noun · neutersecond declension
tintinnābulum
tintinnābulum n (genitive tintinnābulī)
Classical[tɪn.tɪnˈnaː.bʊ.ɫũː]Ecclesiastical[tin.tinˈnaː.bu.lum]
Meaning
- a bell, specifically a tintinnabulum.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
campāna parva tinniēnstintinnābulum -ī (n) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 21
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tintinnābulum tintinābulum | tintinnābula tintinābula |
| genitive | tintinnābulī tintinābulī | tintinnābulōrum tintinābulōrum |
| dative | tintinnābulō tintinābulō | tintinnābulīs tintinābulīs |
| accusative | tintinnābulum tintinābulum | tintinnābula tintinābula |
| ablative | tintinnābulō tintinābulō | tintinnābulīs tintinābulīs |
| vocative | tintinnābulum tintinābulum | tintinnābula tintinābula |
tintinnābŭlum, i, n. tintinno,
I. a bell, signal-bell, e. g. on a door to summon the attendant, on the necks of cattle, etc., Plaut. Trin. 4, 2, 162; id. Ps. 1, 3, 98; Suet. Aug. 91; Plin. 36, 13, 19, § 92; Juv. 6, 441; Mart. 14, 163 in lemm.; Paul. Nol. Carm. 18, 336.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
tintinnābulum ī, n
tintinno, a bell, signalbell, call-bell : (mulus) collo iactat tintinnabulum, Ph.: tintinnabula dicas pulsari, Iu.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Latin -bulum Latin tintinnābulum From tintinn(ā) (“to ring; to tinkle”) + -bulum (suffix forming instruments).
Descendants
- Englishtintinnabulum
- Portuguesetintinábulo
- Frenchtintinnabuler
In English words that came into English from tintinnābulum
- tintinnabulationtintinnābulum
- tintinnabulumtintinnābulum
- tintinnabulartintinnābulum