LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

tumultuor

tumultuor (present infinitive tumultuārī, perfect active tumultuātus sum)
Classical[tʊˈmʊɫ.tu.ɔr]Ecclesiastical[tuˈmul.tu.or]

Meaning

  1. deponentto make a disturbance
  2. deponentto cause an uproar

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.tumultuortumultuābartumultuābor———
2nd sg.tumultuāris
tumultuāre
tumultuābāris
tumultuābāre
tumultuāberis
tumultuābere
———
3rd sg.tumultuāturtumultuābāturtumultuābitur———
1st pl.tumultuāmurtumultuābāmurtumultuābimur———
2nd pl.tumultuāminītumultuābāminītumultuābiminī———
3rd pl.tumultuanturtumultuābanturtumultuābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.tumultuertumultuārer——
2nd sg.tumultuēris
tumultuēre
tumultuārēris
tumultuārēre
——
3rd sg.tumultuēturtumultuārētur——
1st pl.tumultuēmurtumultuārēmur——
2nd pl.tumultuēminītumultuārēminī——
3rd pl.tumultuenturtumultuārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.tumultuāre—
pres. 2nd pl.tumultuāminī—
fut. 2nd sg.tumultuātor—
fut. 3rd sg.tumultuātor—
fut. 3rd pl.tumultuantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetumultuārī—
perfect infinitivetumultuātum esse—
future infinitivetumultuātūrum esse—
present participletumultuāns—
perfect participletumultuātus
tumultuāta, tumultuātā, tumultuātae, tumultuātam, tumultuātārum, tumultuātās, tumultuāte, tumultuātī, tumultuātīs, tumultuātō, tumultuātōrum, tumultuātōs
—
future participletumultuātūrus
tumultuātūra, tumultuātūrā, tumultuātūrae, tumultuātūram, tumultuātūrārum, tumultuātūrās, tumultuātūre, tumultuātūrī, tumultuātūrīs, tumultuātūrō, tumultuātūrōrum, tumultuātūrōs, tumultuātūrum
tumultuandus
tumultuanda, tumultuandā, tumultuandae, tumultuandam, tumultuandārum, tumultuandās, tumultuande, tumultuandīs, tumultuandōrum, tumultuandōs
gerundtumultuandī, tumultuandō, tumultuandumsupinetumultuātum, tumultuātū

tŭmultŭor, ātus, 1,
I. v. dep. n. [tumultus], to make a bustle or disturbance, to be in great agitation or confusion, be in an uproar, raise a tumult: in otio tumultuaris, in tumultu es otiosus, Auct. Her. 4, 15, 21: non decet tumultuari, Plaut. Poen. 3, 1, 22: saepe et sine causā, Cic. Agr. 2, 37, 101: quid tumultuaris, soror? quid insanis? id. Cael. 15, 36: fortis et constantis est, non perturbari in rebus asperis nec tumultuantem de gradu deici, confused, agitated, id. Off. 1, 23, 80; Petr. 79: tumultuari Gallias comperit, to be in an uproar, Suet. Galb. 9; Aur. Vict. Caes. 24, 3.—
II. Esp. of oratory, to storm, rant, talk at random, etc.: mihi ne dicere quidem videtur, nisi qui disposite, ornate, copiose dicit, sed tumultuari, Quint. 10, 7, 12: oratio carens hac virtute (i. e. ordine) tumultuetur necesse est, id. Inst. 7, prooem. § 3; so id. ib. 2, 12, 11.!*?
1. Act. collat. form tŭmultŭo, āre: quid sit mi expedi, quor tumultues, Plaut. Rud. 3, 2, 15; 3, 2, 24.—
2. Impers. pass.: hostibus nuntiatur, in castris Romanorum praeter consuetudinem tumultuari, that there is a tumult or disturbance in the camp, Caes. B. G. 7, 61; Liv. 36, 44, 4: cum tumultuatum in castris sciret, id. 25, 21, 2: cum Gallis tumultuatum verius quam belligeratum, id. 21, 16, 4; Flor. 4, 12, 30.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -o Latin tumultuor From tumultus + -o.

Descendants
  • Frenchtumultuer
  • Italiantumultuare
  • Portuguesetumultuar
  • Spanishtumultuar

In English words that came into English from tumultuor

  • tumultuatetumultuātus

Quick answers

What does tumultuor mean in Latin?
tumultuor, a verb, means “to make a disturbance; to cause an uproar”.
What are the principal parts of tumultuor?
tumultuor, tumultuārī, tumultuātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce tumultuor?
In classical Latin, [tʊˈmʊɫ.tu.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [tuˈmul.tu.or].