LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective (nominative masculine singular in -er)

ulter

ulter (feminine ultra, neuter ultrum, comparative ulterior, superlative ultimus, adverb ultrō)
Classical[ˈʊɫ.tɛr]Ecclesiastical[ˈul.ter]

Meaning

  1. adjectivethat is beyond

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Præterea · Insuper · Ultro

Præterea intimates something that completes what is gone before, as πρὸς τούτοις; insuper, something in addition to what is gone before, like πρόσετι; lastly, ultro, something that exceeds what has gone before, so striking as to cast it into the back-ground. (iii. 108.)

Sponte · Ultro · Sua sponte · Voluntate · Libenter

1. Sponte (πόθος) means voluntarily; whereas ultro, in an over-ready manner; so that sponte refers to the mind of the agent, ultro to the thing itself. Liv. x. 19. Orare ne collegæ auxilium, quod acciendum ultro fuerit, sua sponte oblatum sperneretur; and Tac. Hist. iv. 79. Suet. Cæs. 6. Sponte accusare means to accuse of one’s own accord; whereas ultro accusare means to obtrude one’s self into the office of an accuser, when one should be satisfied with not being one’s self accused; according to which, ultro accusavit may be resolved into the complete phrase: Haud contentus non accusari ab altero, ultro etiam progressus est, ut ipse accusaret alterum, or, ultro progressus accusavit alterum. 2. Sponte, from choice, is in opp. to casu, or necessitate, Colum. ii. 1, 13. Plin. Ep. v. 14. Tac. Ann. vi. 23; whereas sua sponte, quite of one’s own accord, like αὐτομάτως, in opp. to rogatus, provocatus, or invitatus. Cæs. B. G. i. 44. Cic. Fam. i. 7. iv. 3. vii. 5. (iii. 103.) 3. Sponte and spontaneus, like ἑκών and ἑκούσιος, paint the voluntary action as an act of the understanding; voluntate and voluntarius, like ἐθελοντής, as an act of the will, in opp. to invite; libenter and libens, like ἄσμενος, as an act of feeling, in opp. to tædio. (iv. 277.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativein -er
ulter
ultraultrum
genitiveultrīultraeultrī
dativeultrōultraeultrō
accusativeultrumultramultrum
ablativeultrōultrāultrō
vocativeulterultraultrum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeultrīultraeultra
genitiveultrōrumultrārumultrōrum
dativeultrīsultrīsultrīs
accusativeultrōsultrāsultra
ablativeultrīsultrīsultrīs
vocativeultrīultraeultra

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ultro citroque
on this side and on that; to and fro.
bellum or arma ultro inferre
to be the aggressor in a war; to act on the offensive.

