LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

tubicen

tubicen m (genitive tubicinis)
Classical[ˈtʊ.bɪ.kɛn]Ecclesiastical[ˈtuː.bi.t͡ʃen]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinea trumpeter, especially in an army at war but also at sacrifices or funerals

Latīnē defined in Latin in our graded readers

mīles quī tubā canit: sonō signa dat.
tubicen -inis m — in Mille Verba, Castra in Aegyptō

Declension

declension
formsingularplural
nominativetubicentubicinēs
genitivetubicinistubicinum
dativetubicinītubicinibus
accusativetubicinemtubicinēs
ablativetubicinetubicinibus
vocativetubicentubicinēs

tŭbĭcen, cĭnis, m. tuba-cano,
I. a trumpeter; esp. in war: cornicines tubicinesque canere jubet, Liv. 2, 64, 10; Auct. B. Afr. 82, 3; Ov. M. 3, 705; Sen. Ep. 78, 16; 76, 4.—At sacrifices: sacrorum, Varr. L. L. 5, § 91 Müll.—At funerals, Atei. Capito ap. Gell. 20, 2, 3; Petr. 129.—
II. Tubicines etiam hi appellantur, qui sacerdotes viri speciosi publice sacra faciunt tubarum lustrandarum gratia, Fest. p. 352 Müll.

Origins

From tuba (“a long, straight trumpet”) + -cen (“player [of a musical instrument]”).

In English words that came into English from tubicen

  • tubicinationtubicinātus

Quick answers

What does tubicen mean in Latin?
tubicen, a noun, means “a trumpeter, especially in an army at war but also at sacrifices or funerals”.
What is the genitive of tubicen?
The genitive singular is tubicinis. tubicen is masculine, third declension.
How do you pronounce tubicen?
In classical Latin, [ˈtʊ.bɪ.kɛn]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtuː.bi.t͡ʃen].