noun · femininethird declension
sustentātiō
sustentātiō f (genitive sustentātiōnis)
Meaning
- delay; forbearance
- sustenance, maintenance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sustentātiō | sustentātiōnēs |
| genitive | sustentātiōnis | sustentātiōnum |
| dative | sustentātiōnī | sustentātiōnibus |
| accusative | sustentātiōnem | sustentātiōnēs |
| ablative | sustentātiōne | sustentātiōnibus |
| vocative | sustentātiō | sustentātiōnēs |
sustentātĭo, ōnis, f. id..
I. A deferring, delay; forbearance (very rare).
A. In gen.:
habere aliquam moram et sustentationem, Cic. Inv. 2, 49, 146: quae sustentatio sui recte patientia nominatur, Lact. 6, 18, 32.—B. In partic., in rhetoric, a figure of speech where the orator defers the mention of something, keeping the hearer in doubt, a suspension, Cels. ap. Quint. 9, 2, 22.—
II. Sustenance, maintenance:
mulieris, Dig. 2, 3, 22 med.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sustentātīō ōnis, f
sustento, a deferring, delay, forbearance : mora et sustentatio.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsustentātiō
Latin sub- Proto-Indo-European *ten- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *tn̥eh₁yéti Proto-Italic *tenēō Latin teneō Latin sustineō Latin sustentō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin sustentātiō From sustentō + -tiō.
In English words that came into English from sustentātiō
- sustentatiosustentātiō