ulter, tra, trum, adj. (
I. comp. ulterior, us; sup. ultimus) [cf.: uls, ollus, olim; and the advv. ultra, ultro], prop. that is beyond or on the other side. The posit. is not found, but the comp. and sup. are very freq.
I. Comp.: ultĕrĭor, ĭus, farther, on the farther side, that is beyond, ulterior: quis est ulterior? Ter. Phorm. 4, 2, 10: quorum alter ulteriorem Galliam decernit cum Syriā, alter citeriorem, i. e. transalpine, Cic. Prov. Cons. 15, 36: Gallia, id. Att. 8, 3, 3; Caes. B. G. 1, 7: portus, id. ib. 4, 23: Hispania, Suet. Caes. 7; 18; 56: pars urbis, Liv. 34, 20, 5: ripa, Verg. A. 6, 314; Vell. 2, 107, 1: ulterius medio spatium sol altus habebat, Ov. M. 2, 417.—
B. As subst.
1. ul-tĕrĭōres, um, m. (sc. homines), the more remote, or more distant persons, those beyond: cum ab proximis impetrare non possent, ulteriores tentant, Caes. B. G. 6, 2: recurritur ex proximis locis; ulteriores non inventi, Liv. 3, 60, 7: proximi ripae neglegenter, ulteriores exquisitius, Tac. G. 17.—
2. ultĕrĭōra, um, n. (sc. loca or negotia).
(a). Of places, the more remote parts or regions, the districts beyond: Mosellae pons, qui ulteriora coloniae annectit, Tac. H. 4, 77.—
(b). In gen., of things, that which is beyond, things beyond, farther, or in addition; things future: ulteriora mirari, praesentia sequi, Tac. H. 4, 8: ut dum proxima dicimus, struere ulteriora possimus, things beyond, what is to come, Quint. 10, 7, 8; cf.: pudor est ulteriora loqui, Ov. F. 5, 532; id. A. A. 3, 769: semper et inventis ulteriora petit, id. Am. 2, 9, 10.—
3. Rarely sing.: ultĕrĭus, ōris, n., something more, any thing further: cujus (fero, tuli) praeteritum perfectum et ulterius non invenitur, Quint. 1, 6, 26.—
II. Sup.: ultĭmus, a, um, that is farthest beyond, i. e. the farthest, most distant, most remote, the uttermost, extreme, last; often to be rendered as a subst., the farthest or most distant part of any thing, etc. (opp. to citimus, while extremus is opp. to intimus).
A. Lit., of space: illa minima (luna) quae ultima a caeio, citima terris luce lucebat alienā, Cic. Rep. 6, 16, 16: partes, id. ib. 6, 20, 20: in ultimam provinciam se conjecit, id. Att. 5, 16, 4: devehendum in ultimas maris terrarumque oras, Liv. 21, 10, 12: orae, Plaut. Most. 4, 3, 3; Hor. C. 3, 3, 45; Liv. 5, 37, 2: campi, Plaut. Rud. 4, 3, 95: Hesperia, Hor. C. 1, 36, 4: Africa, id. ib. 2, 18, 4: Geloni, id. ib. 2, 20, 18: in plateā ultimā, Plaut. Curc. 2, 2, 28; id. Mil. 3, 1, 15: in ultimis aedibus, Ter. Heaut. 5, 1, 29: spelunca draconis, Phaedr. 4, 18, 3: cauda, i. e. the end of, Plin. 9, 5, 4, § 11: mors ultima linea rerum est, Hor. Ep. 1, 16, 79.—
2. Subst.
(a). ultĭmi, ōrum, m. (sc. homines), the farthest or most remote people: recessum primis ultimi non dabant, Caes. B. G. 5, 43.—
(b). ultĭma, ōrum, n. (sc. negotia), the farthest or most remote things: praeponens ultima primis, Hor. S. 1, 4, 59: ultima signant, the goal, Verg. A. 5, 317.—
(g). Rarely sing.: ultĭmum, i, n., the last, the end: caelum ipsum, quod extremum atque ultimum mundi est, Cic. Div. 2, 43, 91.—
B. Transf.
1. Of time or order of succession, the remotest, earliest, oldest, first; the last, latest, final: ultimi et proximi temporis recordatio, Cic. Prov. Cons. 18, 43: tam multis ab ultimā antiquitate repetitis, id. Fin. 1, 20, 65: tempora, id. Leg. 1, 3. 8: initium, Auct. Her. 1, 9, 14: principium, Cic. Inv. 2, 2, 5: memoria pueritiae, id. Arch. 1, 1: memoria saeculorum, Just. 12, 16, 3: vetustas hominum, id. 2, 1, 20: sanguinis auctor, Verg. A. 7, 49: ultima quid referam? Ov. H. 14, 109: scilicet ultima semper Exspectanda dies homini est, last, id. M. 3, 135: aetas est de ferro, id. ib. 1, 127: vox, id. ib. 3, 499: dicta, id. ib. 9, 126: lapis, i. e. a gravestone, Prop. 1, 17, 20: cerae, i. e. a last will, testament, Mart. 4, 70, 2: aetas, Quint. 