adverb
vacuē
vacuē (comparative vacuius, superlative vacuissimē)
Classical[ˈwa.ku.eː]Ecclesiastical[ˈvaː.ku.e]
Meaning
- in vain; without success; futilely
văcŭē, adv., v. vacuus
I. fin.
văcŭē-făcĭo, fēci, factum, 3, v. a. vacuus,
I. to make empty; to empty, clear, free.
I. Lit. (rare but class.):
quid quod adventu tuo ista subsellia vacuefacta sunt, Cic. Cat. 1, 7, 16: domum novis nuptiis, id. ib. 1, 6, 14: Scyrum vacuefecit, Nep. Cim. 2, 5; id. Timol. 3, 2: fasces securibus, Val. Max. 4, 1, 1: turpi sentinā exercitus vacuefactus, id. 2, 7, 1: venas inedia, Macr. S. 7, 12: locum alicui in cenā, to clear a place, make room, id. ib. 1, 2.—II. Trop.:
circumcisiones, i. e. to abolish, Lact. 4, 17, 1.Origins
From vacuus + -ē.