LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

terminātiō

terminātiō f (genitive terminātiōnis)
Classical[tɛr.mɪˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[ter.miˈnat.t͡si.o]

Meaning

  1. termination (the last part (or morpheme) of a word)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeterminātiōterminātiōnēs
genitiveterminātiōnisterminātiōnum
dativeterminātiōnīterminātiōnibus
accusativeterminātiōnemterminātiōnēs
ablativeterminātiōneterminātiōnibus
vocativeterminātiōterminātiōnēs

termĭnātĭo, ōnis,f. termino,
I. a bounding, fixing of bounds or limits.
I. Lit., Inscr. Grut. 197, 5; 198, 2.—
II. Trop., a fixing, determining (Ciceronian): quorum (verborum) descriptus ordo alias aliā terminatione concluditur, arrangement, Cic. Or. 59, 200: poëtica et versus inventus est terminatione aurium, determination, decision, id. ib. 53, 178: exposita terminatio rerum expetendarum, cur, etc., id. Fin. 5, 10, 27.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin terminātiō From terminō (“to finish, end”) + -tiō.

Descendants
  • Englishtermination
  • Catalanterminació
  • Italianterminazióne
  • Portugueseterminação
  • Romanianterminație
  • Spanishterminación
  • Old Frenchterminacion

Quick answers

What does terminātiō mean in Latin?
terminātiō, a noun, means “termination (the last part (or morpheme) of a word)”.
What is the genitive of terminātiō?
The genitive singular is terminātiōnis. terminātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce terminātiō?
In classical Latin, [tɛr.mɪˈnaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ter.miˈnat.t͡si.o].