LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

tunicātus

tunicātus (feminine tunicāta, neuter tunicātum)
Classical[tʊ.nɪˈkaː.tʊs]Ecclesiastical[tu.niˈkaː.tus]

Meaning

  1. adjectivewearing a tunic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativetunicātustunicātatunicātum
genitivetunicātītunicātaetunicātī
dativetunicātōtunicātaetunicātō
accusativetunicātumtunicātamtunicātum
ablativetunicātōtunicātātunicātō
vocativetunicātetunicātatunicātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativetunicātītunicātaetunicāta
genitivetunicātōrumtunicātārumtunicātōrum
dativetunicātīstunicātīstunicātīs
accusativetunicātōstunicātāstunicāta
ablativetunicātīstunicātīstunicātīs
vocativetunicātītunicātaetunicāta

tŭnĭcātus, a, um, v. tunico.

Origins

Perfect passive participle of tunicō.

Descendants
  • Italiantonacato
  • Englishtunicate

In English words that came into English from tunicātus

  • tunicatetunicātus

Quick answers

What does tunicātus mean in Latin?
tunicātus, a adjective, means “wearing a tunic”.
How do you pronounce tunicātus?
In classical Latin, [tʊ.nɪˈkaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [tu.niˈkaː.tus].