verbfirst conjugation
vērificō
vērificō (present infinitive vērificāre, perfect active vērificāvī, supine vērificātum)
Classical[weːˈrɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[veˈriː.fi.ko]
Meaning
- Late LatinMedieval Latinto present something as true
Non mirum ergo si quae exposuit Archelaus in laudatis Actis verificari potuerint, maxime quia, ut iam vidimus, Marcellus, sive Marcellinus, qui imperiali auctoritate Mesopotamiae provinciae rebus praeerat, utpote catholicus, fidei veritatis propagationisque in desiderio erat
It isn't surprising that they have been able to present, as true, what Archelaus elaborated upon in his much-praised Acta. All the more so since, as noted, Marcellus, also known as Marcellinus, was in power with imperial authority in the province of Mesopotamia, and as a Roman Christian, he desired the truth and propagation of our faith.lived ca. 400 - 461, Pope Leo I, De haeresi et historia Manichaeorum 55Non enim erit proprium, quod positum est esse proprium, ut quia de geometra non verificatur indeceptibilem esse ab oratione (nam decipitur geometer cum pseudographiam facit)
Therefore, what has been stated to be proper would not be proper, as, regarding the geometer, it would not be presented as true that he is not able to be deceived by an oration (as a geometer is deceived once he writes a false presentation)lived 480 - 525 CE, Boethius, Interpretatio Topicorum Aristotelis 64 - Medieval Latinto verify, confirm the truth, confirm whether it is true
Id enim de Galla Theodosii senioris uxore secunda, quae brevi post nuptias in puerperio decedens, nec sua, nec viri potuit decennalia celebrare, seu tricennalia multiplicare, verificari haud potest.
This event of Galla, Theodosius the Elder's second wife, who allegedly passed away soon after her wedding in childbirth, and so could not do a 10-year celebration or even a 3-year one of hers or her husband's, can not at all be verified.lived ca. 805 - ca. 846, Agnellus, sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis 106 (in Patrologia Latina)Predicatum necessarium potest verificari de subjecto aliquo ente et de aliquo non ente
A necessary predicate can be verified (confirmed as true) whether a subject is an entity or a non-entity1292, Roger Bacon, Compendium studii theologiae 58 (as cited in Dictionary of Medieval Latin from British Sources) - Medieval Latinto aver, prove or justify a plea (by jury or by records)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vērificō | vērificābam | vērificābō | vērificāvī | vērificāveram | vērificāverō vērificārō |
| 2nd sg. | vērificās | vērificābās | vērificābis | vērificāvistī vērificāstī | vērificāverās vērificārās | vērificāveris |
| 3rd sg. | vērificat | vērificābat | vērificābit | vērificāvit | vērificāverat vērificārat | vērificāverit vērificārit |
| 1st pl. | vērificāmus | vērificābāmus | vērificābimus | vērificāvimus | vērificāverāmus | vērificāverimus vērificārimus |
| 2nd pl. | vērificātis | vērificābātis | vērificābitis | vērificāvistis vērificāstis | vērificāverātis vērificārātis | vērificāveritis vērificāritis |
| 3rd pl. | vērificant | vērificābant | vērificābunt | vērificāvērunt vērificāvēre, vērificārunt | vērificāverant vērificārant | vērificāverint vērificārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vērificem | vērificārem | vērificāverim vērificārim | vērificāvissem vērificāssem |
| 2nd sg. | vērificēs | vērificārēs | vērificāverīs | vērificāvissēs vērificāssēs |
| 3rd sg. | vērificet | vērificāret | vērificāverit vērificārit | vērificāvisset vērificāsset |
| 1st pl. | vērificēmus | vērificārēmus | vērificāverīmus vērificārīmus | vērificāvissēmus vērificāssēmus |
| 2nd pl. | vērificētis | vērificārētis | vērificāverītis vērificārītis | vērificāvissētis vērificāssētis |
| 3rd pl. | vērificent | vērificārent | vērificāverint vērificārint | vērificāvissent vērificāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | vērificor | vērificābar | vērificābor |
| 2nd sg. | vērificāris vērificāre | vērificābāris vērificābāre | vērificāberis vērificābere |
| 3rd sg. | vērificātur | vērificābātur | vērificābitur |
| 1st pl. | vērificāmur | vērificābāmur | vērificābimur |
| 2nd pl. | vērificāminī | vērificābāminī | vērificābiminī |
| 3rd pl. | vērificantur | vērificābantur | vērificābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | vērificer | vērificārer |
| 2nd sg. | vērificēris vērificēre | vērificārēris vērificārēre |
| 3rd sg. | vērificētur | vērificārētur |
| 1st pl. | vērificēmur | vērificārēmur |
| 2nd pl. | vērificēminī | vērificārēminī |
| 3rd pl. | vērificentur | vērificārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | vērificā | vērificāre |
| pres. 2nd pl. | vērificāte | vērificāminī |
| fut. 2nd sg. | vērificātō | vērificātor |
| fut. 3rd sg. | vērificātō | vērificātor |
| fut. 2nd pl. | vērificātōte | — |
| fut. 3rd pl. | vērificantō | vērificantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | vērificāre | vērificārī |
| perfect infinitive | vērificāvisse vērificāsse | vērificātum esse |
| future infinitive | vērificātūrum esse | vērificātum īrī |
| present participle | vērificāns | — |
| perfect participle | — | vērificātus vērificāta, vērificātā, vērificātae, vērificātam, vērificātārum, vērificātās, vērificātī, vērificātōrum, vērificātōs |
| future participle | vērificātūrus vērificātūra, vērificātūrā, vērificātūrae, vērificātūram, vērificātūrārum, vērificātūrās, vērificātūre, vērificātūrī, vērificātūrīs, vērificātūrō, vērificātūrōrum, vērificātūrōs, vērificātūrum | vērificandus vērificanda, vērificandā, vērificandae, vērificandam, vērificandārum, vērificandās, vērificande, vērificandīs, vērificandōrum, vērificandōs |
gerundvērificandī, vērificandō, vērificandumsupinevērificātum, vērificātū
Origins
- Proto-Indo-European*weh₁ros
- Proto-Italic*wēros
- Latinvērificō
Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin verifico From vērus (“true”) + faciō (“do, make”), formed with the latter component as the causative suffix -ificō. First attested in the 5th century.
Borrowed
- Frenchvérifier
- Englishverifyfrom French vérifier
- Italianverificare
- Romanianverificafrom Italian verificare
- Portugueseverificar
- Spanishverificar
- Galicianverificar
- Idoverifikar
Inherited
- Occitanaverigar
- Portugueseaveriguar
- Spanishaveriguar
In English words that came into English from vērificō
- verificationvērificātiō
- verificatoryvērificō
- verificativevērificō