LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

trepidō

trepidō (present infinitive trepidāre, perfect active trepidāvī, supine trepidātum)
Classical[ˈtrɛ.pɪ.doː]Ecclesiastical[ˈtrɛː.pi.do]

Meaning

  1. to hurry with alarm, bustle about anxiously, to be in a state of confusion, agitation, or trepidation
  2. to tremble
  3. to be afraid
  4. to waver

Latīnē defined in Latin in our graded readers

timōre tremō
trepidō -āre — in Epistulae, ch. 6

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.trepidōtrepidābamtrepidābōtrepidāvītrepidāveramtrepidāverō
trepidārō
2nd sg.trepidāstrepidābāstrepidābistrepidāvistī
trepidāstī
trepidāverās
trepidārās
trepidāveris
3rd sg.trepidattrepidābattrepidābittrepidāvittrepidāverat
trepidārat
trepidāverit
trepidārit
1st pl.trepidāmustrepidābāmustrepidābimustrepidāvimustrepidāverāmustrepidāverimus
trepidārimus
2nd pl.trepidātistrepidābātistrepidābitistrepidāvistis
trepidāstis
trepidāverātis
trepidārātis
trepidāveritis
trepidāritis
3rd pl.trepidanttrepidābanttrepidābunttrepidāvērunt
trepidāvēre, trepidārunt
trepidāverant
trepidārant
trepidāverint
trepidārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.trepidemtrepidāremtrepidāverim
trepidārim
trepidāvissem
trepidāssem
2nd sg.trepidēstrepidārēstrepidāverīstrepidāvissēs
trepidāssēs
3rd sg.trepidettrepidārettrepidāverit
trepidārit
trepidāvisset
trepidāsset
1st pl.trepidēmustrepidārēmustrepidāverīmus
trepidārīmus
trepidāvissēmus
trepidāssēmus
2nd pl.trepidētistrepidārētistrepidāverītis
trepidārītis
trepidāvissētis
trepidāssētis
3rd pl.trepidenttrepidārenttrepidāverint
trepidārint
trepidāvissent
trepidāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.trepidortrepidābartrepidābor
2nd sg.trepidāris
trepidāre
trepidābāris
trepidābāre
trepidāberis
trepidābere
3rd sg.trepidāturtrepidābāturtrepidābitur
1st pl.trepidāmurtrepidābāmurtrepidābimur
2nd pl.trepidāminītrepidābāminītrepidābiminī
3rd pl.trepidanturtrepidābanturtrepidābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.trepidertrepidārer
2nd sg.trepidēris
trepidēre
trepidārēris
trepidārēre
3rd sg.trepidēturtrepidārētur
1st pl.trepidēmurtrepidārēmur
2nd pl.trepidēminītrepidārēminī
3rd pl.trepidenturtrepidārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.trepidātrepidāre
pres. 2nd pl.trepidātetrepidāminī
fut. 2nd sg.trepidātōtrepidātor
fut. 3rd sg.trepidātōtrepidātor
fut. 2nd pl.trepidātōte—
fut. 3rd pl.trepidantōtrepidantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetrepidāretrepidārī
perfect infinitivetrepidāvisse
trepidāsse
trepidātum esse
future infinitivetrepidātūrum essetrepidātum īrī
present participletrepidāns—
perfect participle—trepidātus
trepidāta, trepidātā, trepidātae, trepidātam, trepidātārum, trepidātās, trepidātī, trepidātōrum, trepidātōs
future participletrepidātūrus
trepidātūra, trepidātūrā, trepidātūrae, trepidātūram, trepidātūrārum, trepidātūrās, trepidātūre, trepidātūrī, trepidātūrīs, trepidātūrō, trepidātūrōrum, trepidātūrōs, trepidātūrum
trepidandus
trepidanda, trepidandā, trepidandae, trepidandam, trepidandārum, trepidandās, trepidande, trepidandīs, trepidandōrum, trepidandōs
gerundtrepidandī, trepidandō, trepidandumsupinetrepidātum, trepidātū

