verbthird conjugation
surrumpō
surrumpō (present infinitive surrumpere, perfect active surrūpī, supine surruptum)
Classical[sʊrˈrʊm.poː]Ecclesiastical[surˈrum.po]
Meaning
- to break (off) below
- to destroy
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | surrumpō | surrumpēbam | surrumpam | surrūpī | surrūperam | surrūperō |
| 2nd sg. | surrumpis | surrumpēbās | surrumpēs | surrūpistī | surrūperās | surrūperis |
| 3rd sg. | surrumpit | surrumpēbat | surrumpet | surrūpit | surrūperat | surrūperit |
| 1st pl. | surrumpimus | surrumpēbāmus | surrumpēmus | surrūpimus | surrūperāmus | surrūperimus |
| 2nd pl. | surrumpitis | surrumpēbātis | surrumpētis | surrūpistis | surrūperātis | surrūperitis |
| 3rd pl. | surrumpunt | surrumpēbant | surrumpent | surrūpērunt surrūpēre | surrūperant | surrūperint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | surrumpam | surrumperem | surrūperim | surrūpissem |
| 2nd sg. | surrumpās | surrumperēs | surrūperīs | surrūpissēs |
| 3rd sg. | surrumpat | surrumperet | surrūperit | surrūpisset |
| 1st pl. | surrumpāmus | surrumperēmus | surrūperīmus | surrūpissēmus |
| 2nd pl. | surrumpātis | surrumperētis | surrūperītis | surrūpissētis |
| 3rd pl. | surrumpant | surrumperent | surrūperint | surrūpissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | surrumpor | surrumpēbar | surrumpar |
| 2nd sg. | surrumperis surrumpere | surrumpēbāris surrumpēbāre | surrumpēris surrumpēre |
| 3rd sg. | surrumpitur | surrumpēbātur | surrumpētur |
| 1st pl. | surrumpimur | surrumpēbāmur | surrumpēmur |
| 2nd pl. | surrumpiminī | surrumpēbāminī | surrumpēminī |
| 3rd pl. | surrumpuntur | surrumpēbantur | surrumpentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | surrumpar | surrumperer |
| 2nd sg. | surrumpāris surrumpāre | surrumperēris surrumperēre |
| 3rd sg. | surrumpātur | surrumperētur |
| 1st pl. | surrumpāmur | surrumperēmur |
| 2nd pl. | surrumpāminī | surrumperēminī |
| 3rd pl. | surrumpantur | surrumperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | surrumpe | surrumpere |
| pres. 2nd pl. | surrumpite | surrumpiminī |
| fut. 2nd sg. | surrumpitō | surrumpitor |
| fut. 3rd sg. | surrumpitō | surrumpitor |
| fut. 2nd pl. | surrumpitōte | — |
| fut. 3rd pl. | surrumpuntō | surrumpuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | surrumpere | surrumpī |
| perfect infinitive | surrūpisse | surruptum esse |
| future infinitive | surruptūrum esse | surruptum īrī |
| present participle | surrumpēns | — |
| perfect participle | — | surruptus surrupta, surruptā, surruptae, surruptam, surruptārum, surruptās, surrupte, surruptī, surruptīs, surruptō, surruptōrum, surruptōs |
| future participle | surruptūrus surruptūra, surruptūrā, surruptūrae, surruptūram, surruptūrārum, surruptūrās, surruptūre, surruptūrī, surruptūrīs, surruptūrō, surruptūrōrum, surruptūrōs, surruptūrum | surrumpendus surrumpundus, surrumpenda, surrumpendā, surrumpendae, surrumpendam, surrumpendārum, surrumpendās, surrumpende, surrumpendīs, surrumpendōrum, surrumpendōs |
gerundsurrumpendī, surrumpendō, surrumpendumsupinesurruptum, surruptū
sur-rumpo (subr-), ĕre, v. a.,
I. to break off below; trop., to destroy:
aliorum surrumpant et labefaciant scita, Arn. 2, 82.Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsurrumpō
Latin sub- Proto-Indo-European *Hrew-? Proto-Indo-European *Hrewp- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *Hrunépti Latin rumpo Latin surrumpō From sub- + rumpo.