. Max. 1, 8, 5; 8, 7, 1.—
b. With abl.: victor virtute fuisset, Sall. J. 55, 1.—
2. Of things: abstulit has (sc. naves) ... Aestus, et obnixum victor detrusit in Austrum, Luc. 9, 334.—
B. Meton., of or belonging to a conqueror, triumphal: in curru, Caesar, victore veheris, Ov. Tr. 4, 2, 47.
Victor, ōris, m.: S. Aurelius,
I. a Roman historian of the fourth century A.D., Amm. 21, 10, 6.

Origins

From vincō (“to conquer”) (supine stem vict-) + -tor.

Descendants
  • Italianvittore
  • Middle Frenchvicteur
adjectivethird-declension masculine-only adjective (non-i-stem)
victor2
victor (genitive victōris)
Classical[ˈwɪk.tɔr]Ecclesiastical[ˈvik.tor]
№ 340 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. animateinanimatevictorious, triumphant, conquering
    Inde exercitu victore reducto, ipse, cum factis vir magnificus tum factorum ostentator haud minor, spolia ducis hostium caesi suspensa fabricato ad id apte ferculo gerens in Capitolium escendit1919 translation by B. O. Foster He then led his victorious army back, and being not more splendid in his deeds than willing to display them, he arranged the spoils of the enemy’s dead commander upon a frame, suitably fashioned for the purpose, and, carrying it himself, mounted the Capitol27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 1.10.5.1
    Alterum intactum ferro corpus et geminata victoria ferocem in certamen tertium dabat: alter fessum vulnere fessum cursu trahens corpus, victusque fratrum ante se strage victori obicitur hosti.1919 translation by B. O. Foster The one, unscathed and elated by his double victory, was eager for a third encounter. The other dragged himself along, faint from his wound and exhausted with running; he thought how his brothers had been slaughtered before him, and was a beaten man when he faced his triumphant foe.27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 1.25.11.5

Origins

From vincō (“to conquer”) (supine stem vict-) + -tor.

Descendants
  • Italianvittore

Quick answers

What does victor mean in Latin?
victor, a noun, means “conqueror, vanquisher; victor, winner, champion”.
What is the genitive of victor?
The genitive singular is victōris. victor is masculine, third declension.
How do you pronounce victor?
In classical Latin, [ˈwɪk.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvik.tor].