LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vērificō

vērificō (present infinitive vērificāre, perfect active vērificāvī, supine vērificātum)
Classical[weːˈrɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[veˈriː.fi.ko]

Meaning

  1. Late LatinMedieval Latinto present something as true
    Non mirum ergo si quae exposuit Archelaus in laudatis Actis verificari potuerint, maxime quia, ut iam vidimus, Marcellus, sive Marcellinus, qui imperiali auctoritate Mesopotamiae provinciae rebus praeerat, utpote catholicus, fidei veritatis propagationisque in desiderio eratIt isn't surprising that they have been able to present, as true, what Archelaus elaborated upon in his much-praised Acta. All the more so since, as noted, Marcellus, also known as Marcellinus, was in power with imperial authority in the province of Mesopotamia, and as a Roman Christian, he desired the truth and propagation of our faith.lived ca. 400 - 461, Pope Leo I, De haeresi et historia Manichaeorum 55
    Non enim erit proprium, quod positum est esse proprium, ut quia de geometra non verificatur indeceptibilem esse ab oratione (nam decipitur geometer cum pseudographiam facit)Therefore, what has been stated to be proper would not be proper, as, regarding the geometer, it would not be presented as true that he is not able to be deceived by an oration (as a geometer is deceived once he writes a false presentation)lived 480 - 525 CE, Boethius, Interpretatio Topicorum Aristotelis 64
  2. Medieval Latinto verify, confirm the truth, confirm whether it is true
    Id enim de Galla Theodosii senioris uxore secunda, quae brevi post nuptias in puerperio decedens, nec sua, nec viri potuit decennalia celebrare, seu tricennalia multiplicare, verificari haud potest.This event of Galla, Theodosius the Elder's second wife, who allegedly passed away soon after her wedding in childbirth, and so could not do a 10-year celebration or even a 3-year one of hers or her husband's, can not at all be verified.lived ca. 805 - ca. 846, Agnellus, sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis 106 (in Patrologia Latina)
    Predicatum necessarium potest verificari de subjecto aliquo ente et de aliquo non enteA necessary predicate can be verified (confirmed as true) whether a subject is an entity or a non-entity1292, Roger Bacon, Compendium studii theologiae 58 (as cited in Dictionary of Medieval Latin from British Sources)
  3. Medieval Latinto aver, prove or justify a plea (by jury or by records)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vērificōvērificābamvērificābōvērificāvīvērificāveramvērificāverō
vērificārō
2nd sg.vērificāsvērificābāsvērificābisvērificāvistī
vērificāstī
vērificāverās
vērificārās
vērificāveris
3rd sg.vērificatvērificābatvērificābitvērificāvitvērificāverat
vērificārat
vērificāverit
vērificārit
1st pl.vērificāmusvērificābāmusvērificābimusvērificāvimusvērificāverāmusvērificāverimus
vērificārimus
2nd pl.vērificātisvērificābātisvērificābitisvērificāvistis
vērificāstis
vērificāverātis
vērificārātis
vērificāveritis
vērificāritis
3rd pl.vērificantvērificābantvērificābuntvērificāvērunt
vērificāvēre, vērificārunt
vērificāverant
vērificārant
vērificāverint
vērificārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vērificemvērificāremvērificāverim
vērificārim
vērificāvissem
vērificāssem
2nd sg.vērificēsvērificārēsvērificāverīsvērificāvissēs
vērificāssēs
3rd sg.vērificetvērificāretvērificāverit
vērificārit
vērificāvisset
vērificāsset
1st pl.vērificēmusvērificārēmusvērificāverīmus
vērificārīmus
vērificāvissēmus
vērificāssēmus
2nd pl.vērificētisvērificārētisvērificāverītis
vērificārītis
vērificāvissētis
vērificāssētis
3rd pl.vērificentvērificārentvērificāverint
vērificārint
vērificāvissent
vērificāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vērificorvērificābarvērificābor
2nd sg.vērificāris
vērificāre
vērificābāris
vērificābāre
vērificāberis
vērificābere
3rd sg.vērificāturvērificābāturvērificābitur
1st pl.vērificāmurvērificābāmurvērificābimur
2nd pl.vērificāminīvērificābāminīvērificābiminī
3rd pl.vērificanturvērificābanturvērificābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vērificervērificārer
2nd sg.vērificēris
vērificēre
vērificārēris
vērificārēre
3rd sg.vērificēturvērificārētur
1st pl.vērificēmurvērificārēmur
2nd pl.vērificēminīvērificārēminī
3rd pl.vērificenturvērificārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vērificāvērificāre
pres. 2nd pl.vērificātevērificāminī
fut. 2nd sg.vērificātōvērificātor
fut. 3rd sg.vērificātōvērificātor
fut. 2nd pl.vērificātōte—
fut. 3rd pl.vērificantōvērificantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevērificārevērificārī
perfect infinitivevērificāvisse
vērificāsse
vērificātum esse
future infinitivevērificātūrum essevērificātum īrī
present participlevērificāns—
perfect participle—vērificātus
vērificāta, vērificātā, vērificātae, vērificātam, vērificātārum, vērificātās, vērificātī, vērificātōrum, vērificātōs
future participlevērificātūrus
vērificātūra, vērificātūrā, vērificātūrae, vērificātūram, vērificātūrārum, vērificātūrās, vērificātūre, vērificātūrī, vērificātūrīs, vērificātūrō, vērificātūrōrum, vērificātūrōs, vērificātūrum
vērificandus
vērificanda, vērificandā, vērificandae, vērificandam, vērificandārum, vērificandās, vērificande, vērificandīs, vērificandōrum, vērificandōs
gerundvērificandī, vērificandō, vērificandumsupinevērificātum, vērificātū

Origins

  1. Proto-Indo-European*weh₁ros
  2. Proto-Italic*wēros
  3. Latinvērificō

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin verifico From vērus (“true”) + faciō (“do, make”), formed with the latter component as the causative suffix -ificō. First attested in the 5th century.

Borrowed
  • Frenchvérifier
  • Englishverifyfrom French vérifier
  • Italianverificare
  • Romanianverificafrom Italian verificare
  • Portugueseverificar
  • Spanishverificar
  • Galicianverificar
  • Idoverifikar
Inherited
  • Occitanaverigar
  • Portugueseaveriguar
  • Spanishaveriguar

In English words that came into English from vērificō

  • verificationvērificātiō
  • verificatoryvērificō
  • verificativevērificō

Quick answers

What does vērificō mean in Latin?
vērificō, a verb, means “to present something as true; to verify, confirm the truth, confirm whether it is true; to aver, prove or justify a plea (by jury or by records)”.
What are the principal parts of vērificō?
vērificō, vērificāre, vērificāvī, vērificātum (first conjugation).
How do you pronounce vērificō?
In classical Latin, [weːˈrɪ.fɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [veˈriː.fi.ko].
Where does vērificō come from?
Proto-Indo-European *weh₁ros → Proto-Italic *wēros → Latin vērificō.
Which English words come from vērificō?
English words that go back to Latin vērificō include verificatory, verificative and verification.