noun · femininethird declension
vetustās
vetustās f (genitive vetustātis)
Classical[wɛˈtʊs.taːs]Ecclesiastical[veˈtus.tas]
Meaning
- old age
- long existence or duration
- antiquity
Latīnē defined in Latin in our graded readers
magna aetāsvetustās -ātis (f) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 8
tempus antīquum, aetās longavetustās -ātis (f) — in Metamorphoses I, ch. 2, 24
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vetustās | vetustātēs |
| genitive | vetustātis | vetustātum |
| dative | vetustātī | vetustātibus |
| accusative | vetustātem | vetustātēs |
| ablative | vetustāte | vetustātibus |
| vocative | vetustās | vetustātēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- vetustate amicitiae coniunctum esse
- to be very old friends.
- vel maximos luctus vetustate tollit diuturnitas (Fam. 5. 16. 5)
- time assuages the most violent grief.
- proverbium vetustate or sermone tritum (vid. sect. II. 3, note tritus...)
- an old proverb which every one knows.
- repetere ab ultima (extrema, prisca) antiquitate (vetustate), ab heroicis temporibus
- to go back to the remote ages.
vĕtustas, ātis, f. id.,
I. old age, age, long existence.
I. Lit.
A. In gen.:
municipium vetustate antiquissimum, Cic. Phil. 3, 6, 15: vetustate possessionis se, non jure defendunt, id. Agr. 2, 21, 57: tantum aevi longinqua valet mutare vetustas, Verg. A. 3, 415: tum senior: quamvis obstet mihi tarda vetustas; Multaque me fugiant, etc., = senectus, Ov. M. 12, 182.—Plur.: quae familiarnm vetustatibus aut pecuniis ponderantur, Cic. Rep. 1, 31, 47.—B. In partic., ancient times, antiquity:
historia nuntia vetustatis, Cic. de Or. 2, 9, 36: contra omnia vetustatis exempla, Caes. B. C. 1, 6: in tantā vetustate non rerum modo sed etiam auctorum, Liv. 2, 21, 4: vetustatem in majus componens, exaggerating, Sall. H. 3, 60 Dietsch: judicio vetustatis, Quint. 1, 5, 72: sic credidit alta vetustas, Sil. 1, 26.—II. Transf.
A. Long duration, great age:
quae mihi videntur habitura etiam vetustatem, i.e. will have a long duration, Cic. Att. 14, 9, 2: scripta vetustatem si modo nostra ferent, Ov. Tr. 5, 9, 8: vinum in vetustatem servare, till it becomes old, acquires age, Cato, R. R. 114, 2: terebinthi materies fidelis ad vetustatem, Plin. 13, 6, 12, § 54; Quint. 10, 1, 40; Col. 3, 2, 19; Cels. 3, 14: conjuncti vetustate, officiis, benevolentiā, i. e. long intimacy, ancient friendship, Cic. Fam. 13, 32, 2; 10, 10, 2; 11, 16, 2; Q. Cic. Pet. Cons. 5, 16.—B. Hence, posterity, the remote future (conceived as a time when this age will have become ancient):
de me semper omnes gentes loquentur, nulla umquam obmutescet vetustas, Cic. Mil. 35, 98: si qua fidem tanto est operi latura vetustas, Verg. A. 10, 792 Ladew. and Forbig. ad loc.; cf.: quis hoc credat, nisi sit pro teste vetustas, Ov. M. 1, 400.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vetustās ātis, f
vetus, old age, age, long existence: possessionis: aevi longinqua, V.: tarda (i. e. senectus), O.: familiarum vetustates.—Ancient times, antiquity: historia nuntia vetustatis: contra omnia vetustatis exempla, Cs.: in tantā vetustate auctorum, L.—Long duration, great age: quae mihi videntur habitura etiam vetustatem, i. e. will last long: Scripta vetustatem si modo nostra ferent, O.: coniuncti vetustate, i. e. intimacy of long standing.—The far future, posterity: de me nulla umquam obmutescet vetustas: Si qua fidem tanto est operi latura vetustas, V.
Origins
- Proto-Indo-European*wet-
- Proto-Indo-European*wétos
- Proto-Italic*wetos
- Latinvetustās
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin vetustās From vetus (“old”) + -tās (used to form nouns indicating a state of being).
Descendants
- Englishvetusty
- Englishvetustity
- Frenchvétusté
- Italianvetustà
In English words that came into English from vetustās
- vetustyvetustās