noun · neutersecond declension
tribūtum
tribūtum n (genitive tribūtī)
Classical[trɪˈbuː.tũː]Ecclesiastical[triˈbuː.tum]
Meaning
- tax, tribute
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pecūnia reī pūblicae dēbitatribūtum -ī (n) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 18
pecūnia populō imperātatribūtum -ī (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 7, 15, 20
pecūnia populō pēnsatribūtum -ī (n) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 18
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tribūtum | tribūta |
| genitive | tribūtī | tribūtōrum |
| dative | tribūtō | tribūtīs |
| accusative | tribūtum | tribūta |
| ablative | tribūtō | tribūtīs |
| vocative | tribūtum | tribūta |
trĭbūtum, i, n., v. tribuo
I. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
tribūtum ī, n
P. n. of tribuo, a stated payment, contribution, tribute : in capita singula servorum tributum imponebatur, Cs.: ex censu quotannis tributa conferre: civitates tributis liberare: tributo populo indicto, L.: lamentabile, O.— A gift, present : praestare tributa Cogimur, Iu.
Origins
Noun form of the neuter of tribūtus.
Descendants
- Catalantraüt
- Spanishtreudo
- Catalantribut
- Englishtribute
- Frenchtribut
- Italiantributo
- Portuguesetributo
- Romaniantribut
- Spanishtributo
- Siciliantribbutu