noun · masculinethird declension
tubicen
tubicen m (genitive tubicinis)
Classical[ˈtʊ.bɪ.kɛn]Ecclesiastical[ˈtuː.bi.t͡ʃen]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- masculinea trumpeter, especially in an army at war but also at sacrifices or funerals
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mīles quī tubā canit: sonō signa dat.tubicen -inis m — in Mille Verba, Castra in Aegyptō
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tubicen | tubicinēs |
| genitive | tubicinis | tubicinum |
| dative | tubicinī | tubicinibus |
| accusative | tubicinem | tubicinēs |
| ablative | tubicine | tubicinibus |
| vocative | tubicen | tubicinēs |
tŭbĭcen, cĭnis, m. tuba-cano,
I. a trumpeter; esp. in war:
cornicines tubicinesque canere jubet, Liv. 2, 64, 10; Auct. B. Afr. 82, 3; Ov. M. 3, 705; Sen. Ep. 78, 16; 76, 4.—At sacrifices: sacrorum, Varr. L. L. 5, § 91 Müll.—At funerals, Atei. Capito ap. Gell. 20, 2, 3; Petr. 129.—II. Tubicines etiam hi appellantur, qui sacerdotes viri speciosi publice sacra faciunt tubarum lustrandarum gratia, Fest. p. 352 Müll.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
tubicen cinis, m
tuba+1 CAN-, a trumpeter : cornicines tubicinesque canere iubet, L.: signa dedit tubicen, O.
Origins
From tuba (“a long, straight trumpet”) + -cen (“player [of a musical instrument]”).
In English words that came into English from tubicen
- tubicinationtubicinātus