noun · neutersecond declension
tinnīmentum
tinnīmentum n (genitive tinnīmentī)
Classical[tɪn.niːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[tin.niˈmɛn.tum]
Meaning
- a tingling
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tinnīmentum | tinnīmenta |
| genitive | tinnīmentī | tinnīmentōrum |
| dative | tinnīmentō | tinnīmentīs |
| accusative | tinnīmentum | tinnīmenta |
| ablative | tinnīmentō | tinnīmentīs |
| vocative | tinnīmentum | tinnīmenta |
tinnīmentum, i, n. tinnio,
I. a tingling:
illud quidem edepol tinnimentum est auribus, Plaut. Rud. 3, 5, 26.Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin tinnīmentum From tinniō + -mentum.