LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

suppōnō

suppōnō (present infinitive suppōnere, perfect active supposuī or supposīvī, supine suppositum or suppostum)
Classical[sʊpˈpoː.noː]Ecclesiastical[supˈpɔː.no]

Meaning

  1. to put, place under
    Anatum ōva gallīnīs saepe suppōnimus.We often place the eggs of ducks under hens.
    ...sānē murtēta relinquī dictaque cessantem nervīs ēlīdere morbum sulfura contemnī vīcus gemit, invidus aegrīs, quī caput et stomachum suppōnere fontibus audent Clūsīnīs Gabiōsque petunt et frīgida rūra.Of course the town murmurs at its myrtle-groves being deserted, and its sulphur baths despised, so famous for driving a lingering disorder from the sinews, and takes offence at invalids who dare to plunge head and stomach under the showers from Clusium's springs, or who repair to Gabii and its cold ocuntry-side.21 BCE, Quintus Horatius Flaccus, Epistularum liber primus (First Book of Letters): 15
  2. to subject (to)
  3. to falsify
  4. to add to
  5. to substitute

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suppōnōsuppōnēbamsuppōnamsupposuī
supposīvī
supposueram
supposīveram, supposīram
supposuerō
supposīverō, supposīrō
2nd sg.suppōnissuppōnēbāssuppōnēssupposuistī
supposīvistī, supposīstī
supposuerās
supposīverās, supposīrās
supposueris
supposīveris, supposīris
3rd sg.suppōnitsuppōnēbatsuppōnetsupposuit
supposīvit, supposīt
supposuerat
supposīverat, supposīrat
supposuerit
supposīverit, supposīrit
1st pl.suppōnimussuppōnēbāmussuppōnēmussupposuimus
supposīvimus, supposīmus
supposuerāmus
supposīverāmus, supposīrāmus
supposuerimus
supposīverimus, supposīrimus
2nd pl.suppōnitissuppōnēbātissuppōnētissupposuistis
supposīvistis, supposīstis
supposuerātis
supposīverātis, supposīrātis
supposueritis
supposīveritis, supposīritis
3rd pl.suppōnuntsuppōnēbantsuppōnentsupposuērunt
supposuēre, supposīvērunt, supposīrunt, supposīvēre
supposuerant
supposīverant, supposīrant
supposuerint
supposīverint, supposīrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suppōnamsuppōneremsupposuerim
supposīverim, supposīrim
supposuissem
supposīvissem, supposīssem
2nd sg.suppōnāssuppōnerēssupposuerīs
supposīverīs, supposīrīs
supposuissēs
supposīvissēs, supposīssēs
3rd sg.suppōnatsuppōneretsupposuerit
supposīverit, supposīrit
supposuisset
supposīvisset, supposīsset
1st pl.suppōnāmussuppōnerēmussupposuerīmus
supposīverīmus, supposīrīmus
supposuissēmus
supposīvissēmus, supposīssēmus
2nd pl.suppōnātissuppōnerētissupposuerītis
supposīverītis, supposīrītis
supposuissētis
supposīvissētis, supposīssētis
3rd pl.suppōnantsuppōnerentsupposuerint
supposīverint, supposīrint
supposuissent
supposīvissent, supposīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.suppōnorsuppōnēbarsuppōnar
2nd sg.suppōneris
suppōnere
suppōnēbāris
suppōnēbāre
suppōnēris
suppōnēre
3rd sg.suppōnitursuppōnēbātursuppōnētur
1st pl.suppōnimursuppōnēbāmursuppōnēmur
2nd pl.suppōniminīsuppōnēbāminīsuppōnēminī
3rd pl.suppōnuntursuppōnēbantursuppōnentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.suppōnarsuppōnerer
2nd sg.suppōnāris
suppōnāre
suppōnerēris
suppōnerēre
3rd sg.suppōnātursuppōnerētur
1st pl.suppōnāmursuppōnerēmur
2nd pl.suppōnāminīsuppōnerēminī
3rd pl.suppōnantursuppōnerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suppōnesuppōnere
pres. 2nd pl.suppōnitesuppōniminī
fut. 2nd sg.suppōnitōsuppōnitor
fut. 3rd sg.suppōnitōsuppōnitor
fut. 2nd pl.suppōnitōte—
fut. 3rd pl.suppōnuntōsuppōnuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuppōneresuppōnī
perfect infinitivesupposuisse
supposīvisse, supposīsse
suppositum esse
suppostum esse
future infinitivesuppositūrum esse
suppostūrum esse
suppositum īrī
suppostum īrī
present participlesuppōnēns—
perfect participle—suppositus
suppostus, supposita, suppositā, suppositae, suppositam, suppositārum, suppositās, supposite, suppositī, suppositīs, suppositō, suppositōrum, suppositōs
future participlesuppositūrus
suppostūrus, suppositūra, suppositūrā, suppositūrae, suppositūram, suppositūrārum, suppositūrās, suppositūre, suppositūrī, suppositūrīs, suppositūrō, suppositūrōrum, suppositūrōs, suppositūrum
suppōnendus
suppōnundus, suppōnenda, suppōnendā, suppōnendae, suppōnendam, suppōnendārum, suppōnendās, suppōnende, suppōnendīs, suppōnendōrum, suppōnendōs
gerundsuppōnendī, suppōnendō, suppōnendumsupinesuppositum, suppositū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

testamentum subicere, supponere
to produce a false will.

