verbfirst conjugation, deponent
ūsitor
ūsitor (present infinitive ūsitārī, perfect active ūsitātus sum)
Classical[ˈuː.sɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈuː.s̬i.tor]
Meaning
- deponentto use habitually
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ūsitor | ūsitābar | ūsitābor | — | — | — |
| 2nd sg. | ūsitāris ūsitāre | ūsitābāris ūsitābāre | ūsitāberis ūsitābere | — | — | — |
| 3rd sg. | ūsitātur | ūsitābātur | ūsitābitur | — | — | — |
| 1st pl. | ūsitāmur | ūsitābāmur | ūsitābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | ūsitāminī | ūsitābāminī | ūsitābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | ūsitantur | ūsitābantur | ūsitābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ūsiter | ūsitārer | — | — |
| 2nd sg. | ūsitēris ūsitēre | ūsitārēris ūsitārēre | — | — |
| 3rd sg. | ūsitētur | ūsitārētur | — | — |
| 1st pl. | ūsitēmur | ūsitārēmur | — | — |
| 2nd pl. | ūsitēminī | ūsitārēminī | — | — |
| 3rd pl. | ūsitentur | ūsitārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ūsitāre | — |
| pres. 2nd pl. | ūsitāminī | — |
| fut. 2nd sg. | ūsitātor | — |
| fut. 3rd sg. | ūsitātor | — |
| fut. 3rd pl. | ūsitantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ūsitārī | — |
| perfect infinitive | ūsitātum esse | — |
| future infinitive | ūsitātūrum esse | — |
| present participle | ūsitāns | — |
| perfect participle | ūsitātus | — |
| future participle | ūsitātūrus ūsitātūra, ūsitātūrā, ūsitātūrae, ūsitātūram, ūsitātūrārum, ūsitātūrās, ūsitātūre, ūsitātūrī, ūsitātūrīs, ūsitātūrō, ūsitātūrōrum, ūsitātūrōs, ūsitātūrum | ūsitandus ūsitanda, ūsitandā, ūsitandae, ūsitandam, ūsitandārum, ūsitandās, ūsitande, ūsitandīs, ūsitandōrum, ūsitandōs |
gerundūsitandī, ūsitandō, ūsitandumsupineūsitātum, ūsitātū
ūsĭtor, ātus, 1,
I. v. freq. dep. [utor], to use often, be in the habit of using; as a verb. fin. only a few times in Gellius in the perf.; with abl.:
verbo, Gell. 17, 1, 9; 10, 21, 2: anulis, id. 10, 10, 1.—Much more freq. and quite class.: ūsĭtātus, a, um, P. a., in the passive sense, usual, wonted, customary, common, ordinary, accustomed, familiar: hoc jam vetus est et majorum exemplo multis in rebus usitatum, Cic. Caecin. 16, 45: usitatus honos pervulgatusque, id. Phil. 14, 4, 11: nomen, Quint. 3, 6, 53: vocabula, Cic. Fin. 3, 2, 4: apud eos omne genus cuniculorum notum atque usitatum est, Caes. B. G. 7, 22: usitato more peccare, Cic. Verr. 2, 2, 3, § 9: penna, Hor. C. 2, 20, 1: potiones, id. Epod. 5, 73: oratio, Quint. 8, 3, 4: alius, ne condemnaretur, pecuniam dedit: usitatum est, Cic. Verr. 2, 5, 44, § 117; cf., with acc. and inf.: cum eas non solum refelli, sed etiam accusari sciamus usitatum esse, Quint. 5, 5, 1.—Comp.: faciamus tractando usitatius hoc verbum et tritius, Cic. Ac. 1, 7, 27: quod usitatius esse coepit, Quint. 3, 9, 4.—Sup.: utatur verbis quam usitatissimis, Cic. Or. 25, 85: mos, Quint. 1, 7, 14.—Adv.: ūsĭtātē, in the usual manner: loqui, Cic. Fin. 4, 26, 72; 5, 29, 89: dictum, Gell. 19, 7, 3.—Comp.: dicere, Gell. 13, 20, 21; Aug. Trin. 9.Origins
Frequentative verb of Latin ūtor.
Descendants
- Frenchusiter
- Portugueseusitar