LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

terminō

terminō (present infinitive termināre, perfect active termināvī, supine terminātum)
Classical[ˈtɛr.mɪ.noː]Ecclesiastical[ˈtɛr.mi.no]

Meaning

  1. to mark off (by boundaries), set bounds to; bound, limit
  2. to define, fix, determine, circumscribe
  3. to close, finish, end, terminate

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Finire · Terminare · Consummare · Absolvere · Perficere

Finire and terminare denote the mere ending of anything, without regard to how far the object of the undertaking is advanced; finire (φθίνειν?) to end, in opp. to incipere, Cic. Orat. iii. 59; but terminare, to make an end, in opp. to continuare; whereas consummare, absolvere, and perficere denote the completion of a work; consummare, as the most general term in opp. to doing a thing by halves; absolvere refers to a duty fulfilled, and a difficult work which is now done, and leaves the workman free, in opp. to inchoare; perficere refers to an end attained, and a self-chosen task, which is now done, and may be called complete, in opp. to conari. Cic. Orat. 29, 30. Verr. i. 27. Absolutus also has an extensive signification, and refers to the completeness of the work, like ἐντελής; perfectus, an intensive signification, and refers to the excellence of the work, like τέλεῖος. (iv. 366.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.terminōterminābamterminābōtermināvītermināveramtermināverō
terminārō
2nd sg.termināsterminābāsterminābistermināvistī
termināstī
termināverās
terminārās
termināveris
3rd sg.terminatterminābatterminābittermināvittermināverat
terminārat
termināverit
terminārit
1st pl.termināmusterminābāmusterminābimustermināvimustermināverāmustermināverimus
terminārimus
2nd pl.terminātisterminābātisterminābitistermināvistis
termināstis
termināverātis
terminārātis
termināveritis
termināritis
3rd pl.terminantterminābantterminābunttermināvērunt
termināvēre, terminārunt
termināverant
terminārant
termināverint
terminārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.terminemtermināremtermināverim
terminārim
termināvissem
termināssem
2nd sg.terminēsterminārēstermināverīstermināvissēs
termināssēs
3rd sg.terminetterminārettermināverit
terminārit
termināvisset
termināsset
1st pl.terminēmusterminārēmustermināverīmus
terminārīmus
termināvissēmus
termināssēmus
2nd pl.terminētisterminārētistermināverītis
terminārītis
termināvissētis
termināssētis
3rd pl.terminentterminārenttermināverint
terminārint
termināvissent
termināssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.terminorterminābarterminābor
2nd sg.termināris
termināre
terminābāris
terminābāre
termināberis
terminābere
3rd sg.termināturterminābāturterminābitur
1st pl.termināmurterminābāmurterminābimur
2nd pl.termināminīterminābāminīterminābiminī
3rd pl.terminanturterminābanturterminābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.terminerterminārer
2nd sg.terminēris
terminēre
terminārēris
terminārēre
3rd sg.terminēturterminārētur
1st pl.terminēmurterminārēmur
2nd pl.terminēminīterminārēminī
3rd pl.terminenturterminārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.terminātermināre
pres. 2nd pl.terminātetermināminī
fut. 2nd sg.terminātōterminātor
fut. 3rd sg.terminātōterminātor
fut. 2nd pl.terminātōte—
fut. 3rd pl.terminantōterminantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetermināreterminārī
perfect infinitivetermināvisse
termināsse
terminātum esse
future infinitiveterminātūrum esseterminātum īrī
present participletermināns—
perfect participle—terminātus
termināta, terminātā, terminātae, terminātam, terminātārum, terminātās, terminātī, terminātōrum, terminātōs
future participleterminātūrus
terminātūra, terminātūrā, terminātūrae, terminātūram, terminātūrārum, terminātūrās, terminātūre, terminātūrī, terminātūrīs, terminātūrō, terminātūrōrum, terminātūrōs, terminātūrum
terminandus
terminanda, terminandā, terminandae, terminandam, terminandārum, terminandās, terminande, terminandīs, terminandōrum, terminandōs
gerundterminandī, terminandō, terminandumsupineterminātum, terminātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

haec vox longa syllaba terminatur, in longam syllabam cadit, exit
this word ends in a long syllable.

