adjectivefirst/second-declension adjective
vēridicus
vēridicus (feminine vēridica, neuter vēridicum)
Classical[weːˈrɪ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[veˈriː.di.kus]
Meaning
- adjectivespeaking or otherwise expressing the truth
- adjectiveveracious, truthful
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vēridicus | vēridica | vēridicum |
| genitive | vēridicī | vēridicae | vēridicī |
| dative | vēridicō | vēridicae | vēridicō |
| accusative | vēridicum | vēridicam | vēridicum |
| ablative | vēridicō | vēridicā | vēridicō |
| vocative | vēridice | vēridica | vēridicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vēridicī | vēridicae | vēridica |
| genitive | vēridicōrum | vēridicārum | vēridicōrum |
| dative | vēridicīs | vēridicīs | vēridicīs |
| accusative | vēridicōs | vēridicās | vēridica |
| ablative | vēridicīs | vēridicīs | vēridicīs |
| vocative | vēridicī | vēridicae | vēridica |
vērĭdĭcus, a, um, adj. verus-dico,
I. that speaks the truth, truth-telling, veracious, veridical (rare but class.).
I. Lit., act.:
os, Lucr. 6, 6: voces, Cic. Div. 1, 45, 101: sorores, Mart. 5, 1, 3: interpres, Liv. 1, 7.—II. Transf., pass., that is truly said; true, veritable:
usus, true experience, Plin. 18, 4, 6, § 25: exitus, id. 7, 16, 15, § 69.—Adv.: vērĭdĭcē, truly: agere (opp. rhetorice), Aug. Ep. 17: praedicere, Amm. 31, 1, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vēridicus adj.
verus+DIC-, truth-telling, truthful, veracious: voces: interpres, L.
Origins
From vērus (“true”) + -dicus (“saying”).
Descendants
- Catalanverídic
- Englishveridical
- Englishveridicous
- Frenchvéridique
- Italianveridico
- Portugueseverídico
- Spanishverídico
In English words that came into English from vēridicus
- veridicalvēridicus
- veridicvēridicus