LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

surrēpō

surrēpō (present infinitive surrēpere, perfect active surrēpsī, supine surrēptum)
Classical[sʊrˈreː.poː]Ecclesiastical[surˈrɛː.po]

Meaning

  1. to creep under or along, to come upon unawares
    Armavit nonnulla, inermibus etiam aliquod ad salutem munimentum excogitavit: quae nam exiguo corpore clauserat, partim per aerem pennis attolli, partim per terram surrepere iussit; quae vero in amplam molem auxerat, crassitudine sua roboravit; mox ea ut calorem et frigus facile perferrent pilis, setis, pellibusque vestivit; pedes etiam qui corpora sustinerent, ungulis callisque obduravit.c. 1500, Celio Calcagnini, Epitoma Quod animalium cura data sit Prometheo ac Epimetheo
  2. to slide under
  3. intransitivetransitiveto insinuate oneself into
    terror subrēpit pectoraterror insinuates itself into (men's) heartsc. 83 CE – 96 CE, Silius Italicus, Punica 15.136

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.surrēpōsurrēpēbamsurrēpamsurrēpsīsurrēpseramsurrēpserō
2nd sg.surrēpissurrēpēbāssurrēpēssurrēpsistīsurrēpserāssurrēpseris
3rd sg.surrēpitsurrēpēbatsurrēpetsurrēpsitsurrēpseratsurrēpserit
1st pl.surrēpimussurrēpēbāmussurrēpēmussurrēpsimussurrēpserāmussurrēpserimus
2nd pl.surrēpitissurrēpēbātissurrēpētissurrēpsistissurrēpserātissurrēpseritis
3rd pl.surrēpuntsurrēpēbantsurrēpentsurrēpsērunt
surrēpsēre
surrēpserantsurrēpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.surrēpamsurrēperemsurrēpserimsurrēpsissem
2nd sg.surrēpāssurrēperēssurrēpserīssurrēpsissēs
3rd sg.surrēpatsurrēperetsurrēpseritsurrēpsisset
1st pl.surrēpāmussurrēperēmussurrēpserīmussurrēpsissēmus
2nd pl.surrēpātissurrēperētissurrēpserītissurrēpsissētis
3rd pl.surrēpantsurrēperentsurrēpserintsurrēpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.surrēporsurrēpēbarsurrēpar
2nd sg.surrēperis
surrēpere
surrēpēbāris
surrēpēbāre
surrēpēris
surrēpēre
3rd sg.surrēpitursurrēpēbātursurrēpētur
1st pl.surrēpimursurrēpēbāmursurrēpēmur
2nd pl.surrēpiminīsurrēpēbāminīsurrēpēminī
3rd pl.surrēpuntursurrēpēbantursurrēpentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.surrēparsurrēperer
2nd sg.surrēpāris
surrēpāre
surrēperēris
surrēperēre
3rd sg.surrēpātursurrēperētur
1st pl.surrēpāmursurrēperēmur
2nd pl.surrēpāminīsurrēperēminī
3rd pl.surrēpantursurrēperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.surrēpesurrēpere
pres. 2nd pl.surrēpitesurrēpiminī
fut. 2nd sg.surrēpitōsurrēpitor
fut. 3rd sg.surrēpitōsurrēpitor
fut. 2nd pl.surrēpitōte—
fut. 3rd pl.surrēpuntōsurrēpuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesurrēperesurrēpī
perfect infinitivesurrēpsissesurrēptum esse
future infinitivesurrēptūrum essesurrēptum īrī
present participlesurrēpēns—
perfect participle—surrēptus
surrepta, surreptā, surreptae, surreptam, surreptārum, surreptās, surrepte, surreptī, surreptīs, surreptō, surreptōrum, surreptōs
future participlesurrēptūrus
surrēptūra, surrēptūrā, surrēptūrae, surrēptūram, surrēptūrārum, surrēptūrās, surrēptūre, surrēptūrī, surrēptūrīs, surrēptūrō, surrēptūrōrum, surrēptūrōs, surrēptūrum
surrēpendus
surrēpundus, surrēpenda, surrēpendā, surrēpendae, surrēpendam, surrēpendārum, surrēpendās, surrēpende, surrēpendīs, surrēpendōrum, surrēpendōs
gerundsurrēpendī, surrēpendō, surrēpendumsupinesurrēptum, surrēptū

sur-rēpo (subr-), psi, ptum, 3 (sync. form of
I. perf. surrepsti, Cat. 77, 3), v. n. and a., to creep under, to creep or steal along, creep softly on, steal upon, to come on unawares, insensibly, or by degrees, etc. (not freq. till after the Aug. per.).
I. Lit.: sub tabulas, * Cic. Sest. 59, 126: clathris facile, Col. 9, 1, 9: urbis moenia, Hor. S. 2, 6, 100: surrepens lacerta, Plin. 34, 8, 19, § 70: in aulam, Claud. ap. Ruf. 1, 177.—Poet., of inanim. subjects: mediis surrepit vinea muris, advances slowly, Luc. 2, 506: surrepit crinibus umor, Claud. Rapt. Pros. 3, 251: ars mea cogit, Insita praecoquibus surrepere persica prunis, to grow out, Calp. Ecl. 2, 43.—
II. Trop.: alicui, Cat. 77, 3: vide, quam non subrepam tibi. Sen. Cons. ad Marc. 1, 5: blanda quies furtim surrepit ocellis, Ov. F. 3, 19: surrepsit fratribus horror, Stat. Th. 11, 476: surrepet iners aetasTib. 1, 1, 71: insinuatio surrepat animis, Quint. 4, 1, 42: dissimulata actio, id. 4, 1, 60: oblivio cibi huic, Plin. 8, 22, 34, § 84: paulatimque et Romae subrepsit appellatio, id. 21, 2, 3, § 5: vitia, Sen. Ep. 90, 5: terror pectora, Sil. 15, 136: nullosque Catonis in actus surrepsit voluptas, Luc. 2, 391.—Impers. pass.: ita surrepetur animo judicis, Quint. 4, 5, 20. — Hence, P. a. as subst.: subreptum, i, n., only adverb.: scandentes in subreptum felium modo, stealthily, Plin. 10, 18, 20, § 40.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsurrēpō

Latin sub- Proto-Indo-European *h₁reh₁p-der. Proto-Italic *rēpō Latin rēpō Latin surrēpō From sub- + rēpō.

In English words that came into English from surrēpō

  • surreptitioussurrēptīcius

Quick answers

What does surrēpō mean in Latin?
surrēpō, a verb, means “to creep under or along, to come upon unawares; to slide under; to insinuate oneself into”.
What are the principal parts of surrēpō?
surrēpō, surrēpere, surrēpsī, surrēptum (third conjugation).
How do you pronounce surrēpō?
In classical Latin, [sʊrˈreː.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [surˈrɛː.po].
Where does surrēpō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin surrēpō.