LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

vēnātor

vēnātor m (genitive vēnātōris, feminine vēnātrīx)
Classical[weːˈnaː.tɔr]Ecclesiastical[veˈnaː.tor]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. hunter

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī ferās petit et capit; cum canibus et tēlō in silvās it.
vēnātor -ōris m — in Mille Verba, Animālia
quī ferās agitat et capit
vēnātor -ōris (m) — in Metamorphoses I, ch. 7

Declension

declension
formsingularplural
nominativevēnātorvēnātōrēs
genitivevēnātōrisvēnātōrum
dativevēnātōrīvēnātōribus
accusativevēnātōremvēnātōrēs
ablativevēnātōrevēnātōribus
vocativevēnātorvēnātōrēs

vēnātor, ōris, m. venor,
I. a hunter.
I. Lit.
A. In gen.: quasi venator tu quidem es, dies atque noctes cum cane aetatem exigis, Plaut. Cas. 2, 5, 11; Cic. Tusc. 2, 17, 40; Caes. B. G. 6, 27; Hor. C. 1, 1, 26; 1, 37, 19; id. S. 1, 2, 105: COLLEGIVM VENATORVM, Inscr. Murat. 531, 2.—In apposit.: venator canis, a hunting-dog, hound, Verg. A. 12, 751: equus, a hunting-horse, hunter, Stat. Th. 9, 685; cf. venatrix.—
B. In partic. (cf. venatio, I. B.), one who fights with wild beasts in the arena, Dig. 48, 19, 8, § 11; Tert. ad Mart. 5.—
II. Trop.: venator adest nostris consiliis cum auritis plagis, Plaut. Mil. 3, 1, 14: physicus, id est speculator venatorque naturae, Cic. N. D. 1, 30, 83.

Origins

Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin vēnātor From vēnor (“to hunt”) + -tor.

Elsewhere
  • Frenchveneurfrom Old French veneor
  • Portugueseveador
  • Romanianvânător
  • Spanishvenador
  • Italianvenatore
  • Walloonvineu'from Old French veneor
Old Francoprovençal
  • Franco-Provençalvenaor

Quick answers

What does vēnātor mean in Latin?
vēnātor, a noun, means “hunter”.
What is the genitive of vēnātor?
The genitive singular is vēnātōris. vēnātor is masculine, third declension.
How do you pronounce vēnātor?
In classical Latin, [weːˈnaː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [veˈnaː.tor].