trĕpĭdo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [id.], to hurry with alarm, to bustle about anxiously, be in a state of confusion, agitation, or trepidation (class., but not in Cic.): ut ille trepidabat! ut festinabat miser! Plaut. Cas. 2, 7, 9; so with festinare, Ter. Ad. 3, 2, 25; Sall. C. 31, 1: quid est quod trepidas, Ter Eun. 5, 5, 8: tum demum Titurius trepidare, concursare, Caes. B. G. 5, 33: trepidare omnibus locis, Sall. J. 38, 5: currere per totum pavidi conclave magisque Exanimes trepidare, Hor. S. 2, 6, 114: dum in sua quisque ministeria discursu trepidat ad prima signa, Liv. 23, 16, 12: trepidante totā civitate ad excipiendum Poenum visendumque, id. 23, 7, 10: circa vallum (hostes), Auct. B. Afr. 82, 1: circum artos cavos (mures), Phaedr. 4, 6, 3: vigiles tumultuari, trepidare, moliri portam, Liv. 27, 28, 10: nobis trepidandum in acie instruendā erat, id. 44, 38, 11: dum trepidant alae, Verg. A. 4, 121: lymphati trepidare coeperunt, Curt. 4, 12, 14: at Romanus homo ... Corde suo trepidat, Enn. Ann. 4, 7; Plaut. Ep. 1, 1, 59: spe trepido, Luc. 7, 297: trepidare laetitiā, Arn. 7, n. 4: voce, Pers. 1, 20: multa manu medicā Phoebique potentibus herbis Nequiquam trepidat, Verg. A. 12, 403: nam veluti pueri trepidant atque omnia caecis In tenebris metuunt, Lucr. 2, 55; 3, 87; 6, 35; cf.: ancipiti trepidant terrore per urbes, id. 6, 596: recenti mens trepidat metu, Hor. C. 2, 19, 5: metu falso, Ov. Tr 1, 5, 37: formidine belli, id. ib. 3, 10, 67: in dubiis periclis, Lucr. 3, 1076: ridetque (deus), si mortalis ultra Fas trepidat, Hor. C. 3, 29, 32.—Impers. pass.: trepidari sentio et cursari rursum prorsum, Ter. Hec. 3, 1, 35: totis trepidatur castris, Caes. B. G. 6, 37: ubi jam trepidatur, Lucr. 3, 598: vastis trepidatur in arvis, Sil. 4, 26: si gradibus trepidatur ab imis, Juv. 3, 200.—
(b). Like tremo with acc., to tremble at, be afraid of (poet. and very rare): et motae ad lunam trepidabis harundinis umbram, Juv. 10, 21: occursum amici, id. 8, 152: lupos (damae), Sen. Herc. Oet. 1058.—
(g). With inf. (poet.): ne trepidate meas, Teucri, defendere naves, Verg. A. 9, 114: occurrere morti, Stat. Th. 1, 639.—
(d). With ne: trepidat, ne Suppositus venias et falso nomine poscas, Juv. 1, 97; 14, 64.—
b. Of things, Lucr. 2, 965: quae (aqua) per pronum trepidat cum murmure rivum, Hor. Ep. 1, 10, 21; cf.: obliquo laborat Lympha fugax trepidare rivo, id. C. 2, 3, 12: flammae trepidant, flare, waver, flicker, id. ib. 4, 11, 11: trepidantia exta, throbbing, quivering, palpitating, Ov. M. 15, 576: sic aquilam pennā fugiunt trepidante columbae, id. ib. 1, 506: sub dentibus artus, id. ib. 14, 196.—
c. With inf.: octavum trepidavit aetas Claudere lustrum, Hor. C. 2, 4, 24.—Hence, trĕpĭdanter, adv., trem blingly, timorously, anxiously, with trepidation (rare): trepidanter effatus, Suet. Ner. 49.—Comp.: trepidantius timidiusque agere, Caes. B. C. 1, 19.

Origins

  1. Proto-Indo-European*trep-
  2. Latintrepidō

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *-iðos Latin -idus Latin trepidus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin trepidō From trepidus (“nervous”) + -ō.

Descendants
  • Romaniantrepăda
  • Catalantrepidar
  • Englishtrepidate
  • Frenchtrépider
  • Romaniantrepidafrom French trépider
  • Italiantrepidare
  • Portuguesetrepidar
  • Spanishtrepidar
  • Galiciantrepidar

In English words that came into English from trepidō

  • trepidationtrepidātiō
  • trepidanttrepidantem

Quick answers

What does trepidō mean in Latin?
trepidō, a verb, means “to hurry with alarm, bustle about anxiously, to be in a state of confusion, agitation, or trepidation; to tremble; to be afraid”.
What are the principal parts of trepidō?
trepidō, trepidāre, trepidāvī, trepidātum (first conjugation).
How do you pronounce trepidō?
In classical Latin, [ˈtrɛ.pɪ.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtrɛː.pi.do].
Where does trepidō come from?
Proto-Indo-European *trep- → Latin trepidō.