12, 4, 2: senectus, id. 11, 1, 10: virtute pares, necessitate, quae ultimum ac maximum telum est, superiores estis, Liv. 4, 28, 5: decurritur ad illud extremum atque ultimum senatus consultum, Caes. B. C. 1, 5. —As subst.: ultĭma, ōrum, n.: perferto et ultima exspectato, final events, the end, Cic. Fam. 7, 17, 2: ultima vitae, Calp. Ecl. 3, 91.—Rarely sing.: matrem ultimo aetatis affectam, Aus. Vict. Or. Gent. Rom. 10.—Adverb.: si fidem ad ultimum fratri praestitisset, to the last, Liv. 45, 19, 17; 3, 64, 8; 3, 64, 11; also (more freq.) at last, lastly, finally, = ad extremum, ad postremum, postremo: si qualis in cives, talis ad ultimum in liberos esset, Liv. 1, 53, 10; 5, 10, 8; 3, 10, 3: ne se ad ultimum perditum irent, id. 26, 27, 10; so, ultimo, Suet. Ner. 32 fin.; Petr. 20, 139; and, ultimum, for the last time, Liv. 1, 29, 3; Curt. 5, 12, 8; App. M. 2, p. 126.—
2. Of degree or rank, and denoting the highest as well as the lowest extreme of either.
a. The utmost, extreme, the highest, first, greatest, = summus, extremus: summum bonum, quod ultimum appello, Cic. Fin. 3, 9, 30: ultimae perfectaeque naturae, id. N. D. 2, 12, 33: ut absit ab ultimis vitiis ipse praeceptor ac schola, Quint. 2, 2, 15: ultimae causae cur perirent, etc., Hor. C. 1, 16, 18: scelus, Curt. 5, 12, 17: rex ad ultimum periculum venit, id. 7, 6, 22: facinus, id. 8, 8, 2; 6, 3, 13; 6, 9, 11: necessitas, id. 9, 12, 6; Liv. 2, 43, 3; 3, 4, 9; Sen. Clem. 1, 12, 5: ad ultimam inopiam adducere, Liv. 6, 3, 4; 37, 31, 2: ad ultimos casus servari, id. 27, 10, 11: dedecus, Curt. 9, 5, 11: exsecrationes, Just. 24, 2, 8: ultimum supplicium, extreme (i. e. capital) punishment, Caes. B. C. 1, 84; so, poena, Liv. 3, 58, 10; Plin. Ep. 2, 11, 8: desperatio, Tac. H. 2, 48; 2, 44; Curt. 10, 8, 9; Liv. 42, 66, 1; Sen. Contr. 4, 29, 2: discrimen ultimum vitae et regni, Liv. 37, 53, 16; 23, 21, 2: ad ultimam perductus tristitiam, Petr. 24.—Esp., as subst.: ultĭ-ma, ōrum, n.: omnia ultima pati, every extremity, the worst, Liv. 37, 54, 2: ultima pati, Ov. M. 14, 483; id. Tr. 3, 2, 11; Curt. 3, 1, 6: ultima audere, Liv. 3, 2, 11: priusquam ultima experirentur, id. 2, 28, 9.—Rarely sing.: paene in ultimum gladiorum erupit impunitas, Vell. 2, 125, 2: ad ultimum inopiae adducere, to the last degree. Liv. 23, 19, 2; 31, 38, 1: ad ultimum periculi pervenire, Curt. 8, 1, 15.—Trop.: ut in pecude, nisi quae vis obstitit, videmus naturam suo quodam itinere ad ultimum pervenire, Cic. N. D. 2, 13, 35.—Adverb.: ad ultimum pro fide morituri, Curt. 3, 1, 7: consilium sceleratum, sed non ad ultimum demens, in the extreme, utterly, to the last degree, Liv. 28, 28, 8.—
b. The lowest, meanest (very rare): qui se Philippum regiaeque stirpis ferebat, cum esset ultimae, Vell. 1, 11, 1: principibus placuisse viris non ultima laus est, Hor. Ep. 1, 17, 35: ultima sit laudes inter ut illa tuas, Auct. Cons. ad Liv. 17: ultima pistoris illa uxor, the worst, App. M. 9, p. 224, 26.—Subst.: ut vigiliis et labore cum ultimis militum certaret (consul), Liv. 34, 18, 5: in ultimis laudum, id. 30, 30, 4: in ultimis ponere, the lowest, meanest things, Plin. 17, 12, 18, § 91.

Origins

From Proto-Italic *olteros, from Proto-Indo-European *h₂ol-tero-, from *h₂el-.

Quick answers

What does ulter mean in Latin?
ulter, a adjective, means “that is beyond”.
How do you pronounce ulter?
In classical Latin, [ˈʊɫ.tɛr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈul.ter].