LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

ūsitor

ūsitor (present infinitive ūsitārī, perfect active ūsitātus sum)
Classical[ˈuː.sɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈuː.s̬i.tor]

Meaning

  1. deponentto use habitually

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ūsitorūsitābarūsitābor———
2nd sg.ūsitāris
ūsitāre
ūsitābāris
ūsitābāre
ūsitāberis
ūsitābere
———
3rd sg.ūsitāturūsitābāturūsitābitur———
1st pl.ūsitāmurūsitābāmurūsitābimur———
2nd pl.ūsitāminīūsitābāminīūsitābiminī———
3rd pl.ūsitanturūsitābanturūsitābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ūsiterūsitārer——
2nd sg.ūsitēris
ūsitēre
ūsitārēris
ūsitārēre
——
3rd sg.ūsitēturūsitārētur——
1st pl.ūsitēmurūsitārēmur——
2nd pl.ūsitēminīūsitārēminī——
3rd pl.ūsitenturūsitārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ūsitāre—
pres. 2nd pl.ūsitāminī—
fut. 2nd sg.ūsitātor—
fut. 3rd sg.ūsitātor—
fut. 3rd pl.ūsitantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveūsitārī—
perfect infinitiveūsitātum esse—
future infinitiveūsitātūrum esse—
present participleūsitāns—
perfect participleūsitātus—
future participleūsitātūrus
ūsitātūra, ūsitātūrā, ūsitātūrae, ūsitātūram, ūsitātūrārum, ūsitātūrās, ūsitātūre, ūsitātūrī, ūsitātūrīs, ūsitātūrō, ūsitātūrōrum, ūsitātūrōs, ūsitātūrum
ūsitandus
ūsitanda, ūsitandā, ūsitandae, ūsitandam, ūsitandārum, ūsitandās, ūsitande, ūsitandīs, ūsitandōrum, ūsitandōs
gerundūsitandī, ūsitandō, ūsitandumsupineūsitātum, ūsitātū

ūsĭtor, ātus, 1,
I. v. freq. dep. [utor], to use often, be in the habit of using; as a verb. fin. only a few times in Gellius in the perf.; with abl.: verbo, Gell. 17, 1, 9; 10, 21, 2: anulis, id. 10, 10, 1.—Much more freq. and quite class.: ūsĭtātus, a, um, P. a., in the passive sense, usual, wonted, customary, common, ordinary, accustomed, familiar: hoc jam vetus est et majorum exemplo multis in rebus usitatum, Cic. Caecin. 16, 45: usitatus honos pervulgatusque, id. Phil. 14, 4, 11: nomen, Quint. 3, 6, 53: vocabula, Cic. Fin. 3, 2, 4: apud eos omne genus cuniculorum notum atque usitatum est, Caes. B. G. 7, 22: usitato more peccare, Cic. Verr. 2, 2, 3, § 9: penna, Hor. C. 2, 20, 1: potiones, id. Epod. 5, 73: oratio, Quint. 8, 3, 4: alius, ne condemnaretur, pecuniam dedit: usitatum est, Cic. Verr. 2, 5, 44, § 117; cf., with acc. and inf.: cum eas non solum refelli, sed etiam accusari sciamus usitatum esse, Quint. 5, 5, 1.—Comp.: faciamus tractando usitatius hoc verbum et tritius, Cic. Ac. 1, 7, 27: quod usitatius esse coepit, Quint. 3, 9, 4.—Sup.: utatur verbis quam usitatissimis, Cic. Or. 25, 85: mos, Quint. 1, 7, 14.—Adv.: ūsĭtātē, in the usual manner: loqui, Cic. Fin. 4, 26, 72; 5, 29, 89: dictum, Gell. 19, 7, 3.—Comp.: dicere, Gell. 13, 20, 21; Aug. Trin. 9.

Origins

Frequentative verb of Latin ūtor.

Descendants
  • Frenchusiter
  • Portugueseusitar

Quick answers

What does ūsitor mean in Latin?
ūsitor, a verb, means “to use habitually”.
What are the principal parts of ūsitor?
ūsitor, ūsitārī, ūsitātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce ūsitor?
In classical Latin, [ˈuː.sɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈuː.s̬i.tor].