termĭno, āvi, ātum, 1, v. a. terminus,
I. to set bounds to, mark off by boundaries, to bound, limit (class.; syn.: finio, definio).
I. Lit.: terra mare et contra mare terras terminat omnes, Lucr. 1, 1000: fines, Cic. Off. 1, 10, 33; cf.: quorum alter fines vestri imperii non terrae sed caeli regionibus terminaret, id. Cat. 3, 11, 26: locus, quem oleae terminabant, id. Caecin. 8, 22: quo (lituo) regiones vineae terminavit, id. N. D. 2, 3, 9: fana, Liv. 5, 50, 2: stomachus palato extremo atque intimo terminatur, Cic. N. D. 2, 54, 135: pars prior (togae) mediis cruribus optime terminatur, Quint. 11, 3, 139 et saep.: agrum publicum a privato, Liv. 42, 1, 6; Inscr. Orell. 3260.—Absol.: (praetores) terminari jussi, quā ulterior citeriorve provincia servaretur, Liv. 32, 28, 11: famam qui terminet astris, Verg. A. 1, 287.—
II. Trop., to limit, set limits to; to circumscribe, fix, define, determine: isdem finibus gloriam, quibus vitam, Cic. Sen. 23, 82: quibus regionibus vitae spatium circumscriptum est, eisdem omnes cogitationes suas terminare, id. Arch. 11, 29: spem possessionum Janiculo et Alpibus, id. Mil. 27, 74: sonos vocis paucis litterarum notis, id. Tusc. 1, 25, 62: quod ipsa natura divitias, quibus contenta sit et parabiles et terminatas habet, id. Fin. 1, 13, 46; cf.: victu atque cultu terminatur pecuniae modus, id. Par. 6, 3, 50: modum magnitudinis et diuturnitatis, id. Tusc. 2, 19, 45: qui (Epicurus) bona voluptate terminaverit, mala dolore, id. Off. 3, 33, 117: summam voluptatem omnis privatione doloris, id. Fin. 1, 11, 38: ea (lingua) vocem fingit et terminat, id. N. D. 2, 59, 149: ut subjectos campos terminare oculis haud facile queas, i. e. reach the limits, Liv. 32, 4, 4: gloriam tantam futuram, ut terminari nullo tempore oblivione possit, Just. 22, 5, 12: prooemia intra quattuor sensus, Quint. 4, 1, 62.—
B. Transf., to set bounds to, to close, finish, end, terminate: sententiam numerose, Cic. Or. 59, 199: clausulas longa syllaba, id. de Or. 3, 47, 183; cf.: ut pariter extrema terminentur, id. Or. 12, 38: ut, unde est orsa, in eo terminetur oratio, id. Marcell. 11, 33: si, ut Maecenas, etc., dicerentur, genitivo casu non e litterā sed tis syllabā terminarentur, Quint. 1, 5, 62: jam imperio annuo terminato, Cic. Fam. 3, 12, 4: si negotium terminatum est, Dig. 47, 2, 58: rem judicio, ib. 50, 16, 230: litem, ib. 42, 1, 40.—Hence, adv.: termĭnātē, with limits, Auct. Cas. Lit. Goes. p. 243.

Origins

  1. Proto-Indo-European*terh₂-?
  2. Proto-Indo-European*ter-?
  3. Proto-Indo-European*térmn̥
  4. Proto-Italic*termn̥
  5. Proto-Italic*term(e)nos
  6. Latinterminō

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin terminō From terminus (“bound, limit; end”) + -ō.

Descendants
  • Englishterminate
  • Englishterm
  • Frenchterminer
  • Italianterminare
  • Portugueseterminar
  • Romaniantermina
  • Spanishterminar
  • Galicianterminar
  • Piedmonteseterminé

Quick answers

What does terminō mean in Latin?
terminō, a verb, means “to mark off (by boundaries), set bounds to; bound, limit; to define, fix, determine, circumscribe”.
What are the principal parts of terminō?
terminō, termināre, termināvī, terminātum (first conjugation).
How do you pronounce terminō?
In classical Latin, [ˈtɛr.mɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtɛr.mi.no].
Where does terminō come from?
Proto-Indo-European *terh₂-? → Proto-Indo-European *ter-? → Proto-Indo-European *térmn̥ → Proto-Italic *termn̥ → Proto-Italic *term(e)nos → Latin terminō.