LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

tribūtiō

tribūtiō f (genitive tribūtiōnis)
Classical[trɪˈbuː.ti.oː]Ecclesiastical[triˈbut.t͡si.o]

Meaning

  1. rarea dividing, distributing, distribution

Declension

declension
formsingularplural
nominativetribūtiōtribūtiōnēs
genitivetribūtiōnistribūtiōnum
dativetribūtiōnītribūtiōnibus
accusativetribūtiōnemtribūtiōnēs
ablativetribūtiōnetribūtiōnibus
vocativetribūtiōtribūtiōnēs

trĭbūtĭo, ōnis, f. tribuo.
I. A dividing, distributing, distribution (very rare): hanc ἰσονομίαν appellat Epicurus, id est aequabilem tributionem, * Cic. N. D. 1, 19, 50: tributio fit pro ratā ejus, quod cuique debetur, Dig. 14, 4, 5 fin.—
II. A contributing, paying of tribute, Dig. 2, 14, 52; 50, 4, 18.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin tribūtiō From tribuō (“grant, bestow”) + -tiō.

Quick answers

What does tribūtiō mean in Latin?
tribūtiō, a noun, means “a dividing, distributing, distribution”.
What is the genitive of tribūtiō?
The genitive singular is tribūtiōnis. tribūtiō is feminine, third declension.
How do you pronounce tribūtiō?
In classical Latin, [trɪˈbuː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [triˈbut.t͡si.o].