LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

surrumpō

surrumpō (present infinitive surrumpere, perfect active surrūpī, supine surruptum)
Classical[sʊrˈrʊm.poː]Ecclesiastical[surˈrum.po]

Meaning

  1. to break (off) below
  2. to destroy

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.surrumpōsurrumpēbamsurrumpamsurrūpīsurrūperamsurrūperō
2nd sg.surrumpissurrumpēbāssurrumpēssurrūpistīsurrūperāssurrūperis
3rd sg.surrumpitsurrumpēbatsurrumpetsurrūpitsurrūperatsurrūperit
1st pl.surrumpimussurrumpēbāmussurrumpēmussurrūpimussurrūperāmussurrūperimus
2nd pl.surrumpitissurrumpēbātissurrumpētissurrūpistissurrūperātissurrūperitis
3rd pl.surrumpuntsurrumpēbantsurrumpentsurrūpērunt
surrūpēre
surrūperantsurrūperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.surrumpamsurrumperemsurrūperimsurrūpissem
2nd sg.surrumpāssurrumperēssurrūperīssurrūpissēs
3rd sg.surrumpatsurrumperetsurrūperitsurrūpisset
1st pl.surrumpāmussurrumperēmussurrūperīmussurrūpissēmus
2nd pl.surrumpātissurrumperētissurrūperītissurrūpissētis
3rd pl.surrumpantsurrumperentsurrūperintsurrūpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.surrumporsurrumpēbarsurrumpar
2nd sg.surrumperis
surrumpere
surrumpēbāris
surrumpēbāre
surrumpēris
surrumpēre
3rd sg.surrumpitursurrumpēbātursurrumpētur
1st pl.surrumpimursurrumpēbāmursurrumpēmur
2nd pl.surrumpiminīsurrumpēbāminīsurrumpēminī
3rd pl.surrumpuntursurrumpēbantursurrumpentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.surrumparsurrumperer
2nd sg.surrumpāris
surrumpāre
surrumperēris
surrumperēre
3rd sg.surrumpātursurrumperētur
1st pl.surrumpāmursurrumperēmur
2nd pl.surrumpāminīsurrumperēminī
3rd pl.surrumpantursurrumperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.surrumpesurrumpere
pres. 2nd pl.surrumpitesurrumpiminī
fut. 2nd sg.surrumpitōsurrumpitor
fut. 3rd sg.surrumpitōsurrumpitor
fut. 2nd pl.surrumpitōte—
fut. 3rd pl.surrumpuntōsurrumpuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesurrumperesurrumpī
perfect infinitivesurrūpissesurruptum esse
future infinitivesurruptūrum essesurruptum īrī
present participlesurrumpēns—
perfect participle—surruptus
surrupta, surruptā, surruptae, surruptam, surruptārum, surruptās, surrupte, surruptī, surruptīs, surruptō, surruptōrum, surruptōs
future participlesurruptūrus
surruptūra, surruptūrā, surruptūrae, surruptūram, surruptūrārum, surruptūrās, surruptūre, surruptūrī, surruptūrīs, surruptūrō, surruptūrōrum, surruptūrōs, surruptūrum
surrumpendus
surrumpundus, surrumpenda, surrumpendā, surrumpendae, surrumpendam, surrumpendārum, surrumpendās, surrumpende, surrumpendīs, surrumpendōrum, surrumpendōs
gerundsurrumpendī, surrumpendō, surrumpendumsupinesurruptum, surruptū

sur-rumpo (subr-), ĕre, v. a.,
I. to break off below; trop., to destroy: aliorum surrumpant et labefaciant scita, Arn. 2, 82.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsurrumpō

Latin sub- Proto-Indo-European *Hrew-? Proto-Indo-European *Hrewp- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *Hrunépti Latin rumpo Latin surrumpō From sub- + rumpo.

Quick answers

What does surrumpō mean in Latin?
surrumpō, a verb, means “to break (off) below; to destroy”.
What are the principal parts of surrumpō?
surrumpō, surrumpere, surrūpī, surruptum (third conjugation).
How do you pronounce surrumpō?
In classical Latin, [sʊrˈrʊm.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [surˈrum.po].
Where does surrumpō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin surrumpō.