noun · masculinefourth declension
vēnātus
vēnātus m (genitive vēnātūs)
Meaning
- hunting, hunt
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vēnātus | vēnātūs |
| genitive | vēnātūs | vēnātuum |
| dative | vēnātuī | vēnātibus |
| accusative | vēnātum | vēnātūs |
| ablative | vēnātū | vēnātibus |
| vocative | vēnātus | vēnātūs |
vēnātus, ūs, m. id..
I. Lit., hunting, the chase:
labor in venatu, Cic. Tusc. 5, 34, 98; Verg. A. 7, 747; 9, 605; Ov. M. 3, 163.—Plur., Ov. M. 4, 302; 4, 307; 4, 309.— II. Transf.
A. Fishing:
capere in venatu, Plaut. Rud. 4, 3, 31.—B. Game:
venatus aggerere, Plin. 8, 16, 21, § 58: vesci venatu, id. 7, 2, 2, § 23; Amm. 23, 6, 50.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(vēnātus, ūs) m
venor, hunting, the chase. —Only dat. and abl: labor in venatu: gens adsueta Venatu, V.: cum duris venatibus otia misce, O.: nympha venatibus apta, O.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin vēnātus From vēnor + -tus (forming action nouns).
Descendants
- Portugueseveado
- Romanianvânat
- Spanishvenado
- Aromanianavinat
- Asturianvenáu
- Leonesevenáu
In English words that came into English from vēnātus
- venaticvēnāticus