LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

ūsūcapiō1

ūsūcapiō (present infinitive ūsūcapere, perfect active ūsūcēpī, supine ūsūcaptum)
Classical[uː.suːˈka.pi.oː]Ecclesiastical[u.s̬uˈkaː.pi.o]

Meaning

  1. to acquire ownership or easement by long use or possession
    De Tadiana re mecum Tadius locutus est te ita scripsisse, nihil esse iam, quod laboraretur, quoniam hereditas usu capta esset. Id mirabamur te ignorare, de tutela legitima, in qua dicitur esse puella, nihil usu capi posse.Translation by Evelyn Shirley Shuckburgh As to the business of Tadius. He tells me that you have written him word that there was no need of farther trouble, since the property is secured by prescription. I am surprised that you do not know that in the case of a statutory wardship of an unmarried girl prescription cannot be pleaded.68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 1.5.6

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ūsūcapiōūsūcapiēbamūsūcapiamūsūcēpīūsūcēperamūsūcēperō
2nd sg.ūsūcapisūsūcapiēbāsūsūcapiēsūsūcēpistīūsūcēperāsūsūcēperis
3rd sg.ūsūcapitūsūcapiēbatūsūcapietūsūcēpitūsūcēperatūsūcēperit
1st pl.ūsūcapimusūsūcapiēbāmusūsūcapiēmusūsūcēpimusūsūcēperāmusūsūcēperimus
2nd pl.ūsūcapitisūsūcapiēbātisūsūcapiētisūsūcēpistisūsūcēperātisūsūcēperitis
3rd pl.ūsūcapiuntūsūcapiēbantūsūcapientūsūcēpērunt
ūsūcēpēre
ūsūcēperantūsūcēperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ūsūcapiamūsūcaperemūsūcēperimūsūcēpissem
2nd sg.ūsūcapiāsūsūcaperēsūsūcēperīsūsūcēpissēs
3rd sg.ūsūcapiatūsūcaperetūsūcēperitūsūcēpisset
1st pl.ūsūcapiāmusūsūcaperēmusūsūcēperīmusūsūcēpissēmus
2nd pl.ūsūcapiātisūsūcaperētisūsūcēperītisūsūcēpissētis
3rd pl.ūsūcapiantūsūcaperentūsūcēperintūsūcēpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ūsūcapiorūsūcapiēbarūsūcapiar
2nd sg.ūsūcaperis
ūsūcapere
ūsūcapiēbāris
ūsūcapiēbāre
ūsūcapiēris
ūsūcapiēre
3rd sg.ūsūcapiturūsūcapiēbāturūsūcapiētur
1st pl.ūsūcapimurūsūcapiēbāmurūsūcapiēmur
2nd pl.ūsūcapiminīūsūcapiēbāminīūsūcapiēminī
3rd pl.ūsūcapiunturūsūcapiēbanturūsūcapientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ūsūcapiarūsūcaperer
2nd sg.ūsūcapiāris
ūsūcapiāre
ūsūcaperēris
ūsūcaperēre
3rd sg.ūsūcapiāturūsūcaperētur
1st pl.ūsūcapiāmurūsūcaperēmur
2nd pl.ūsūcapiāminīūsūcaperēminī
3rd pl.ūsūcapianturūsūcaperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ūsūcapeūsūcapere
pres. 2nd pl.ūsūcapiteūsūcapiminī
fut. 2nd sg.ūsūcapitōūsūcapitor
fut. 3rd sg.ūsūcapitōūsūcapitor
fut. 2nd pl.ūsūcapitōte—
fut. 3rd pl.ūsūcapiuntōūsūcapiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveūsūcapereūsūcapī
perfect infinitiveūsūcēpisseūsūcaptum esse
future infinitiveūsūcaptūrum esseūsūcaptum īrī
present participleūsūcapiēns—
perfect participle—ūsūcaptus
ūsūcapta, ūsūcaptā, ūsūcaptae, ūsūcaptam, ūsūcaptārum, ūsūcaptās, ūsūcapte, ūsūcaptī, ūsūcaptīs, ūsūcaptō, ūsūcaptōrum, ūsūcaptōs
future participleūsūcaptūrus
ūsūcaptūra, ūsūcaptūrā, ūsūcaptūrae, ūsūcaptūram, ūsūcaptūrārum, ūsūcaptūrās, ūsūcaptūre, ūsūcaptūrī, ūsūcaptūrīs, ūsūcaptūrō, ūsūcaptūrōrum, ūsūcaptūrōs, ūsūcaptūrum
ūsūcapiendus
ūsūcapiundus, ūsūcapienda, ūsūcapiendā, ūsūcapiendae, ūsūcapiendam, ūsūcapiendārum, ūsūcapiendās, ūsūcapiende, ūsūcapiendīs, ūsūcapiendōrum, ūsūcapiendōs
gerundūsūcapiendī, ūsūcapiendō, ūsūcapiendumsupineūsūcaptum, ūsūcaptū

