LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

valentulus

valentulus (feminine valentula, neuter valentulum)
Classical[waˈɫɛn.tʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[vaˈlɛn.tu.lus]

Meaning

  1. adjectivestrong, stout

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevalentulusvalentulavalentulum
genitivevalentulīvalentulaevalentulī
dativevalentulōvalentulaevalentulō
accusativevalentulumvalentulamvalentulum
ablativevalentulōvalentulāvalentulō
vocativevalentulevalentulavalentulum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevalentulīvalentulaevalentula
genitivevalentulōrumvalentulārumvalentulōrum
dativevalentulīsvalentulīsvalentulīs
accusativevalentulōsvalentulāsvalentula
ablativevalentulīsvalentulīsvalentulīs
vocativevalentulīvalentulaevalentula

vălentŭlus, a, um,
I. adj. dim. [valens, from valeo], strong, stout: ut valentual est! Plaut. Cas. 4, 4, 26.

Origins

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Latin -ulus Latin valentulus From valēns (“strong”) + -ulus.

Quick answers

What does valentulus mean in Latin?
valentulus, a adjective, means “strong, stout”.
How do you pronounce valentulus?
In classical Latin, [waˈɫɛn.tʊ.ɫʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vaˈlɛn.tu.lus].