LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

tinniō

tinniō (present infinitive tinnīre, perfect active tinnīvī or tinniī, supine tinnītum)
Classical[ˈtɪn.ni.oː]Ecclesiastical[ˈtin.ni.o]

Meaning

  1. to ring, jingle, clink
  2. figurativelyto pay (with the clinking of coins)
  3. to cry, scream in a shrill voice

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.tinniōtinniēbamtinniamtinnīvī
tinniī
tinnīveram
tinnieram
tinnīverō
tinnierō
2nd sg.tinnīstinniēbāstinniēstinnīvistī
tinniistī
tinnīverās
tinnierās
tinnīveris
tinnieris
3rd sg.tinnittinniēbattinniettinnīvit
tinniit
tinnīverat
tinnierat
tinnīverit
tinnierit
1st pl.tinnīmustinniēbāmustinniēmustinnīvimus
tinniimus
tinnīverāmus
tinnierāmus
tinnīverimus
tinnierimus
2nd pl.tinnītistinniēbātistinniētistinnīvistis
tinniistis
tinnīverātis
tinnierātis
tinnīveritis
tinnieritis
3rd pl.tinniunttinniēbanttinnienttinnīvērunt
tinnīvēre, tinniērunt, tinniēre
tinnīverant
tinnierant
tinnīverint
tinnierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.tinniamtinnīremtinnīverim
tinnierim
tinnīvissem
tinniissem
2nd sg.tinniāstinnīrēstinnīverīs
tinnierīs
tinnīvissēs
tinniissēs
3rd sg.tinniattinnīrettinnīverit
tinnierit
tinnīvisset
tinniisset
1st pl.tinniāmustinnīrēmustinnīverīmus
tinnierīmus
tinnīvissēmus
tinniissēmus
2nd pl.tinniātistinnīrētistinnīverītis
tinnierītis
tinnīvissētis
tinniissētis
3rd pl.tinnianttinnīrenttinnīverint
tinnierint
tinnīvissent
tinniissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.tinniortinniēbartinniar
2nd sg.tinnīris
tinnīre
tinniēbāris
tinniēbāre
tinniēris
tinniēre
3rd sg.tinnīturtinniēbāturtinniētur
1st pl.tinnīmurtinniēbāmurtinniēmur
2nd pl.tinnīminītinniēbāminītinniēminī
3rd pl.tinniunturtinniēbanturtinnientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.tinniartinnīrer
2nd sg.tinniāris
tinniāre
tinnīrēris
tinnīrēre
3rd sg.tinniāturtinnīrētur
1st pl.tinniāmurtinnīrēmur
2nd pl.tinniāminītinnīrēminī
3rd pl.tinnianturtinnīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.tinnītinnīre
pres. 2nd pl.tinnītetinnīminī
fut. 2nd sg.tinnītōtinnītor
fut. 3rd sg.tinnītōtinnītor
fut. 2nd pl.tinnītōte—
fut. 3rd pl.tinniuntōtinniuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetinnīretinnīrī
perfect infinitivetinnīvisse
tinniisse
tinnītum esse
future infinitivetinnītūrum essetinnītum īrī
present participletinniēns
tinniente, tinnientem, tinnientēs, tinnientī, tinnientia, tinnientibus, tinnientis, tinnientīs, tinnientium
—
perfect participle—tinnītus
future participletinnītūrus
tinnītūra, tinnītūrā, tinnītūrae, tinnītūram, tinnītūrārum, tinnītūrās, tinnītūre, tinnītūrī, tinnītūrīs, tinnītūrō, tinnītūrōrum, tinnītūrōs, tinnītūrum
tinniendus
tinniundus, tinnienda, tinniendā, tinniendae, tinniendam, tinniendārum, tinniendās, tinniende, tinniendīs, tinniendōrum, tinniendōs
gerundtinniendī, tinniendō, tinniendumsupinetinnītum, tinnītū

tinnĭo (tīnĭo), īvi or ĭi, ītum, 4, v. n. and a.
I. [root tan-; cf.: tono, tonitru], to ring, chink, clink, jingle, tinkle, tingle.
I. Lit.: tinniit tintinnabulum, Plaut. Trin. 4, 2, 162: tinnit hastilibus umbo, Enn. ap. Macr. S. 6, 3 (Ann. v. 432 Vahl.): apes tinniendo aere perterritas perducet, Varr. R. R. 3, 16, 30: (Graeci) n (litteram) jucundam et in fine praecipue quasi tinnientem illius (m litterae) loco ponunt, Quint. 12, 10, 31 (cf. retinnit, Cic. Brut. 46, 171): nec tibi dubito in foro diu tinnisse auriculas, have tingled, M. Aurel. ap. Front. Ep. ad M. Caes. 2, 5 Mai; cf. tinnitus.—
II. Transf.
A. Colloq., to clink money, i. e. to pay: exspecto maxime, ecquid Dolabella tinniat, Cic. Att. 14, 21, 4; cf. trop.: veri speciem dignoscere calles, Nequa subaerato mendosum tinniat auro, ring false, give a false sound, Pers. 5, 105.—
B. To have a sharp or shrill voice, to cry, scream, sing (ante- and post-class.): comprime te: nimium tinnis, Plaut. Cas. 2, 3, 32; id. Ps. 3, 2, 99; cf.: tinnire canorā voce, id. Poen. prol. 33: aliquid se tinniturum promisit, to sing, Suet. Ner. 20 fin.: vere novo, cum jam tinnire volucres Incipient, Calp. Ecl. 5, 16.

Origins

From an imitative base.

Descendants
  • Italiantinnire
  • Portuguesetinir
  • Frenchretentirfrom Vulgar Latin *tinnitire
  • Asturiantiñir

Quick answers

What does tinniō mean in Latin?
tinniō, a verb, means “to ring, jingle, clink; to pay (with the clinking of coins); to cry, scream in a shrill voice”.
What are the principal parts of tinniō?
tinniō, tinnīre, tinnīvī, tinnītum (fourth conjugation).
How do you pronounce tinniō?
In classical Latin, [ˈtɪn.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtin.ni.o].