sup-pōno (subp-), pŏsŭi, pŏsĭtum, 3 (
I. perf. supposivi, Plaut. Truc. 2, 5, 9: supposivit, id. ib. 4, 3, 30; part. sync. supposta, Verg. A. 6, 24; Sil. 3, 90), v. a., to put, place, or set under (freq. and class.; cf.: submitto, subicio).
I. Lit.
A. In gen.: anatum ova gallinis saepe supponimus, Cic. N. D. 2, 48, 124; Varr. R. R. 3, 9, 9; Col. 8, 5, 4: (orat) sub cratim uti jubeas sese supponi, Plaut. Poen. 5, 2, 65: caput et stomachum supponere fontibus, Hor. Ep. 1, 15, 8: cervicem polo, Ov. F. 5, 180: colla oneri, id. R. Am. 171: tauros jugo, to yoke, id. M. 7, 118: olivam prelo, Col. 12, 49, 9: tectis agrestibus ignem, Ov. F. 4, 803: Massica caelo vina sereno, Hor. S. 2, 4, 51: agresti fano pecus, to place under, to drive under cover of, Ov. F. 4, 756: aliquem tumulo (terrae, humo, etc.), i. e. to bury, id. Tr. 3, 3, 68; id. Ib. 153; id. Am. 3, 9, 48: terrae dentes, i. e. to sow, id. M. 3, 102: falcem maturis aristis, to apply, Verg. G. 1, 348: cultros, to apply (to the throat of cattle to be slaughtered), id. A. 6, 248; id. G. 3, 492: incedis per ignes Suppositos cineri doloso, hidden under, Hor. C. 2, 1, 8: his igitur rebus subjectis suppositisque, i. e. under the earth, Lucr. 6, 543: nil ita sublime est . . . Non sit ut inferius suppositumque deo, subjected, subject, Ov. Tr. 4, 8, 48.—
B. In partic.
1. To put in the place of another, to substitute for another person or thing (syn. substituo): meliorem, quam ego sum, suppono tibi, Plaut. Curc. 2, 2, 6: aliquem in alicujus locum, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 72; 2, 5, 30, § 78: in quarum (mulierum) locum juvenes, Just. 7, 3, 6: se reum criminibus illis pro rege, Cic. Deiot. 15, 42: stannum et aurichalcum pro auro et argento, Suet. Vit. 5 fin.: operae nostrae vicaria fides amicorum supponitur, Cic. Rosc. Am. 38, 111.—
2. To substitute falsely or fraudulently, to falsify, forge, counterfeit: (puella) herae meae supposita est parva, Plaut. Cist. 4, 2, 49; so, puerum, puellam, id. ib. 2, 3, 11; id. Truc. 1, 1, 71; 2, 4, 50; 4, 3, 30; Ter. Eun. prol. 39; 5, 3, 3; Liv. 3, 44, 9 al.: qui suppositā personā falsum testamentum obsignandum curaverit, Cic. Clu. 44, 125: testamenta falsa supponere, id. Leg. 1, 16, 43; so, testamenta, id. Par. 6, 1, 43: quos (equos) daedala Circe Suppositā de matre nothos furata creavit, substituted deceptively, spurious (because mortal), Verg. A. 7, 283: trepidat, ne suppositus venias, ac falso nomine poscas, Juv. 1, 98.—
3. To place as a pledge, hypothecate, Dig. 27, 9 lemm. —
II. Trop.
A. In gen., to add, annex, subjoin (syn. subjungo): huic generi Hermagoras partes quattuor supposuit, Cic. Inv. 1, 9, 12; 1, 6, 8: exemplum epistolae, id. Att. 8, 6, 3: rationem, id. Inv. 2, 23, 70; 2, 21, 63. —
B. In partic.
1. Pregn., to make subject, to subject, submit: aethera ingenio suo, Ov. F. 1, 306: me tibi supposui, Pers. 5, 36.—*
2. To set beneath, to esteem less: Latio supposuisse Samon, Ov. F. 6, 48.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuppōnō

Latin sub- Proto-Indo-European *h₂ep Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *h₂epó Proto-Indo-European *h₂pó Proto-Italic *po Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Proto-Italic *pozinō Latin pōnō Latin suppōnō From sub- (“under”) + pōnō (“put, place”).

Descendants
  • Catalansuposar
  • Englishsuppose
  • Frenchsupposer
  • Italiansupporre
  • Portuguesesupor
  • Romaniansupune
  • Romaniansupunere
  • Spanishsuponer

In English words that came into English from suppōnō

  • supposesupponere
  • suppositionsuppositio
  • suppositorysuppositōrium
  • presupposepraesuppōnō
  • presuppositionpraesuppositio
  • supposititioussuppositīcius
  • suppositumsupponere
  • suppositioussuppositius
  • suppositiosuppositiō

Quick answers

What does suppōnō mean in Latin?
suppōnō, a verb, means “to put, place under; to subject (to); to falsify”.
What are the principal parts of suppōnō?
suppōnō, suppōnere, supposuī, suppositum (third conjugation).
How do you pronounce suppōnō?
In classical Latin, [sʊpˈpoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [supˈpɔː.no].
Where does suppōnō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin suppōnō.
Which English words come from suppōnō?
English words that go back to Latin suppōnō include suppose, suppositum, supposition, suppository, presuppose and supposititious.