ūsū-căpĭo (in recent edd. usually separate, ūsū căpĭo), cēpi, captum, 3, v. a. id.; jurid. t. t.,
I. to acquire ownership of a thing by long use, to acquire by prescription or usucaption: quoniam hereditas usu capta esset, Cic. Att. 1, 5, 6: scio jam biennium transisse, omniaque me usucepisse, Plin. Ep. 5, 1, 10: nullam penes se culpam esse, quod Hannibal jam velut usu cepisset Italiam, Liv. 22, 44, 6: subsiciva, ut usu capta, concessit, Suet. Dom. 9 fin.: filius pro donato non capiet usu, Dig. 41, 7, 1: propius est, ut usu eas capere non possis, ib. 41, 3, 29.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₃eyt-der.?
  2. Proto-Italic*oitōr
  3. Latinūsūcapiō

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin ūsus substratebor.? Proto-Indo-European *kap- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *kapyéti Proto-Italic *kapjō Archaic Latin kapiō Latin capiō Latin ūsūcapiō From ūsus (“use”) + capiō (“take; take on”).

Descendants
  • Englishusucapion
  • Frenchusucapion
  • Italianusucapione
  • Portugueseusucapião
  • Spanishusucapión
  • Sicilianusucapiuni

In English words that came into English from ūsūcapiō

  • usucapionūsūcapiō
  • usucaptionūsūcapiō

In the Academy Smith's classical dictionaries

noun · femininethird declension
ūsūcapiō2
ūsūcapiō f (genitive ūsūcapiōnis)
Classical[uː.suːˈka.pi.oː]Ecclesiastical[u.s̬uˈkaː.pi.o]

Meaning

  1. The ownership or easement acquired by long use or possession; usucaption
    Fundus a patre relinqui potest, at usucapio fundi, hoc est finis sollicitudinis ac periculi litium, non a patre relinquitur, sed a legibus;Translation by Charles Duke Yonge A farm can be left me by my father, but the enjoyment of the farm—that is to say, freedom from all anxiety and danger of law-suits—is not left to me by my father, but by the laws.69 BCE, Cicero, Pro Caecina 26.74

Declension

declension
formsingularplural
nominativeūsūcapiōūsūcapiōnēs
genitiveūsūcapiōnisūsūcapiōnum
dativeūsūcapiōnīūsūcapiōnibus
accusativeūsūcapiōnemūsūcapiōnēs
ablativeūsūcapiōneūsūcapiōnibus
vocativeūsūcapiōūsūcapiōnēs

ūsū-căpĭo, ōnis, f.; jurid. t. t.,
I. the acquisition of ownership by long use or possession, usucaption: usucapio est dominii adeptio per continuationem possessionis anni vel biennii; rerum mobilium anni, immobilium biennii, Ulp. Fragm. tit. 19; cf. Gai Inst. 2, 41 sqq.; 2, 61; 2, 68; 2, 204; 4, 36; Paul. Sent. 5, 2; 1, 17, 1; Dig. 41, 3, 3; Cic. Caecin. 26, 74; Just. Inst. 2, 6; Dig. 41, tit. 3; Cod. Just. 7, 24; 7, 28 sq.; cf.: usus capio, Cic. Leg. 1, 21, 55.—Sometimes separated: usu quoque capio, Dig. 41, 10, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₃eyt-der.?
  2. Proto-Italic*oitōr
  3. Latinūsūcapiō

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin ūsus substratebor.? Proto-Indo-European *kap- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *kapyéti Proto-Italic *kapjō Archaic Latin kapiō Latin capiō Latin ūsūcapiō From ūsus (“use”) + capiō (“take; take on”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does ūsūcapiō mean in Latin?
ūsūcapiō, a verb, means “to acquire ownership or easement by long use or possession”.
What are the principal parts of ūsūcapiō?
ūsūcapiō, ūsūcapere, ūsūcēpī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce ūsūcapiō?
In classical Latin, [uː.suːˈka.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [u.s̬uˈkaː.pi.o].
Where does ūsūcapiō come from?
Proto-Indo-European *h₃eyt-der.? → Proto-Italic *oitōr → Latin ūsūcapiō.