noun · masculinethird declension
victor1
victor m (genitive victōris, feminine victrīx)
Classical[ˈwɪk.tɔr]Ecclesiastical[ˈvik.tor]
№ 340 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- masculineconqueror, vanquisher
- masculinevictor, winner, champion
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī vīcit.victor -ōris m — in Mille Verba, Bellum et Arma
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | victor | victōrēs |
| genitive | victōris | victōrum |
| dative | victōrī | victōribus |
| accusative | victōrem | victōrēs |
| ablative | victōre | victōribus |
| vocative | victor | victōrēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- exercitus victor
- the victorious army.
- salutem petere a victore
- to beg for mercy from the conqueror.
- se suaque omnia dedere victori
- to give up one's person and all one's possessions to the conqueror.
- se suaque omnia permittere victoris potestati
- to give up one's person and all one's possessions to the conqueror.
- superiorem (opp. inferiorem), victorem (proelio, pugna) discedere
- to come off victorious.
victor, ōris, m. vinco.
I. In gen., a conqueror, vanquisher, victor.
A. Prop.
1. Absol.:
quod (sc. stipendium) victores victis imponere consuērint, Caes. B. G. 1, 44: multa victori, eorum arbitrio, per quos vicit, etiam invito facienda sunt, Cic. Fam. 4, 9, 3.—2. With gen.:
omnium gentium victor, Cic. Pis. 7, 16: ille exercitus tot divitissimarum gentium victor, Curt. 10, 2, 11: Atheniensium, id. 3, 10, 4; 3, 10, 7; 6, 6, 4; 7, 10, 6.—Esp., with belli or bellorum: ut meus victor vir belli clueat, Plaut. Am. 2, 2, 15: cujus belli (i. e. cum Antiocho) victor L. Scipio laudem adsumpsit, etc., Cic. Mur. 14, 31: victores bellorum civilium vincere, id. Marcell. 4, 12; Tac. A. 1, 19: Camillus trium simul bellorum victor, Liv. 6, 4, 1: Paulum tanti belli victorem, id. 45, 36, 7; Vell. 2, 55, 2; Stat. Th. 9, 625: Macedones, tot bellorum in Europā victores, Curt. 3, 10, 4; Tac. H. 2, 28; 4, 58; cf.: omnis generis certaminum (Hercules), Vell. 1, 8, 2: pancratii, Plin. 34, 8, 19, § 79.—3. With abl.:
cum civili bello victor iratus respondit, etc., Cic. Tusc. 5, 19, 56: bello civili victores victosque numquam coalescere, Tac. H. 2, 7 Halm (Ritter, belli civilis).—B. Fig. (rare;
not in Cic.): animus libidinis et divitiarum victor, master of, Sall. J. 63, 2: victor propositi, successful in, Hor. Ep. 1, 13, 11.—II. Esp.
A. Victor, the Conquering, the Victorious, an epithet of Jupiter, Inscr. Grut. 23, 8 sq.—Of Hercules, Macr. S. 8, 6.—
B. In appos., = vincens, superior.
1. Prop., victorious, conquering (cf. Zumpt, § 102, n. 2; Madv. § 60, obs. 2).
a. Of living beings:
tantum exercitum victorem, Caes. B. G. 7, 20 fin.: pejus victoribus Sequanis, quam Aeduis victis accidisse, id. ib. 1, 31: galli (aves) victi silere solent, canere victores, Cic. Div. 2, 26, 56: victores Graii, Ov. M. 13, 414: equus, Verg. G. 3, 499: taurus, Luc. 2, 605; cf. Verg. A. 2, 329; 10, 409; 11, 565; Ov. M. 2, 437.—Esp., with discedo, abeo, redeo, revertor, etc. (= the more freq. superior discedo, etc.): victores victis hostibus legiones reveniunt domum, Plaut. Am. 1, 1, 33: meminerant ad Alesiam magnam se inopiam perpessos ... maximarum gentium victores discessisse, Caes. B. C. 3, 47: ita certe inde abiere Romani ut victores, Etrusci pro victis, Liv. 2, 7, 3; 34, 19, 2: nisi victores se redituros ex hac pugnā jurant, id. 2, 45, 13: victores reverterunt, id. 7, 17, 5; Suet. Aug. 1; 29; Val. Max. 1, 8, 5; 8, 7, 1.—2. Of things:
abstulit has (sc. naves) ... Aestus, et obnixum victor detrusit in Austrum, Luc. 9, 334.—B. Meton., of or belonging to a conqueror, triumphal:
in curru, Caesar, victore veheris, Ov. Tr. 4, 2, 47.Victor, ōris, m.: S. Aurelius,
I. a Roman historian of the fourth century A.D., Amm. 21, 10, 6.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vīctor ōris, m
1 VIC-, a conqueror, vanquisher, victor: quod (stipendium) victores victis imponere consuerint, Cs.: aut libertas parata victori est, aut mors proposita victo: victores bellorum civilium, in civil wars: tanti belli, L.: cum civili bello victor iratus respondit, etc.—In apposition, victorious, conquering: peius victoribus Sequanis, quam Aeduis victis accidisse, Cs.: galli (aves) victi silere solent, canere victores: victores Graii, O.: Marcellus armatus et victor, after his victory: abiere Romani ut victores, L.: victor virtute fuisset (i. e. vicisset), S.—Poet.: in curru victore veheris, triumphal, O.—Fig., a master, conqueror: animus libidinis et divitiarum victor, S.: Victor propositi, i. e. having accomplished, H.
Origins
From vincō (“to conquer”) (supine stem vict-) + -tor.
Descendants
- Italianvittore
- Middle Frenchvicteur