LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

versūtus

versūtus (feminine versūta, neuter versūtum, comparative versūtior)
Classical[wɛrˈsuː.tʊs]Ecclesiastical[verˈsuː.tus]

Meaning

  1. adjectiveadroit, dexterous, versatile
  2. adjectiveshrewd, clever, crafty, ingenious
  3. adjectivewily, cunning, sly

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Astutus · Callidus · Vafer · Versutus

Astutus or in old Latin astus (from ἀκή, acuere), and callidus, denote cunning, more in an intellectual sense, as a mark of cleverness; astutus, indeed, acuteness in the invention and execution of a secret project, synonymous with solers; but callidus (from κάλλος), sharp-sightedness in judging of a complicated question of conduct, or worldly wisdom, as the consequence of a knowledge of mankind, and of intercourse with the world, synonymous with rerum peritus, as judicious, and, in its degenerate signification, crafty, like κερδαλέος; on the other hand, vafer and versutus denote cunning in a moral sense, as a mark of dishonesty, and, indeed, vafer (ὑφή), adroitness in introducing tricks, particularly in judicial affairs, as the tricks of a lawyer, like πανοῦργος; versutus (ἀρτυτός), versatility in dissimulation, and in the art of getting out of a scrape by some means or other; in opp. to simplex, Cic. Fin. iv. 25, like στροφαῖος. Plin. Ep. vii. 6. Juvenis ingeniosus, sed parum callidus. Cic. Brut. 48. Callidus, et in capiendo adversario versutus. (iii. 220.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeversūtusversūtaversūtum
genitiveversūtīversūtaeversūtī
dativeversūtōversūtaeversūtō
accusativeversūtumversūtamversūtum
ablativeversūtōversūtāversūtō
vocativeversūteversūtaversūtum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeversūtīversūtaeversūta
genitiveversūtōrumversūtārumversūtōrum
dativeversūtīsversūtīsversūtīs
accusativeversūtōsversūtāsversūta
ablativeversūtīsversūtīsversūtīs
vocativeversūtīversūtaeversūta

versūtus (vors-), a, um, adj. a lengthened form of versus, from verto; cf. astutus init..
I. In a good sense, adroit, dexterous, versatile; shrewd, clever, ingenious (class.; syn. callidus): homo versutus et callidus (versutos eos appello, quorum celeriter mens versatur), Cic. N. D. 3, 10, 25: quod (genus acuminis) erat in reprehendendis verbis versutum et sollers, id. Brut. 67, 236: animus acutus atque versutus, id. de Or. 2, 20, 84: versutissimum et patientissimum Lacedaemonium Lysandrum accepimus, id. Off. 1, 30, 109: adulescens docte vorsutus fuit, Plaut. Stich. 4, 1, 55.—
II. In a bad sense, cunning, crafty, wily, sly, deceitful (freq. and class.; syn. vafer): vorsutior es quam rota figularis, Plaut. Ep. 3, 2, 35: non esse servus pejor hoc quisquam potest, Nec magis versutus, id. As. 1, 1, 106; cf. id. Ps. 4, 8, 6: hoc est hominis versuti, obscuri, astuti, fallacis, malitiosi, callidi, veteratoris, vafri, Cic. de Or. 3, 13, 57; cf. id. ib. 2, 3, 10: acutus, versutus, veterator, id. Fin. 2, 16, 53; 2, 17, 54: Corinna, Ov. Am. 2, 19, 9: propago, id. M. 11, 312 al.— Sup., Vell. 2, 118, 1.—With gen.: versutus ingenii, Plin. 7, 12, 10, § 56.—Adv.: ver-sūtē, cunningly, craftily, slyly, Cic. Or. 7, 22; id. Brut. 9, 35.—Sup., Aug Trin. 15, 20.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Latin versūtus From versus + -tus. Compare versātus.

Descendants
  • Portugueseversuto

Quick answers

What does versūtus mean in Latin?
versūtus, a adjective, means “adroit, dexterous, versatile; shrewd, clever, crafty, ingenious; wily, cunning, sly”.
How do you pronounce versūtus?
In classical Latin, [wɛrˈsuː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [verˈsuː.tus].