noun · femininethird declension
terminātiō
terminātiō f (genitive terminātiōnis)
Classical[tɛr.mɪˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[ter.miˈnat.t͡si.o]
Meaning
- termination (the last part (or morpheme) of a word)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | terminātiō | terminātiōnēs |
| genitive | terminātiōnis | terminātiōnum |
| dative | terminātiōnī | terminātiōnibus |
| accusative | terminātiōnem | terminātiōnēs |
| ablative | terminātiōne | terminātiōnibus |
| vocative | terminātiō | terminātiōnēs |
termĭnātĭo, ōnis,f. termino,
I. a bounding, fixing of bounds or limits.
I. Lit., Inscr. Grut. 197, 5; 198, 2.—
II. Trop., a fixing, determining (Ciceronian):
quorum (verborum) descriptus ordo alias aliā terminatione concluditur, arrangement, Cic. Or. 59, 200: poëtica et versus inventus est terminatione aurium, determination, decision, id. ib. 53, 178: exposita terminatio rerum expetendarum, cur, etc., id. Fin. 5, 10, 27.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
terminātiō ōnis, f
termino, a bounding, fixing of limits, establishing lines : Scipionis, L.— Fig., a fixing, determining, decision : (verborum) ordo alias alia terminatione concluditur, arrangement : poëtica et versus inventus est terminatione aurium, i. e. the limits required by the ear .
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin terminātiō From terminō (“to finish, end”) + -tiō.
Descendants
- Englishtermination
- Catalanterminació
- Italianterminazióne
- Portugueseterminação
- Romanianterminație
- Spanishterminación
- Old Frenchterminacion