LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vellicō

vellicō (present infinitive vellicāre, perfect active vellicāvī, supine vellicātum)
Classical[ˈwɛl.lɪ.koː]Ecclesiastical[ˈvɛl.li.ko]

Meaning

  1. to pluck, twitch, pinch, nip
  2. to suck (of bees)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vellicōvellicābamvellicābōvellicāvīvellicāveramvellicāverō
vellicārō
2nd sg.vellicāsvellicābāsvellicābisvellicāvistī
vellicāstī
vellicāverās
vellicārās
vellicāveris
3rd sg.vellicatvellicābatvellicābitvellicāvitvellicāverat
vellicārat
vellicāverit
vellicārit
1st pl.vellicāmusvellicābāmusvellicābimusvellicāvimusvellicāverāmusvellicāverimus
vellicārimus
2nd pl.vellicātisvellicābātisvellicābitisvellicāvistis
vellicāstis
vellicāverātis
vellicārātis
vellicāveritis
vellicāritis
3rd pl.vellicantvellicābantvellicābuntvellicāvērunt
vellicāvēre, vellicārunt
vellicāverant
vellicārant
vellicāverint
vellicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vellicemvellicāremvellicāverim
vellicārim
vellicāvissem
vellicāssem
2nd sg.vellicēsvellicārēsvellicāverīsvellicāvissēs
vellicāssēs
3rd sg.vellicetvellicāretvellicāverit
vellicārit
vellicāvisset
vellicāsset
1st pl.vellicēmusvellicārēmusvellicāverīmus
vellicārīmus
vellicāvissēmus
vellicāssēmus
2nd pl.vellicētisvellicārētisvellicāverītis
vellicārītis
vellicāvissētis
vellicāssētis
3rd pl.vellicentvellicārentvellicāverint
vellicārint
vellicāvissent
vellicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vellicorvellicābarvellicābor
2nd sg.vellicāris
vellicāre
vellicābāris
vellicābāre
vellicāberis
vellicābere
3rd sg.vellicāturvellicābāturvellicābitur
1st pl.vellicāmurvellicābāmurvellicābimur
2nd pl.vellicāminīvellicābāminīvellicābiminī
3rd pl.vellicanturvellicābanturvellicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vellicervellicārer
2nd sg.vellicēris
vellicēre
vellicārēris
vellicārēre
3rd sg.vellicēturvellicārētur
1st pl.vellicēmurvellicārēmur
2nd pl.vellicēminīvellicārēminī
3rd pl.vellicenturvellicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vellicāvellicāre
pres. 2nd pl.vellicātevellicāminī
fut. 2nd sg.vellicātōvellicātor
fut. 3rd sg.vellicātōvellicātor
fut. 2nd pl.vellicātōte—
fut. 3rd pl.vellicantōvellicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevellicārevellicārī
perfect infinitivevellicāvisse
vellicāsse
vellicātum esse
future infinitivevellicātūrum essevellicātum īrī
present participlevellicāns—
perfect participle—vellicātus
vellicāta, vellicātā, vellicātae, vellicātam, vellicātārum, vellicātās, vellicātī, vellicātōrum, vellicātōs
future participlevellicātūrus
vellicātūra, vellicātūrā, vellicātūrae, vellicātūram, vellicātūrārum, vellicātūrās, vellicātūre, vellicātūrī, vellicātūrīs, vellicātūrō, vellicātūrōrum, vellicātūrōs, vellicātūrum
vellicandus
vellicanda, vellicandā, vellicandae, vellicandam, vellicandārum, vellicandās, vellicande, vellicandīs, vellicandōrum, vellicandōs
gerundvellicandī, vellicandō, vellicandumsupinevellicātum, vellicātū

vellĭco, āvi, ātum, 1, v. a. vello,
I. to pluck, twitch, pinch, nip (syn. carpo).
I. Lit.: cornix vulturios vellicat, Plaut. Most. 3, 2, 148: puer, quid fieret, interrogatus, a paedagogo se vellicari respondit, Quint. 6, 1, 41: saetas, Nemes. Ecl. 3, 32: vellicata blande auricula suscitavit, Paul. Nol. Ep. 36, 3.—
B. Transf., of bees: nullius opus, to suck, Varr. R. R. 3, 16, 7.—
II. Trop.
A. To wake up, arouse by twitching: excitandus e somno et vellicandus est animus admonendusque, Sen. Ep. 20, 11; 63, 1.—
B. To pluck or twitch in speaking, i. e. to twit, taunt, carp, rail at (cf. rodo): contemplent, conspiciant omnes, nutent, nectent, sibilent, vellicent, vocent, etc., Plaut. Merc. 2, 3, 73: more hominum invident, in conviviis rodunt, in circulis vellicant, maledico dente carpunt, Cic. Balb. 26, 57: quod vellicet absentem Demetrius, Hor. S. 1, 10, 79; cf.: nullum est tam plenum beneficium, quod non vellicare malignitas possit, belittle, Sen. Ben. 2, 28, 2: (puella) te vellicet, Prop. 2, 5, 8; Gell. 4, 15, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*welh₃-
  2. Proto-Indo-European*wl̥néh₃ti
  3. Proto-Italic*welnō
  4. Latinvellicō

Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin vellicō From vellō + -icō.

Descendants
  • Italianvellicare
  • Portuguesebeliscar
  • Portuguesevelicar
  • Spanishpellizcar
  • Spanishvelicar
  • Englishvellicate
  • Galicianbeliscar

Quick answers

What does vellicō mean in Latin?
vellicō, a verb, means “to pluck, twitch, pinch, nip; to suck (of bees)”.
What are the principal parts of vellicō?
vellicō, vellicāre, vellicāvī, vellicātum (first conjugation).
How do you pronounce vellicō?
In classical Latin, [ˈwɛl.lɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvɛl.li.ko].
Where does vellicō come from?
Proto-Indo-European *welh₃- → Proto-Indo-European *wl̥néh₃ti → Proto-Italic *welnō → Latin vellicō.