noun · femininefirst declension
victima
victima f (genitive victimae)
Classical[ˈwɪk.tɪ.ma]Ecclesiastical[ˈvik.ti.ma]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- femininesacrificial victim
Latīnē defined in Latin in our graded readers
animal quod deīs sacrificātur; taurus albus victima magna est.victima -ae f — in Mille Verba, Deī et Sacra
animal, quod deīs mactāturvictima -ae (f) — in Metamorphoses I, ch. 17
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | victima | victimae victumae |
| genitive | victimae victumae | victimārum victumārum |
| dative | victimae victumae | victimīs victumīs |
| accusative | victimam victumam | victimās victumās |
| ablative | victimā | victimīs victumīs |
| vocative | victima | victimae victumae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- pro victimis homines immolare
- to sacrifice human victims.
- victimas (oxen), hostias (smaller animals, especially sheep) immolare, securi ferire, caedere, mactare
- to slaughter victims.
victĭma, ae, f. perh. root vig- of vigeo; with superl. ending; cf. Corss. Ausspr. 1, 509 sq.,
I. a beast for sacrifice adorned with the fillet (vitta), a sacrifice, victim (cf. hostia).
I. Lit., Plaut. Ps. 1, 3, 93; Hor. C. 3, 23, 12; Verg. G. 2, 147; Cic. Att. 1, 13, 1; Caes. B. G. 6, 16; Liv. 45, 7, 1; Ov. M. 7, 162; id. F. 1, 335; Juv. 12, 113; Luc. 1, 611; Sen. Herc. Fur. 923 al.—
II. Trop., a victim:
quam potestis P. Lentulo mactare victimam gratiorem quam si L. Flacci sanguine illius nefarium in nos omnes odium saturaveritis? Cic. Fl. 38, 95: se victimam rei publicae praebere, id. Fin. 2, 19, 61: victima deceptus decipientis ero, Ov. Am. 3, 3, 22: me nuptiali victimam feriat die, Sen. Herc. Oet. 348.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vīctima ae, f
VEG-, a beast for sacrifice, sacrifice, victim: pro victimis homines immolant, Cs.: maxima taurus Victima, V.: caesis apud Amaltheam tuis victimis, C., L., H., O., Iu.—Fig., a victim: se victimam rei p. praebere: Victima deceptus decipientis ero, O.
Origins
From Proto-Indo-European *weyk- (“to choose, separate out, set aside as holy, consecrate, sacrifice”), same source as Proto-Germanic *wīhą (“sacred place or thing”) (Gothic 𐍅𐌴𐌹𐌷𐍃 (weihs)) and English witch.
Descendants
- Catalanvíctima
- Frenchvictime
- Romanianvictimăfrom French victime
- Italianvittima
- Englishvictimfrom Middle French victime
- Occitanvictima
- Portuguesevítima
- Spanishvíctima
- Emilianvéttima
- Friulianvìtime