noun · masculinesecond declension
tritavus
tritavus m (genitive tritavī, feminine tritavia)
Classical[ˈtrɪ.ta.wʊs]Ecclesiastical[ˈtriː.ta.vus]
Meaning
- masculinegreat-great-great-great-grandfather
Nam numquam quisquam meorum maiorum fuit, quin parasitando paverint ventres suos: pater, avos, proavos, abavos, atavos, tritavos quasi mures semper edere alienum cibum, neque edacitate eos quisquam poterat vincere;[…]
c. 197 BCE, Plautus, Persa 1.2.3–7
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tritavus | tritavī |
| genitive | tritavī | tritavōrum tritavum |
| dative | tritavō | tritavīs |
| accusative | tritavum | tritavōs |
| ablative | tritavō | tritavīs |
| vocative | tritave | tritavī |
trĭtăvus (old sibilated collat. form strĭtăvus, acc. to Fest. p. 314 Müll.), i, m. teravus,
I. the father of an atavus or atavia.
II. Transf., in gen., remote ancestors, Varr. R. R. 3, 3, 2.
Origins
From tri- + avus.