LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

surruō

surruō (present infinitive surruere, perfect active surruī, supine surrutum)
Classical[ˈsʊr.ru.oː]Ecclesiastical[ˈsur.ru.o]

Meaning

  1. to undermine
  2. to overthrow or demolish

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.surruōsurruēbamsurruamsurruīsurrueramsurruerō
2nd sg.surruissurruēbāssurruēssurruistīsurruerāssurrueris
3rd sg.surruitsurruēbatsurruetsurruitsurrueratsurruerit
1st pl.surruimussurruēbāmussurruēmussurruimussurruerāmussurruerimus
2nd pl.surruitissurruēbātissurruētissurruistissurruerātissurrueritis
3rd pl.surruuntsurruēbantsurruentsurruērunt
surruēre
surruerantsurruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.surruamsurrueremsurruerimsurruissem
2nd sg.surruāssurruerēssurruerīssurruissēs
3rd sg.surruatsurrueretsurrueritsurruisset
1st pl.surruāmussurruerēmussurruerīmussurruissēmus
2nd pl.surruātissurruerētissurruerītissurruissētis
3rd pl.surruantsurruerentsurruerintsurruissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.surruorsurruēbarsurruar
2nd sg.surrueris
surruere
surruēbāris
surruēbāre
surruēris
surruēre
3rd sg.surruitursurruēbātursurruētur
1st pl.surruimursurruēbāmursurruēmur
2nd pl.surruiminīsurruēbāminīsurruēminī
3rd pl.surruuntursurruēbantursurruentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.surruarsurruerer
2nd sg.surruāris
surruāre
surruerēris
surruerēre
3rd sg.surruātursurruerētur
1st pl.surruāmursurruerēmur
2nd pl.surruāminīsurruerēminī
3rd pl.surruantursurruerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.surruesurruere
pres. 2nd pl.surruitesurruiminī
fut. 2nd sg.surruitōsurruitor
fut. 3rd sg.surruitōsurruitor
fut. 2nd pl.surruitōte—
fut. 3rd pl.surruuntōsurruuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesurrueresurruī
perfect infinitivesurruissesurrutum esse
future infinitivesurrutūrum essesurrutum īrī
present participlesurruēns—
perfect participle—surrutus
surruta, surrutā, surrutae, surrutam, surrutārum, surrutās, surrute, surrutī, surrutīs, surrutō, surrutōrum, surrutōs
future participlesurrutūrus
surrutūra, surrutūrā, surrutūrae, surrutūram, surrutūrārum, surrutūrās, surrutūre, surrutūrī, surrutūrīs, surrutūrō, surrutūrōrum, surrutūrōs, surrutūrum
surruendus
surruenda, surruendā, surruendae, surruendam, surruendārum, surruendās, surruende, surruendīs, surruendōrum, surruendōs
gerundsurruendī, surruendō, surruendumsupinesurrutum, surrutū

sur-rŭo (subr-), ŭi, ŭtum, 3, v. a.,
I. to tear down below, to undermine, to dig under, dig out; to break down, overthrow, demolish, etc. (class.; perh. not in Cic.).
I. Lit.: arbores a radicibus, Caes. B. G. 6, 27: robora, Ov. M. 15, 228: ubi ingentes speluncas surruit aetas, Lucr. 6, 545: murum surruunt, Caes. B. G. 2, 6: multis simul locis aut surruti aut ariete decussi ruebant muri, Liv. 33, 17, 9: moenia cuniculo, id. 5, 21, 6: muri partem ariete incusso, id. 31, 46, 15; 21, 11, 8; 34, 29, 6: muros (with perfringere), Tac. H. 3, 28: turrim, Caes. B. C. 2, 12: vallum, Tac. H. 3, 28: arces et stantia moenia, Ov. Tr. 3, 11, 23: arces mundi, Prop. 3, 5 (4, 4), 31: claustra Pelusi Romano ferro, id. 3, 9, 55: montes, Plin. Ep. 8, 17, 3: harena fluctibus subruta, Vitr. 5, 12.—Poet.: haerens Subruta fallaci servat vestigia limo, Stat. Th. 9, 475.—
II. Trop., to undermine, subvert, corrupt: omnis surruitur natura, Lucr. 4, 866: nostram libertatem, Liv. 41, 23, 8: animum laudis avarum, Hor. Ep. 2, 1, 180: animos militum variis artibus, Tac. H. 2, 101: aemulos Reges muneribus, Hor. C. 3, 16, 14: ne multorum securitas subruatur, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 111 (112).

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsurruō

Latin sub- Proto-Indo-European *h₃er- Proto-Indo-European *h₃rew-der. Latin ruō Latin surruō From sub- + ruō.

Quick answers

What does surruō mean in Latin?
surruō, a verb, means “to undermine; to overthrow or demolish”.
What are the principal parts of surruō?
surruō, surruere, surruī, surrutum (third conjugation).
How do you pronounce surruō?
In classical Latin, [ˈsʊr.ru.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsur.ru.o].
Where does surruō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin surruō.