noun · masculinesecond declension
ventriloquus
ventriloquus m (genitive ventriloquī)
Classical[wɛnˈtrɪ.ɫɔ.kʊs]Ecclesiastical[venˈtriː.lo.kʷus]
Meaning
- masculineventriloquist
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ventriloquus | ventriloquī |
| genitive | ventriloquī | ventriloquōrum |
| dative | ventriloquō | ventriloquīs |
| accusative | ventriloquum | ventriloquōs |
| ablative | ventriloquō | ventriloquīs |
| vocative | ventriloque | ventriloquī |
ventrĭlŏquus, i, m. venter-loquor,
I. one who speaks from his belly, a ventriloquist, Tert. adv. Marc. 4, 25; id. adv. Prax. 19; Hier. in Isa. 3, 8, 20.
Origins
From venter (“belly”) + -loquus (“speaking”).
Descendants
- Englishventriloquous
In English words that came into English from ventriloquus
- ventriloquousventriloquus