verbfourth conjugation
tinniō
tinniō (present infinitive tinnīre, perfect active tinnīvī or tinniī, supine tinnītum)
Classical[ˈtɪn.ni.oː]Ecclesiastical[ˈtin.ni.o]
Meaning
- to ring, jingle, clink
- figurativelyto pay (with the clinking of coins)
- to cry, scream in a shrill voice
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | tinniō | tinniēbam | tinniam | tinnīvī tinniī | tinnīveram tinnieram | tinnīverō tinnierō |
| 2nd sg. | tinnīs | tinniēbās | tinniēs | tinnīvistī tinniistī | tinnīverās tinnierās | tinnīveris tinnieris |
| 3rd sg. | tinnit | tinniēbat | tinniet | tinnīvit tinniit | tinnīverat tinnierat | tinnīverit tinnierit |
| 1st pl. | tinnīmus | tinniēbāmus | tinniēmus | tinnīvimus tinniimus | tinnīverāmus tinnierāmus | tinnīverimus tinnierimus |
| 2nd pl. | tinnītis | tinniēbātis | tinniētis | tinnīvistis tinniistis | tinnīverātis tinnierātis | tinnīveritis tinnieritis |
| 3rd pl. | tinniunt | tinniēbant | tinnient | tinnīvērunt tinnīvēre, tinniērunt, tinniēre | tinnīverant tinnierant | tinnīverint tinnierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | tinniam | tinnīrem | tinnīverim tinnierim | tinnīvissem tinniissem |
| 2nd sg. | tinniās | tinnīrēs | tinnīverīs tinnierīs | tinnīvissēs tinniissēs |
| 3rd sg. | tinniat | tinnīret | tinnīverit tinnierit | tinnīvisset tinniisset |
| 1st pl. | tinniāmus | tinnīrēmus | tinnīverīmus tinnierīmus | tinnīvissēmus tinniissēmus |
| 2nd pl. | tinniātis | tinnīrētis | tinnīverītis tinnierītis | tinnīvissētis tinniissētis |
| 3rd pl. | tinniant | tinnīrent | tinnīverint tinnierint | tinnīvissent tinniissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | tinnior | tinniēbar | tinniar |
| 2nd sg. | tinnīris tinnīre | tinniēbāris tinniēbāre | tinniēris tinniēre |
| 3rd sg. | tinnītur | tinniēbātur | tinniētur |
| 1st pl. | tinnīmur | tinniēbāmur | tinniēmur |
| 2nd pl. | tinnīminī | tinniēbāminī | tinniēminī |
| 3rd pl. | tinniuntur | tinniēbantur | tinnientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | tinniar | tinnīrer |
| 2nd sg. | tinniāris tinniāre | tinnīrēris tinnīrēre |
| 3rd sg. | tinniātur | tinnīrētur |
| 1st pl. | tinniāmur | tinnīrēmur |
| 2nd pl. | tinniāminī | tinnīrēminī |
| 3rd pl. | tinniantur | tinnīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | tinnī | tinnīre |
| pres. 2nd pl. | tinnīte | tinnīminī |
| fut. 2nd sg. | tinnītō | tinnītor |
| fut. 3rd sg. | tinnītō | tinnītor |
| fut. 2nd pl. | tinnītōte | — |
| fut. 3rd pl. | tinniuntō | tinniuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | tinnīre | tinnīrī |
| perfect infinitive | tinnīvisse tinniisse | tinnītum esse |
| future infinitive | tinnītūrum esse | tinnītum īrī |
| present participle | tinniēns tinniente, tinnientem, tinnientēs, tinnientī, tinnientia, tinnientibus, tinnientis, tinnientīs, tinnientium | — |
| perfect participle | — | tinnītus |
| future participle | tinnītūrus tinnītūra, tinnītūrā, tinnītūrae, tinnītūram, tinnītūrārum, tinnītūrās, tinnītūre, tinnītūrī, tinnītūrīs, tinnītūrō, tinnītūrōrum, tinnītūrōs, tinnītūrum | tinniendus tinniundus, tinnienda, tinniendā, tinniendae, tinniendam, tinniendārum, tinniendās, tinniende, tinniendīs, tinniendōrum, tinniendōs |
gerundtinniendī, tinniendō, tinniendumsupinetinnītum, tinnītū
tinnĭo (tīnĭo), īvi or ĭi, ītum, 4, v. n. and a.
I. [root tan-; cf.: tono, tonitru], to ring, chink, clink, jingle, tinkle, tingle.
I. Lit.:
tinniit tintinnabulum, Plaut. Trin. 4, 2, 162: tinnit hastilibus umbo, Enn. ap. Macr. S. 6, 3 (Ann. v. 432 Vahl.): apes tinniendo aere perterritas perducet, Varr. R. R. 3, 16, 30: (Graeci) n (litteram) jucundam et in fine praecipue quasi tinnientem illius (m litterae) loco ponunt, Quint. 12, 10, 31 (cf. retinnit, Cic. Brut. 46, 171): nec tibi dubito in foro diu tinnisse auriculas, have tingled, M. Aurel. ap. Front. Ep. ad M. Caes. 2, 5 Mai; cf. tinnitus.—II. Transf.
A. Colloq., to clink money, i. e. to pay:
exspecto maxime, ecquid Dolabella tinniat, Cic. Att. 14, 21, 4; cf. trop.: veri speciem dignoscere calles, Nequa subaerato mendosum tinniat auro, ring false, give a false sound, Pers. 5, 105.—B. To have a sharp or shrill voice, to cry, scream, sing (ante- and post-class.):
comprime te: nimium tinnis, Plaut. Cas. 2, 3, 32; id. Ps. 3, 2, 99; cf.: tinnire canorā voce, id. Poen. prol. 33: aliquid se tinniturum promisit, to sing, Suet. Ner. 20 fin.: vere novo, cum jam tinnire volucres Incipient, Calp. Ecl. 5, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
tinniō (tīniō) —, —, īre
2 TA-, to clink, jingle : exspecto maxime, ecquid Dolabella tinniat, i. e. pay down .
Origins
From an imitative base.
Descendants
- Italiantinnire
- Portuguesetinir
- Frenchretentirfrom Vulgar Latin *tinnitire
- Asturiantiñir