verbfirst conjugation
suspīrō
suspīrō (present infinitive suspīrāre, perfect active suspīrāvī, supine suspīrātum)
Classical[sʊsˈpiː.roː]Ecclesiastical[susˈpiː.ro]
Meaning
- to sigh (to inhale a larger quantity of air than usual, and immediately expel it)
hanc cupit, hanc optat, sōla suspīrat in illā
Her he desires — her he longs after — for her alone he sighs 1851. The Fasti &c of Ovid. Trans. & notes by H. T. Riley. London: H. G. Bohn. pg. 28.8 CE, Ovidius, Fasti 1.417
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspīrō | suspīrābam | suspīrābō | suspīrāvī | suspīrāveram | suspīrāverō |
| 2nd sg. | suspīrās | suspīrābās | suspīrābis | suspīrāvistī | suspīrāverās | suspīrāveris |
| 3rd sg. | suspīrat | suspīrābat | suspīrābit | suspīrāvit | suspīrāverat | suspīrāverit |
| 1st pl. | suspīrāmus | suspīrābāmus | suspīrābimus | suspīrāvimus | suspīrāverāmus | suspīrāverimus |
| 2nd pl. | suspīrātis | suspīrābātis | suspīrābitis | suspīrāvistis | suspīrāverātis | suspīrāveritis |
| 3rd pl. | suspīrant | suspīrābant | suspīrābunt | suspīrāvērunt suspīrāvēre | suspīrāverant | suspīrāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspīrem | suspīrārem | suspīrāverim | suspīrāvissem |
| 2nd sg. | suspīrēs | suspīrārēs | suspīrāverīs | suspīrāvissēs |
| 3rd sg. | suspīret | suspīrāret | suspīrāverit | suspīrāvisset |
| 1st pl. | suspīrēmus | suspīrārēmus | suspīrāverīmus | suspīrāvissēmus |
| 2nd pl. | suspīrētis | suspīrārētis | suspīrāverītis | suspīrāvissētis |
| 3rd pl. | suspīrent | suspīrārent | suspīrāverint | suspīrāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | suspīror | suspīrābar | suspīrābor |
| 2nd sg. | suspīrāris suspīrāre | suspīrābāris suspīrābāre | suspīrāberis suspīrābere |
| 3rd sg. | suspīrātur | suspīrābātur | suspīrābitur |
| 1st pl. | suspīrāmur | suspīrābāmur | suspīrābimur |
| 2nd pl. | suspīrāminī | suspīrābāminī | suspīrābiminī |
| 3rd pl. | suspīrantur | suspīrābantur | suspīrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | suspīrer | suspīrārer |
| 2nd sg. | suspīrēris suspīrēre | suspīrārēris suspīrārēre |
| 3rd sg. | suspīrētur | suspīrārētur |
| 1st pl. | suspīrēmur | suspīrārēmur |
| 2nd pl. | suspīrēminī | suspīrārēminī |
| 3rd pl. | suspīrentur | suspīrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | suspīrā | suspīrāre |
| pres. 2nd pl. | suspīrāte | suspīrāminī |
| fut. 2nd sg. | suspīrātō | suspīrātor |
| fut. 3rd sg. | suspīrātō | suspīrātor |
| fut. 2nd pl. | suspīrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | suspīrantō | suspīrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | suspīrāre | suspīrārī |
| perfect infinitive | suspīrāvisse | suspīrātum esse |
| future infinitive | suspīrātūrum esse | suspīrātum īrī |
| present participle | suspīrāns | — |
| perfect participle | — | suspīrātus |
| future participle | suspīrātūrus | suspīrandus |
gerundsuspīrandī, suspīrandō, suspīrandumsupinesuspīrātum, suspīrātū
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
suspīro, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [subspiro].
I. Neutr., to draw a deep breath, heave a sigh, to sigh (class.):
occulte, Cic. Att. 2, 21, 2: familiariter, id. ib. 1, 13, 1: suspirat ab imis Pectoribus, Ov. M. 2, 655: dumque ibi suspirat, id. ib. 1, 707: suspirat sacerdos, Claud. Cons. Hon. 4, 572: flebile, id. in Eutr. 1, 269.—Poet.: puella in flavo hospite suspirans, sighing after, longing for, Cat. 64, 98: solā suspirat in illā, Ov. F. 1, 417; v. also infra, II.—Transf., of things: tellus atro exundante vapore Suspirans, breathing out, Sil. 12, 136: relicto brevi foramine, quo aestuantia vina suspirent, may exhale, evaporate, Pall. Oct. 14, 16: curae suspirantes, sighing, Enn. ap. Cic. Div. 1, 21, 42 (Trag. v. 60 Vahl.).—With ne and subj., Hor. C. 3, 2, 9.—II. Act. (poet.).
A. To breathe out, exhale:
umentes nebulas (Anauros), Luc. 6, 370: inclusum pectore, Bacchum, Sil. 4, 779; 12, 136. — B. To sigh for, long for:
suspirat longo non visam tempore matrem, Juv. 11, 152: amores, Tib. 4, 5, 11: Chloen, Hor. C. 3, 7, 10: lucra, Prud. Cath. 2, 44.—C. To sigh out, exclaim with a sigh:
grandis suspirat arator, incassum manuum cecidisse labores, Lucr. 2, 1164.—With ne: matrona et adulta virgo Suspiret, eheu! ne, etc. ( = sollicita est, ne), Hor. C. 3, 2, 9.Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsuspīrō
Latin sub- Proto-Indo-European *(s)peys-der.? Latin spīrō Latin suspīrō From sub- + spīrō.
Descendants
- Catalansospirar
- Englishsuspire
- Englishsuspiral
- Englishcesspool
- Frenchsoupirer
- Italiansospirare
- Occitansospirar
- Spanishsuspirarfrom Old Spanish sospirar
- Portuguesesuspirar
- Romaniansuspina